โยคีมหัศจรรย์ เรื่องของโยคีโยคานันทะ พาเราท่องโลกแห่งจิตวิญญาณ

ความมหัศจรรย์ของโยคี

2007-09-16T18:00:00.001-07:00

เป็นโยคีทั้งในขณะที่มีชีวิตอยู่
และหลังจากตายไปแล้ว

โยคีบรมหงส์ โยคานันทะ ละสังขาร(ภาษาโยคะเรียกว่า เข้ามหาสมาธิ คือวิญญาณออกจากร่าง)ที่เมืองลอสแองเจลิส มลรัฐแคลิฟอร์เนีย สหรัฐอเมริกา เมื่อวันที่ 7 มีนาคม ค.ศ. 1952 หลังจากไปกล่าวสุนทรพจน์ในงานเลี้ยงรับรอง ฯพณฯ พินัย อาร์. เสน เอกอัครราชทูตอินเดียประจำสหรัฐอเมริกา
ท่านบรมครูของโลกท่านนี้ได้แสดงให้เห็นคุณค่าของโยคะ(เทคนิควิธีทางวิทยาศาสตร์เพื่อการเข้าถึงพระเป็นเจ้า)ทั้งในช่วงที่มีอยู่ในโลกนี้และในช่วงหลังจากตายแล้ว หลังจากที่ท่านละสังขารจากโลกนี้ไปแล้วนานกว่าสามสัปดาห์แต่ใบหน้าของท่านกลับไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงยังคงเปล่งปลั่งด้วยรัศมีแห่งธรรม

มร.แฮร์รี ที. โรว์ ผู้อำนายการสุสาน ฟอเรสต์ ลอว์น เมมโมเรียล-พาร์ก นครลอสแองเจลิส(ซึ่งเป็นที่เก็บศพของท่านบรมครู) ได้ส่งจดหมายถึงสมาคมสัจพัฒนาตนเองแจ้งมาว่า
“ไม่มีร่องรอยที่สามารถมองเห็นด้วยสายตาว่าเกิดการเน่าเปื่อยในซากศพของท่านบรมหงส์ โยคานันทะ หลังจากที่ได้ตรวจสอบเป็นกรณีพิเศษจากประสบการณ์ของเรา ….ไม่มีการเปื่อยเน่าของร่างกายปรากฏให้เห็นในซากศพของท่านโยคีแม้ว่าท่านจะเสียชีวิตไปแล้วเป็นเวลาถึง 20 วันแล้วก็ตาม……ไม่มีการเหี่ยวย่นปรากฏให้เห็นที่ผิวหนังของท่าน และก็ไม่มีการเหือดแห้งของเนื้อเยื่อในร่างกายของท่านปรากฏให้เห็นอีกเหมือนกัน สภาวะทางร่างกายที่สามารถดำรงอยู่ได้โดยสมบูรณ์เท่าที่เราทราบจากข้อมูลของสุสานที่เก็บไว้ทราบว่าเป็นเรื่องที่ไม่เคยมีมาแต่ก่อน…..เมื่อแรกรับศพของท่านโยคานันทะมานั้น บุคลากรประจำสุสานเมื่อมองผ่านโลงศพที่ปิดด้วยผ้าครอบแก้วต่างคาดว่าจะเห็นความเปื่อยเน่าของร่างกายตามปกติ ความประหลาดใจของเราเพิ่มมากขึ้นเมื่อวันเวลาผ่านไปในแต่ละวันเราได้ตรวจดูแต่ไม่เห็นอาการเปื่อยเน่าของศพแต่อย่างใด ศพของท่านโยคานันทะมีสภาพไม่เปลี่ยนแปลงไปจากเดิม….ไม่มีลักษณะเน่าเปื่อยปรากฏให้เห็นในศพของท่านไม่ว่าจะในเวลาใด…

“สภาพของศพของท่านโยคานันทะในวันที่ 27 มีนาคมอันเป็นวันก่อนที่จะนำฝาครอบบรอนซ์มาครอบปิดที่โลงศพ มีสภาพเช่นเดียวกับศพเมื่อแรกเสียชีวิตเมื่อ 7 มีนาคม ในวันที่ 27 มีนาคมนี้ศพของท่านยังดูสดๆและไม่มีสภาพเน่าเปื่อยยังเป็นเหมือนเมื่อตอนคืนที่ท่านเสียชีวิตนั้น วันที่ 27 มีนาคม ซึ่งหากเป็นศพปกติก็จะเน่าเปื่อยแต่ว่าศพของท่านโยคานันทะกลับไม่เน่าเปื่อยแต่อย่างใด ด้วยเหตุนี้เราจึงขอแถลงย้ำอีกครั้งหนึ่งว่ากรณีของท่านบรมหงส์ โยคานันทะนี้ถือว่าเป็นกรณีพิเศษที่เราไม่เคยพบเห็นมาก่อน”

คำนำของผู้แปลและเรียบเรียง

2007-09-16T17:58:00.001-07:00

คำนำของผู้แปลและเรียบเรียง

ผมเคยตั้งใจนานแล้วว่าจะยกร่างแปลหนังสือเรื่อง Autobiography of A yogi ของท่านโยคี Paramahansa Yogananda เสียใหม่อีกสักครั้ง เพราะเท่าที่ได้แปลและเรียบเรียงไว้เมื่อเกือบ 20 ปีมาแล้วและผ่านการตีพิมพ์มาถึง 3 ครั้งนั้น เป็นการแปลและเรียบเรียงในแบบรวบรัดเพื่อให้ทันกับความต้องการอย่างรีบด่วนของตลาด จึงทำให้มีข้อขาดตกบกพร่องอยู่มากแห่ง
สำหรับในการแปลคราวนี้ของผม เป็นการทำงานที่ไม่มีปัจจัยเรื่องเวลามาบีบบังคับมากนัก ผมจึงมีอิสระในการแปลมากขึ้นและก็ได้ใช้ความอุตสาหะและความพิถีพิถันมากยิ่งขึ้น แห่งใดที่ถอดความไม่ออกจริงๆผมต้องใช้ความพยายามอย่างไม่ลดละ และหากจำเป็นต้องใช้วิธีการที่นอกเหนือจากมิติธรรมดาของชาวโลก เช่น ใช้วิธีอธิษฐานจิตติดต่อถึงผู้แต่งโดยตรงผมก็ยังเคยทำ ซึ่งข้อนี้ถึงบางท่านอาจจะไม่เชื่อว่าทำได้แต่ผมขอยืนยันว่าสามารถทำได้จริงๆ และผมก็ทำสำเร็จมาแล้วด้วย
อย่างไรก็ดี งานแปลชิ้นนี้ก็ยังถือว่ามีความยากมากอยู่เหมือนเมื่อครั้งแปลเมื่อ 20 ปีกว่าที่แล้ว ผมจึงยังละบางแห่งบางตอนไว้ไม่กล้าที่จะแปลเพราะกลัวว่าจะเพี้ยนผิดไปจากเจตจำนงในการเขียนของผู้แต่ง แต่ส่วนที่ละไว้นี้ก็ยังถือว่าเป็นส่วนน้อยคือเพียง 10 % เท่านั้นเอง
สำหรับท่านที่อ่านภาษาอังกฤษได้แตกฉาน ผมขออนุญาตแนะนำให้อ่านฉบับภาษาอังกฤษโดยตรง ท่านก็จะได้อรรถรสที่เพียบพร้อม ซึ่งฉบับภาษาอังกฤษสามารถหาอ่านได้จาก ออนไลน์ของเว็บไซต์ต่างๆในอินเตอร์เน็ต และที่ควรให้ความสนใจอีกจุดหนึ่งของหนังสือเรื่องนี้ คือเชิงอรรถที่มีอยู่ตามบทต่างๆ เป็นขุมทรัพย์อันประเสริฐที่ยากนักจะหาได้จากหนังสือเรื่องอื่น
ขอความสุขสงบแห่งจิตวิญญาณจงบังเกิดแก่ทุกท่านที่อ่านหนังสือเรืองนี้โดยทั่วหน้ากัน.

ท.ธีรานันท์

คำนิยม

2007-09-16T17:57:00.001-07:00

คำนิยม
โดย ดร.ดับเบิลยู.วาย.อีแวนส์-เวนตซ์

คุณค่าของหนังสือเรื่อง อัตชีวประวัติ (Autobiography) ของท่านโยคานันทะเพิ่มทวีขึ้นมามากมายจากข้อเท็จจริงที่ว่าเป็นหนังสือภาษาอังกฤษเพียงไม่กี่เล่มซึ่งเกี่ยวกับนักปราชญ์ของอินเดียที่เขียนขึ้นโดยบุคคลที่มิใช่นักนิเทศศาสตร์หรือชาวต่างประเทศแต่ทว่าโดยบุคคลที่ผ่านการฝึกฝนอบรมมาทางนี้โดยตรง กล่าวโดยสรุปก็คือว่าเป็นหนังสือเกี่ยวกับโยคีที่เขียนขึ้นโดยโยคีนั่นเอง หนังสือเล่มนี้มีความสำคัญทั้งในปัจจุบันกาลและในอนาคตกาลเพราะเป็นเรื่องกล่าวถึงชีวิตและอานุภาพที่ไม่ธรรมดาของบรรดาโยคีฮินดูยุคใหม่ ข้าพเจ้าได้รู้จักกับท่านผู้เขียนหนังสือเล่มนี้ทั้งที่อินเดียและที่อเมริกา ซึ่งข้าพเจ้าคิดว่าผู้อ่านทุกท่านคงจะชื่นชอบงานของท่าน ข้อมูลของชีวิตที่ไม่ธรรมดาของท่านได้เปิดเผยถึงแก่นแท้ของจิตวิญญาณของชาวฮินดู และสิ่งที่มีคุณค่าทางจิตวิญญาณของอินเดียเท่าที่เคยถูกตีพิมพ์เผยแพร่ในตะวันตก ข้าพเจ้ามีโชคที่ได้พบปะกับโยคีท่านหนึ่งซึ่งประวัติชีวิตของท่านก็มีกล่าวถึงในหนังสือเล่มนี้ด้วย คือ ท่านศรียุกเตศวร คิรี รูปภาพของท่านผู้นี้ก็มีอยู่ในหนังสือเรื่อง Tibetan Yoga and Secret Doctrine ของข้าพเจ้าด้วยแล้ว ที่เมืองปุรีแคว้นโอริสสาริมอ่าวเบงกอลข้าพเจ้าได้พบกับท่านศรียุกเตศวร ซึ่งตอนนั้นท่านเป็นเจ้าอาศรมที่ปลีกวิเวกใกล้ชายฝั่งทะเลและเต็มไปด้วยศิษยานุศิษย์วัยรุ่นที่มารับการฝึกอบรมทางจิต ท่านได้แสดงความสนใจเป็นอย่างมากในสวัสดิภาพของประชาชนชาวสหรัฐอเมริกาและผู้คนในทวีปอเมริกาทั้งปวง ตลอดจนประชาชนชาวอังกฤษด้วย และท่านก็ได้ซักถามข้าพเจ้าเกี่ยวกับกิจกรรมในแดนไกลต่างๆโดยเฉพาะอย่างยิ่งกิจกรรมในแคลิฟอร์เนียของศิษย์คนโตของท่านคือท่านบรมหงส์ โยคานันทะซึ่งเป็นศิษย์ที่ท่านรักมากและท่านได้ส่งไปเป็นทูตทางศาสนาของท่านที่ดินแดนตะวันตกในปี ค.ศ.1920 ท่านศรียุกเตศวรเป็นคนสุภาพเรียบร้อยมีน้ำเสียงอ่อนโยนสมกับที่เป็นที่เคารพนับถือของบรรดาศิษยานุศิษย์ของท่าน ทุกคนที่รู้จักท่านไม่ว่าจะเป็นคนในแวดวงของท่านเองหรือคนจากภายนอกต่างก็ให้ความยกย่องท่านเป็นอย่างมาก ข้าพเจ้าเองยังจดจำร่างที่สูงและตั้งตรงสมกับเป็นนักบวชของท่านได้ ท่านแต่งกายด้วยชุดผ้ากาสาวพัสตร์อันแสดงถึงความเป็นผู้สละโลก ในขณะที่ท่านมายืนต้อนรับข้าพเจ้าอยู่ที่ประตูทางเข้าอาศรม ท่านไว้ผมยาวหยักศกมีหนวดเครารุ่มร่ามที่ใบหน้า ร่างกายของท่านแข็งแรงล่ำสัน แต่ก็มีลักษณะสันทัดได้สัดส่วน ส่วนการก้าวเดินของท่านก็เต็มไปด้วยพลัง ท่านมีถิ่นพำพักในโลกนี้อยู่ที่เมืองศักดิ์สิทธิ์ชื่อปุรี อันเป็นที่แสวงบุญของชาวฮินดูที่หลั่งไหลมาจากทั่วทุกภาคของอินเดีย นักแสวงบุญเหล่านี้ต่างก็เดินทางมาแสวงบุญที่วัดชื่อเสียงโด่งดังคือวัดชคนาถ(แปลว่าผู้เป็นที่พึ่งของโลก) ที่เมืองปุรีนี้เองที่ท่านศรียุกเตศวรละสังขารจากโลกนี้เมื่อปี ค.ศ. 1936 หลังจากเสร็จสิ้นภารกิจในโลกนี้ในฐานะองค์อวตารแล้ว

ข้าพเจ้ามีความยินดีที่ได้มีโอกาสได้เขียนถึงลักษณะอันสูงส่งและความศักดิ์สิทธิ์ของท่านศรียุกเตศวรไว้ ณ ที่นี้ ข้าพเจ้าขอรับรองว่าท่านเป็นนักบวชที่ปลีกตัวอยู่อย่างสงบและมีชีวิตตามอุดมคติเหมือนอย่างที่ท่านบรมหงส์ โยคานันทะศิษย์ของท่านได้พรรณนาไว้ในหนังสือเล่มนี้ทุกประการ.

ดับเบิลยู.อีแวนส์-เวนตซ์

บทที่ 1 มารดาบิดาและชีวิตในเยาว์วัยของอาตมา

2007-09-16T17:52:00.001-07:00

มารดาบิดาและชีวิตในเยาว์วัยของอาตมา

ลักษณะพิเศษของวัฒนธรรมอินเดียที่มีมายาวนานตั้งแต่อดีตจนถึงปัจจุบัน คือ การแสวงหาความจริงสูงสุด(ความจริงอันติมะ)และความสัมพันธ์ที่แนบแน่นระหว่างศิษย์กับคุรุ (ครูอาจารย์) วิถีชีวิตของอาตมาเองได้ชักพาให้ได้ไปพบกับโยคีผู้ดำเนินชีวิตดุจศาสดาผู้ศักดิ์สิทธิ์ ชีวิตอันงดงามของท่านได้ถูกจารึกไว้ชั่วกาลนาน ท่านเป็นหนึ่งในบรรดาบรมคุรุผู้ซึ่งเป็นทรัพย์สมบัติอันล้ำค่าของอินเดีย ซึ่งบรมคุรุเหล่านี้ได้อุบัติขึ้นมาในแต่ละยุคสมัยได้ช่วยปกป้องคุ้มครองอินเดียของพวกท่านมิให้ต้องมีชะตากรรมเลวร้ายเหมือนอย่างอียิปต์และบาบิโลนโบราณ

อาตมายังสามารถระลึกถึงชีวิตในช่วงเกิดมาใหม่ๆได้ และการระลึกได้ของอาตมานี้มีขีดความสามารถย้อนไปได้ไกลถึงอดีตชาติที่เคยเวียนว่ายตายเกิดชาติแล้วชาติเล่าได้อีกด้วย แต่ที่ระลึกได้แจ่มชัดที่สุดคือช่วงที่ไปเกิดเป็นโยคีอยู่ในท่ามกลางหิมะที่เทือกเขาหิมาลัย การระลึกชาติได้นี้ได้เกิดการเชื่อมโยงกันทางมิติจนทำให้อาตมาสามารถมองเห็นเหตุการณ์ในอนาคตได้อีกด้วย

อาตมายังจำช่วงชีวิตที่ยังเป็นทารกนอนแบเบาะได้ ตอนนั้นอาตมารู้สึกอึดอัดใจมากที่ไม่สามารถเดินเหินไปไหนมาไหนและพูดจาสื่อสารแสดงความรู้สึกของตนเองโดยอิสระให้คนอื่นได้เข้าใจได้ อาตมาก็ได้แต่นอนสวดมนต์ภาวนาในขณะที่ร่างกายทำอะไรเองตามความต้องการไม่ได้ วิญญาณของอาตมาในตอนที่จุติมาเกิดใหม่นั้นสามารถรู้ได้หลายภาษา แต่ความสับสนทางภาษาของวิญญาณภายในก็ค่อยๆหมดไปเมื่ออาตมามาเคยชินกับภาษาเบงกาลีซึ่งญาติพี่น้องที่อยู่รอบข้างของอาตมาได้ใช้พูดจากัน ความรู้สึกของอาตมาในตอนที่เป็นทารกนั้นก็วนเวียนอยู่กับเรื่องใกล้ต้ว คือที่ของเล่นและที่เรื่องมือเท้าที่ตัวเองเห็นอยู่เท่านั้นเอง

เมื่ออาตมาต้องการอะไรแล้วร่างกายมันไม่สนองตอบได้อย่างใจอาตมาก็ได้ใช้วิธีส่งเสียงร้อง ซึ่งก็ยังจำได้ว่าเสียงร้องของอาตมาได้สร้างความปั่นป่วนวุ่นวายให้แก่คนในครอบครัวมาก และอาตมาก็ยังจำช่วงที่ตัวเองมีความรู้สึกเป็นสุขมากคือตอนที่โยมแม่เอามือสัมผัสโอบกอด และตอนที่อาตมาเริ่มหัดพูดและหัดเดิน ซึ่งสิ่งที่เราหัดแล้วทำได้สำเร็จนี้แม้ว่าจะถูกลืมไปได้ง่ายๆแต่ก็เป็นรากฐานให้เกิดความมั่นใจแก่เราได้เหมือนกัน

การระลึกชาติได้ของอาตมานี้ไม่ใช่ทำได้แต่เฉพาะอาตมาเท่านั้น แต่ยังมีโยคีอีกหลากหลายท่านสามารถระลึกชาติได้หลายต่อหลายชาติติดต่อกันโดยไม่ขาดสาย โดยท่านเหล่านั้นสามารถรู้ว่าเมื่อตายจากชาติหนึ่งแล้วไปเกิดเป็นอะไรบ้างในชาติต่อๆไป ซึ่งหากว่ามนุษย์เรามีแค่ร่างกายเท่านั้น เมื่อร่างกายแตกดับตายไปแล้วก็จะเป็นอันสิ้นสุดความเป็นคนกันเท่านั้นเอง แต่นี่มันไม่ใช่อย่างนั้น หากศาสดาทั้งหลายตั้งแต่ปางบรรพ์มาแล้วพูดความจริง ก็หมายความว่ามนุษย์เราโดยแก่นแท้มีสภาพเป็นวิญญาณที่เป็นนามธรรมและสามารถอยู่ได้ในที่ทุกหนแห่ง

แม้ว่าการระลึกชาติได้ในวัยเด็กของอาตมานี้จะเป็นเรื่องประหลาดก็จริง แต่ก็ไม่ใช่เรื่องที่หาได้ยากเย็นอะไรเลย ในช่วงที่อาตมาเดินทางไปตามดินแดนต่างๆหลายๆแห่ง อาตมาก็เคยได้ยินเรื่องการระลึกชาติได้ในช่วงที่ยังอายุน้อยๆอยู่นี้จากปากของผู้คนทั้งเพศชายและเพศหญิงอยู่เหมือนกัน

อาตมาเกิดเมื่อวันที่ 5 มกราคม ค.ศ. 1893 ที่โครัขปูร์ ทางตอนเหนือของอินเดีย ใกล้กับเทือกเขาหิมาลัย ที่โครัขปูร์นี่เองที่อาตมาใช้ชีวิตอยู่ถึง 8 ปี พวกเราในครอบครัวมีอยู่ด้วยกัน 8 คน โดย 4 คนเป็นเพศชาย อีก 4 คนเป็นเพศหญิง อาตมามีชื่อว่า มุกุนท์ โฆส เป็นลูกชายคนที่ 2 และเป็นลูกคนที่ 4 ของตระกูล

โยมพ่อและโยมแม่ของอาตมาเป็นชาวเบงกาลี เป็นคนในวรรณะกษัตริย์ ทั้งโยมพ่อและโยมแม่ผ่านการอบรมบ่มนิสัยในแนวทางประเสริฐทางพระศาสนามาเป็นอย่างดี ท่านทั้งสองดำเนินชีวิตอยู่ด้วยกันด้วยความรักความสงบความเยือกเย็นและความภาคภูมิใจซึ่งกันและกัน ท่านทั้งสองไม่เคยแสดงอาการคึกคะนองหรือทะเลาะวิวาทออกมาให้ใครเห็นเลย ความสามัคคีปรองดองกันในระหว่างโยมพ่อกับโยมแม่นี้เอง ได้ส่งผลให้ครอบครัวเรามีแต่ความร่มเย็นเป็นสุขโดยมีพ่อและแม่เป็นร่มโพธิ์ร่มไทรให้แก่ลูกๆทั้ง 8 คน
โยมพ่อของอาตมาชื่อ ภคบดี จรัญ โฆส ท่านเป็นคนมีเมตตาแต่มีนิสัยเงียบขรึมอยู่ตลอดเวลา พวกเราลูกๆ รักโยมพ่อกันมาก แต่ก็ไม่ค่อยจะสนิทสนมกับท่านมากนัก โยมพ่อเป็นคนเก่งทางคณิตศาสตร์และตรรกวิทยามาก และท่านก็ดำเนินชีวิตโดยใช้สติปัญญาของตัวเองเป็นหลัก ส่วนโยมแม่เป็นคนใจบุญสุนทร์ทาน และได้สอนพวกเราโดยอาศัยหลักเมตตาธรรมเสมอ หลังจากโยมแม่เสียชีวิตแล้วโยมพ่อได้แสดงความรักความเมตตาที่เคยเก็บเอาไว้ภายในออกมาให้พวกเราได้เห็นอยู่เสมอ อาตมาเคยสังเกตเห็นแววตาของโยมพ่อได้เปลี่ยนมาเป็นแววตาที่อ่อนโยนของโยมแม่จริงๆ

ในตอนที่โยมแม่ยังมีชีวิตอยู่นั้นพวกเราลูกๆได้รับการอบรมสั่งสอนให้ได้คุ้นเคยกับคัมภีร์ของศาสนาฮินดูต่างๆ ซึ่งมันก็เปรียบเสมือนยาขมหม้อใหญ่สำหรับพวกเรา โดยโยมแม่ได้นำข้อความจากคัมภีร์มหาภารตยุทธ์และคัมภีร์รามายณะมาอ่านให้พวกเราฟังพร้อมกับอธิบายความและอบรมบ่มนิสัยพวกเราพร้อมกันไปด้วย

พวกเราลูกๆจะแสดงความเคารพต่อโยมพ่อโดยในตอนเย็นๆ โยมแม่ก็จะอาบน้ำแต่งตัวให้ลูกๆอย่างพิถีพิถันแล้วให้ไปรอรับโยมพ่อกลับจากที่ทำงาน ซึ่งโยมพ่อทำงานโดยมีตำแหน่งเป็นรองประธานของบริษัทที่ใหญ่ที่สุดของอินเดียบริษัทหนึ่ง ซึ่งสมัยนั้นอินเดียยังอยู่ในความปกครองของประเทศอังกฤษ คือ บริษัทรถไฟสายเบงกอล-นาคปูร์ หน้าที่การงานของโยมพ่อ ต้องโยกย้ายไปโน่นมานี่เสมอๆจึงทำให้ครอบครัวของเราได้ไปโยกย้ายไปอยู่หลายเมืองในช่วงที่พวกเรายังเล็กๆกันอยู่นั้น

โยมแม่มีจิตใจเอื้อเฟื้อเผื่อแผ่โอบอ้อมอารีแก่คนที่ตกทุกข์ได้ยากเสมอ ส่วนโยมพ่อนั้นก็มีจิตเมตตาปรากฏให้เห็นเหมือนกัน แต่ท่านก็ยังนึกถึงความเป็นอยู่ของครอบครัวและกระเป๋าเงินที่จะใช้จ่ายด้วยเหมือนกัน รายจ่ายของโยมแม่ในสองสัปดาห์ที่นำไปใช้จ่ายเลี้ยงดูคนยากคนจนนั้นมีจำนวนมากเท่ากับเงินเดือนของโยมพ่อทั้งเดือนเลยทีเดียว

“พี่อยากจะขอร้องน้องหน่อยได้ไหม” โยมพ่อพูด “คืออยากให้น้องใจบุญสุนทร์ทานอย่างมีขอบเขตจำกัดเสียบ้าง” แม้ว่าโยมพ่อจะพูดจาตักเตือนดีๆไม่รุนแรงอะไรมากนัก แต่มันก็ทำให้โยมแม่เสียใจมาก โยมแม่จะไม่แสดงออกมาให้ลูกๆได้รู้ว่าเกิดขัดใจกับโยมพ่อ แต่จะใช้วิธีเรียกรถม้าให้มารับเป็นการแสดงอาการงอนให้โยมพ่อง้อ

“ลาละนะทุกคน ฉันเป็นคนไม่ดีจะกลับไปอยู่ที่บ้านแม่ของฉันแล้ว” คือคำขาดของหญิงอินเดียโบราณที่โยมแม่นำมาใช้พูดกับโยมพ่อ
พวกเราลูกๆพอได้ยินเช่นนั้นก็พากันร้องไห้กระจองอแง แต่ในที่สุดก็ได้โยมลุงญาติทางโยมแม่มาช่วยเจรจาเพื่อให้โยมพ่อกับโยมแม่ปรองดองกัน โดยลุงคนนี้เดินมากระซิบที่หูของโยมพ่อบอกวิธีเก่าแก่ที่คนโบราณของอินเดียนิยมใช้กันเมื่อเกิดมีปากมีเสียงกันขึ้นระหว่างสามีภรรยา หลังจากที่โยมพ่อพูดคำประนีประนอมนี้ออกไปเพียงไม่กี่คำ โยมแม่ก็ยิ้มออกมาได้และก็ได้กระโดดลงมาจากลดม้า เป็นอันว่าการทะเลาะเบาะแว้งระหว่างโยมพ่อกับโยมแม่ก็ได้ลงเอยด้วยดี มีอีกเรื่องหนึ่งที่โยมพ่อกับโยมแม่มีปากมีเสียงกันเพราะเรื่องใจบุญของโยมแม่ที่อาตมาอยากนำมาเล่าให้ผู้อ่านได้ฟัง

“เอาเงินมาให้ฉันสักสิบรูปีสิ จะเอาให้หญิงตกทุกข์ได้ยากที่เขาบากหน้ามาขอถึงที่บ้านเรา” โยมแม่ยิ้มประจบโยมพ่อเพื่อขอเงิน
“เอามากมายตั้งสิบรูปีเลยเชียวรึ รูปีเดียวก็น่าจะพอแล้ว” โยมพ่อติงและให้เหตุผลต่อไปว่า “เมื่อพ่อและปู่ย่าของฉันเสียชีวิตอย่างปัจจุบันทันด่วนนั้น ฉันเคยได้รู้รสของความยากจนข้นแค้นเป็นครั้งแรก อาหารเช้าของฉันก่อนที่จะออกเดินทางไปโรงเรียนมีแต่กล้วยน้ำว้าผลเดียวเท่านั้นเอง ต่อมาเมื่อฉันได้เข้าศึกษาในมหาวิทยาลัยแล้ว ฉันมีความจำเป็นต้องใช้เงินมาก จึงได้เขียนใบสมัครขอทุนจากผู้พิพากษาผู้มั่งคั่งรายหนึ่ง โดยเขียนขอทุนจากท่านเดือนละ 1 รูปีแค่นั้นเอง ผู้พิพากษาท่านนั้นปฏิเสธโดยบอกว่าแม้แค่รูปีเดียวก็มีความสำคัญ”

“คุณมีความรู้สึกขมขื่นอย่างไรบ้างเมื่อย้อนนึกถึงเรื่องที่ถูกปฏิเสธเงิน 1 รูปปีนั้น” โยมแม่ใช้คำถามเชิงตรรกวิทยากับโยมพ่อ “คุณต้องการให้หญิงผู้นี้จดจำความขมขื่นที่ถูกปฏิเสธเงิน 10 รูปีที่นางจำเป็นต้องใช้อย่างรีบด่วนอย่างเดียวกับกรณีของคุณอย่างนั้นหรือ ?”
“เอาล่ะๆ เป็นอันว่าคุณชนะ” โยมพ่อเสียงอ่อนลง พร้อมกับเปิดกระเป๋าสตางค์ “เอ้านี่แบงก์ 10 รูปี เอาไปให้หญิงผู้นั้น และบอกเธอด้วยว่าฉันยินดีให้ด้วยความเต็มใจ”

โยมพ่อของอาตมามีแนวโน้มเป็นคนชอบปฏิเสธข้อเสนอใหม่ๆไม่ว่าจะเป็นอะไรเสมอ ท่าทีของท่านที่มีต่อหญิงแปลกหน้าที่เอาชนะใจโยมแม่จนได้เงินไป 10 รูปีนั้นนับว่าเป็นตัวอย่างของความระมัดระวังของโยมพ่อ คือก่อนที่จะยอมรับอะไรโยมพ่อก็ต้องไตร่ตรองให้รอบคอบอยู่เสมอ อาตมาพบว่าโยมพ่อกว่าจะตกลงใจอะไรจะใช้วิจารณญาณเพื่อความรอบคอบไม่ผิดพลาดในภายหลัง เคยมีอยู่หลายครั้งที่อาตมาขออะไรจากโยมพ่อก็จะต้องอ้างเหตุผลมาประกอบหนึ่งอย่างบ้างสองอย่างบ้าง แล้วในที่สุดโยมพ่อก็จะพูดตะล่อมให้อาตมาทำอย่างพอเหมาะพอควร ไม่ว่าจะเป็นเรื่องขอไปเที่ยวหรือขอเงินซื้อรถมอเตอร์ไซค์

โยมพ่อจะเคร่งครัดกับลูกๆในช่วงที่พวกเรายังเล็กๆกันอยู่ และสำหรับโยมพ่อเองก็จะดำเนินชีวิตเป็นแบบอย่างในทางสันโดษเรียบง่าย โยมพ่อไม่เคยไปไปดูหนังดูละคร แต่จะหาทางสันทนาการให้แก่ตนเองด้วยการหาความสุขทางจิตและจากการอ่านพระคัมภีร์ภควัทคีตา โยมพ่อไม่ชอบความฟุ่มเฟือย โยมพ่อมีร้องเท้าใส่เพียงคู่เดียวและท่านจะใส่มันจนขาด พวกลูกๆซื้อรถยนต์มาใช้หลังจากรถประเภทนี้มีคนนิยมซื้อมาใช้กันในสมัยนั้น แต่โยมพ่อกลับพอใจที่จะนั่งรถรางไปทำงานอยู่ทุกวัน

โยมพ่อไม่สนใจที่สะสมเงินทองเพื่อนำมาเสริมสร้างอำนาจบารมี ยกตัวอย่างเช่น ครั้งหนึ่งหลังจากที่โยมพ่อร่วมกับคนอื่นจัดตั้งธนาคารกัลกัตตาเออร์บานแบงก์ขึ้นมาแล้ว แต่ท่านก็ปฏิเสธที่ไปจะหาเงินโดยวิธีซื้อหุ้นของธนาคารที่ตั้งขึ้นมาใหม่นี้ ท่านชอบที่จะบำเพ็ญสาธารณประโยชน์ให้แก่สังคมเมื่อมีเวลาว่างมากกว่า

หลังจากโยมพ่อเกษียณอายุราชการออกรับบำนาญแล้วหลายปี สมุห์บัญชีจากประเทศอังกฤษผู้หนึ่งได้เดินทางมาที่อินเดียเพื่อตรวจสอบบัญชีของบริษัทการรถไฟสายเบงกอล-นาคปูร์ สมุห์บัญชีผู้นี้เห็นเป็นอัศจรรย์ที่ได้พบว่าโยมพ่อไม่ยอมเบิกเงินโบนัสรายปีไปใช้
“ท่านภคบดีทำงานคนเดียวเหมือนคนสามคนทำ” สมุห์บัญชีผู้นั้นแจ้งแก่บริษัท “ ท่านมีเงินค้างบัญชีที่ไม่ยอมเบิกไปใช้จำนวน 125,000 รูปี(41,250 ดอลล่าร์)” สมุห์จึงได้ส่งเช็คเงินจำนวนนี้ไปให้โยมพ่อ แต่โยมพ่อเห็นว่าเรื่องนี้เป็นเรื่องเล็กน้อย จึงไม่ยอมบอกแก่คนในครอบครัว จนกระทั่งต่อมาเมื่อพิษณุน้องชายของอาตมาสังเกตเห็นเงินจำนวนดังกล่าวในใบแจ้งหนี้ของธนาคาร จึงได้สอบถามเอากับโยมพ่อ

“ทำไมจะต้องตื่นเต้นไปกับผลประโยชน์ทางวัตถุกันมากนักนะ” โยมพ่อตอบ “บุคคลที่ฝักใฝ่ในทางธรรมย่อมไม่ยินดีกับสิ่งที่ได้และไม่เสียใจกับสิ่งที่สูญเสีย เพราะพวกเขารู้ว่ามนุษย์เวลามาเกิดในโลกนี้มากันแต่ตัวไม่มีเงินติดมาแม้แต่รูปีเดียว และเวลาตายจากโลกนี้ไปก็ไปแต่ตัวไม่มีเงินติดไปแม้แต่รูปีเดียว”

ในช่วงที่โยมพ่อโยมแม่แต่งงานกันใหม่ๆนั้น โยมพ่อกับโยมแม่ไปเป็นศิษย์ของบรมครูท่านหนึ่งชื่อ ลาหิริ มหาสัย ที่เมืองพาราณสี จากการที่ได้ไปสมาคมกับบรมครูท่านนี้เอง เป็นการกระตุ้นให้จิตใจที่รักความสมถะสันโดษและชอบในทางพระเรื่องสงฆ์ของโยมพ่อโยมแม่เพิ่มทวีเข้มแข็งยิ่งขึ้น มีอยู่ครั้งหนึ่งโยมแม่บอกความลับกับโยมพี่โรมาพี่สาวคนหัวปีของอาตมาว่า “พ่อของเจ้ากับแม่หลับนอนกันฉันสามีภรรยาเพียงปีละหนเท่านั้น และก็เป็นการเสพสมกันเพื่อต้องการมีบุตรเท่านั้นเอง”

โยมพ่อพบกับท่านลาหิริ มหาสัยโดยการชักนำของ อภินาศ บาบู ซึ่งเป็นคนงานอยู่บริษัทการรถไฟของโยมพ่อ ที่เมืองโครัขปูร์ อภินาศ บาบูคนนี้เป็นคนเล่าเรื่องราวของพวกฤาษีชีไพรต่างๆให้อาตมาฟังตั้งแต่เมื่อครั้งที่อาตมายังเล็กๆอยู่ และได้สรุปลงท้ายด้วยการกล่าวถึงเกียรติคุณของคุรุของเขาเอง

“คุณหนูเคยได้ยินเรื่องราวตอนที่คุณพ่อของคุณหนูไปเป็นศิษย์ของท่านลาหิริ มหาสัยบ้างไหม”

จำได้ว่าวันนั้นเป็นช่วงบ่ายของฤดูร้อนที่อบอ้าวมาก อภินาศกับอาตมานั่งอยู่ด้วยกันที่บริเวณสนามหญ้าในบ้าน แล้วเขาก็ตั้งคำถามนี้กับอาตมา อาตมาสั่นหน้าปฏิเสธพร้อมกับยิ้มแสดงความสนใจอยากจะฟัง

“เมื่อหลายปีมาแล้ว ก่อนที่คุณหนูจะเกิด ผมได้ไปขออนุญาตเจ้านายซึ่งก็คือบิดาของคุณหนูนี่แหละ ว่าจะขอลางานไปเยี่ยมคุรุของผมที่เมืองพาราณสีสักหนึ่งสัปดาห์ คุณพ่อของคุณหนูหัวเราะเยาะที่ได้ฟังเรื่องนี้

“ดูเจ้าจะคลั่งไคล้เรื่องศาสนาไปแล้ว” บิดาของคุณหนูพูด “เจ้าจงตั้งใจทำงานให้ดี หากเจ้าต้องการความเจริญก้าวหน้าในหน้าที่การงานต่อไป”

“ขณะที่ผมเดินผ่านป่าไม้จะกลับบ้านด้วยอาการหน้าเศร้าสร้อยอยู่นั้น ผมก็ได้พบกับบิดาของคุณหนูนั่งเสลี่ยงตามมา คุณพ่อของคุณหนูพอมองเห็นผมก็ได้ลงมาจากเสลี่ยงแล้วเดินคุยไปกันกับผม ท่านพยายามพูดปลอบใจและชี้ให้เห็นถึงผลประโยชน์ที่จะได้จากการดำเนินชีวิตในทางโลกๆ แต่ผมไม่ได้สนใจฟังนัก ใจของผมตอนนั้นได้แต่พร่ำภาวนาว่า “ท่านลาหิริ มหาสัย ข้าพเจ้าไม่สามารถมีชีวิตอยู่ได้หากไม่ได้ไปพบท่าน”

“เราเดินไปตามทางเท้าจนถึงทุ่งหญ้าที่สงบเงียบ ขณะนั้นแสงอาทิตย์ในยามเย็นกำลังคล้อยต่ำทอทาบไปตามทุ่งหญ้า เราหยุดยืนดูความงามของทุ่งหญ้านั้นอยู่ ฉับพลันนั้นเองที่ทุ่งหญ้าห่างจากจุดที่เรายืนไปประมาณสองสามหลา เห็นร่างของท่านลาหิริ มหาสัยบรมคุรุของผมมาปรากฏอยู่

“ภคบดี เจ้าใจร้ายกับลูกน้องของเจ้ามากเกินไปแล้ว” เสียงของท่านบรมคุรุกึกก้องอยู่ในรูหูของเราทั้งสอง จากนั้นร่างของบรมคุรุก็หายวับไปกับตาเหมือนกับตอนที่มา ผมนั่งคุกเข่าร้องขึ้นว่า “ท่านลาหิริ มหาสัย ๆ” บิดาของคุณหนูนิ่งจังงังไปชั่วครู่หนึ่ง

“อภินาศ ฉันไม่เพียงแต่จะอนุญาตให้เธอลาไปพบกับท่านคุรุท่านนั้น แต่ฉันเองจะลางานไปที่เมืองพาราณสีในวันพรุ่งนี้กับเธอด้วย ฉันต้องไปรู้จักกับท่านบรมคุรุ ลาหิริ มหาสัย ผู้ซึ่งสามารถมาปรากฏตัวได้ด้วยพลังจิตเพื่อมาช่วยเหลือเธอครั้งนี้ ฉันจะพาภรรยาของฉันไปด้วย และจะขอให้ท่านคุรุชี้แนะแนวทางธรรมให้แก่เราทั้งสองด้วย เธอจะช่วยนำทางเราไปหาท่านคุรุได้หรือไม่”

“ได้ซีครับ” ผมตอบ ความปีติยินดีของผมมีอย่างเหลือล้น ที่คำอธิษฐานอ้อนวอนของผมมีผลขึ้นมา ทำให้เหตุการณ์กลับตาลปัตรไปเช่นนั้น

“ในเย็นวันรุ่งขึ้น บิดามารดาของคุณหนูกับผมก็ได้เดินทางไปที่เมืองพาราณสี เมื่อไปถึงที่นั่นในวันรุ่งขึ้น เราก็นั่งรถม้าไปกันได้หน่อยหนึ่ง ก็ลงจากรถม้ามาเดินไปตามตรอกแคบๆจนไปถึงบ้านของท่านบรมคุรุของผม เมื่อเข้าไปนั่งบนบ้านหลังนี้แล้วเราก็ก้มตัวลงทำความเคารพท่านบรมคุรุซึ่งนั่งขัดสมาธิอยู่บนอาสนะ ท่านบรมคุรุหรี่ตาดุๆมองมาที่บิดาของคุณหนูแล้วพูดขึ้นว่า “ภคบดี เจ้าใจร้ายกับลูกน้องของเจ้ามากเกินไปแล้ว” ซึ่งก็คือถ้อยคำประโยคเดียวกับที่ท่านได้เคยใช้พูดเมื่อสองวันก่อนที่ทุ่งหญ้านั่นเอง แล้วท่านก็กล่าวอีกว่า เราดีใจที่เจ้าอนุญาตให้อภินาศมาหาเรา และเจ้าเองพร้อมกับภรรยาก็ได้ติดตามอพินาศมาในครั้งนี้ด้วย”

“ท่านบรมคุรุได้ถ่ายทอดวิธีปฏิบัติจิตด้วยกริยะโยคะให้แก่บิดามารดาของคุณหนู ซึ่งก่อให้เกิดความปีติปราโมทย์ให้แก่บิดามารดาของคุณหนูเป็นอย่างยิ่ง บิดามารดาของคุณหนูกับผมในฐานะเป็นศิษย์ร่วมสำนักก็ได้เป็นเพื่อนที่สนิทกันนับตั้งแต่วันที่เห็นภาพนิมิตของท่านบรมคุรุนั่นเอง

“ท่านลาหิริ มหาสัยให้ความสนใจเมื่อตอนที่คุณหนูเกิด ซึ่งก็แสดงว่าชีวิตของคุณหนูจะต้องเชื่อมโยงกับชีวิตของท่าน ท่านได้อำนวยอวยพรอะไรไว้แล้วสิ่งนั้นจะต้องเป็นจริงเสมอ”

ท่านลาหิริ มหาสัยละสังขารจากโลกนี้ไปหลังจากที่อาตมาเกิด ภาพถ่ายของท่านที่ติดอยู่ในกรอบมักจะถูกนำไปตั้งไว้ที่หิ้งบูชาประจำครอบครัวของเราตามเมืองต่างๆที่โยมพ่อย้ายไปทำงานอยู่ ทุกค่ำเช้าโยมแม่กับอาตมาจะไปนั่งสมาธิอยู่ที่หน้าหิ้งบูชานั้นและก็ได้นำดอกไม้ชุบผงจันทน์หอมไปเป็นเครื่องสักการบูชาด้วย เราบูชาด้วยความเลื่อมใสและด้วยจิตใจมุ่งมั่นเป็นอันหนึ่งอันเดียวกัน เราก็ได้พบกับความศักดิ์สิทธิ์ในรูปของท่านลาหิริ มหาสัย

รูปภาพของท่านบรมคุรุลาหิริ มหาสัยมีอิทธิพลอย่างเหลือหลายต่อชีวิตของอาตมา เมื่ออาตมาเติบโตขึ้นมาความคิดความอ่านของท่านบรมคุรุนี้ก็ได้ติดตัวมากับอาตมาด้วย ในเวลานั่งสมาธิอาตมามักจะแลเห็นร่างของท่านออกจากรอบรูปมาปรากฎร่างเป็นมนุษย์มีชีวิตจิตใจนั่งอยู่ตรงหน้าอาตมา เมื่ออาตมาลองเอามือไปสัมผัสที่เท้าของร่างนั้นที่ส่องสว่างเรืองรองร่างนั้นก็ก็จะเปลี่ยนกลับเข้าไปอยู่ในกรอบรูปอย่างเดิม

ตั้งแต่เป็นเด็กตัวเล็กๆจวบจนกระทั่งเข้าสู่วัยเด็กหนุ่มอาตมาพบว่าท่านบรมคุรุนี้เปลี่ยนแปลงจากรูปเล็กๆที่อยู่ในกรอบรูปมาเป็นมนุษย์ที่มีชีวิตจิตใจและส่องประจายเจิดจ้าอยู่ในนัยน์ตาของอาตมา อาตมาชอบที่จะไปสวดมนต์อ้อนวอนต่อท่านเมื่อประสบกับปัญหายุ่งยากหรืออยากจะทดสอบอะไรบางอย่างซึ่งก็พบว่าท่านจะมาช่วยชี้แนะแก่อาตมาอยู่เสมอ

แรกๆนั้นอาตมารู้สึกเสียใจที่ท่านได้เสียชีวิตไปแล้วแต่พออาตมาได้ค้นพบว่าท่านสามารถมาปรากฏตัวได้ในที่ทุกแห่งอย่างลี้ลับอาตมาก็เลยไม่มีความเสียใจอีกต่อไป ท่านคุรุมักจะเขียนจดหมายบอกไปทางศิษยานุศิษย์ของท่านที่มีความกระเหี้ยนกระหืออยากจะเดินทางมาพบท่านว่า

“เจ้าจะมาดูเลือดเนื้อและกระดูกของเราไปทำไม ในเมื่อเราก็อยู่ในวิสัยของกุตัสถะ(ตาทิพย์)ของเจ้าอยู่แล้ว”
เมื่อตอนที่อาตมาอายุได้ 7 ขวบนั้นอาตมาสามารถหายจากโรคร้ายได้โดยอาศัยรูปภาพของท่านคุรุ จากประสบการณ์ครั้งนี้ก็ยิ่งทำให้อาตมามีความรักเคารพต่อท่านเพิ่มขึ้นมากขึ้น

เรื่องนี้มีอยู่ว่า ขณะที่ครอบของอาตมาย้ายไปอยู่ที่เมืองอิชปูร์แคว้นเบงกอลนั้น อาตมาติดเชื้ออหิวาตกโรคชีวิตของอาตมาสิ้นหวังเป็นตายเท่ากัน พวกแพทย์แผนปัจจุบันต่างก็ช่วยอะไรไม่ได้ โยมแม่มาอยู่ที่ข้างเตียงของอาตมาแล้วเอามือมาพลิกตัวอาตมาให้หันหน้าไปทางรูปภาพของท่านคุรุที่แขวนอยู่ข้างฝาบนหัวนอนของอาตมา

“น้อมจิตไปสักการะบูชาท่านสิลูก” โยมแม่รู้เป็นอย่างดีว่าอาตมาไม่มีเรี่ยวแรงพอที่จะยกมือทั้งสองข้างขึ้นประนมกระซิบบอกอาตมา “ หากลูกแสดงความจงรักภักดีของลูกอย่างจริงจังแล้วจินตนาการว่าลูกไปคุกเค่าอยู่เบื้องหน้าท่านชีวิตของเจ้าก็จะปลอดภัย”

พออาตมาใช้ตาจับจ้องดูรูปภาพของท่านคุรุก็แลเห็นแสงสว่างเจิดจ้าพุ่งออกมาจากรูปลงมาที่ตัวของอาตมาและกระจายไปทั่วทั้งห้อง อาการป่วยด้วยโรคอหิวาหฯนั้นก็พลันหายไปสิ้น ทันใดนั้นเองอาตมาก็รู้สึกว่าที่เรี่ยวแรงขึ้นมามาก จึงได้ก้มตัวลงไปสัมผัสที่เท้าของโยมแม่เพื่อแสดงความขอบคุณที่โยมแม่ใช้แรงศรัทธาที่มีต่อท่านคุรุมารักษาโรคให้อาตมา

โยมแม่เอาศีรษะของท่านแนบเข้ากับรูปของท่านคุรุนั้นพลางกล่าวว่า “ข้าแต่ท่านบรมคุรุผู้ศักดิ์สิทธิ์ ข้าพเจ้าขอขอบคุณท่านที่เมตตาฉายแสงมารักษาโรคให้บุตรชายของข้าพเจ้า”

อาตมาเข้าใจว่าโยมแม่จะต้องแลเห็นแสงเรืองรองที่พุ่งออกมาจากรูปถูกตัวอาตมาจนทำให้อาตมาหายจากโรคครั้งนี้ได้
เพราะฉะนั้นหนึ่งในสมบัติอันล้ำค่าของอาตมาก็คือรูปถ่ายของท่านคุรุนี่เอง รูปนี้ท่านคุรุมอบให้แก่โยมพ่อมากับมือ มีอานุภาพมากเหลือเกิน ที่มาของรูปก็รู้สึกพึลึกพิลั่นน่าดู ซึ่งอาตมาได้ยินได้ฟังมาจากศิษย์ร่วมอาจารย์ของโยมพ่อที่ชื่อ กาลี กุมาร รอยอีกทีหนึ่ง
เรื่องมีอยู่ว่าท่านคุรุไม่ชอบให้ใครมาถ่ายรูปท่าน แต่มีอยู่คราวหนึ่งมีการถ่ายรูปหมู่โดยมีท่านบรมคุรุนั่งอยู่ตรงกลาง แวดล้อมด้วยบรรดาศิษยานุศิษย์รวมทั้งกาลี กุมาร รอยคนนี้ด้วย เป็นการถ่ายรูปที่ท่านบรมคุรุห้ามแล้วแต่คนถ่ายไม่เชื่อ

เมื่อล้างและอัดรูปออกมาปรากฏว่าได้ภาพของศิษยานุศิษย์อย่างแจ่มชัดดีมากแต่ที่ตรงกลางรูปตรงจุดที่บรมคุรุนั่งอยู่กลับว่างเปล่า ความมหัศจรรย์ครั้งนี้เป็นที่โจษจันกันไปทั่ว

ยังมีศิษย์ผู้หนึ่งเชี่ยวชาญทางด้านถ่ายรูปชื่อว่า คงคา ธาร บาบู เที่ยวคุยโวโอ้อวดว่าจะต้องถ่ายรูปของท่านบรมคุรุติดได้อย่างแน่นอน ที่รูปของท่านหายไปนั้นเป็นไปไม่ไดแน่ๆ จึงในเช้าวันรุ่งขึ้นขณะที่ท่านบรมคุรุนั่งขัดสมาธิอยู่บนม้านั่งที่ทำด้วยไม้โดยที่ข้างหลังท่านมีฉากแขวนอยู่ คงคา ธาร บาบูได้ถือกล้องถ่ายรูปเข้ามาเตรียมการทุกอย่างแล้วก็กดชัตเตอร์ถ่ายรูปไปถึง 12 รูป แต่พอล้างและอัดออกมาปรากฏว่าแต่ละรูปเห็นแต่ม้านั่งและฉากหลังแต่ไม่เห็นรูปของท่านบรมคุรุ

คงคา ธาร บาบูร้องไห้ด้วยความเสียใจและเสียเกียรติภูมิที่เคยคุยเอาไว้ เขาจึงเข้าเรียนถามท่านแต่ท่านไม่ยอมพูดอะไร จนเวลาผ่านไปหลายชั่วโมงท่านบรมคุรุจึงพูดทำลายความเงียบ

“เราคือวิญญาณ กล้องถ่ายรูปของเจ้าจะถ่ายรูปของวิญญาณที่ไม่สามารถมองเห็นด้วยตาเนื้อได้อย่างไรเล่า”
“ผมรู้ว่าผมถ่ายรูปวิญญาณไม่ได้ แต่ท่านคุรุครับผมอยากได้รูปของท่านไว้สักการบูชาสักรูป แต่แรกตาของผมไม่มีแวว แต่เดี๋ยวนี้ผมได้ตระหนักแน่แก่ใจแล้วว่าในกายของท่านคุรุมีพระวิญญาณของพระเป็นเจ้ามาสิงสถิตอยู่”

“ถ้าอย่างนั้นเธอก็มาพรุ่งนี้เช้า เราจะยอมให้เจ้าถ่ายรูปติดด้วยความยินดี”

คงคา ธาร บาบูก็ได้มาถ่ายรูปอีกครั้งหนึ่ง ครั้งนี้เมื่อล้างและอัดรูปออกมาแล้วมีรูปของท่านบราคุรุจัดแจ๋ว ไม่มีสิ่งใดมาบดบัง
รูปที่ว่านี้อาตมาได้นำมาตีพิมพ์ลงในหนังสือเล่มนี้ด้วยแล้ว ซึ่งจะเห็นได้ว่าท่านบรมคุรุลาหิริ มหาสัยมีผิวพรรณขาวเนียนแบบคนตะวันตก แต่ก็ดูไม่ออกว่าเป็นคนชาติใด ความปีติปราโมทย์ที่เกิดจากการเข้าถึงพระเป็นเจ้าเผยให้เห็นได้ในรอยยิ้ม

ตาของท่านบรมคุรุมีลักษณะครึ่งหลับครึ่งลืม แสดงให้เห็นว่าท่านให้ความสนใจในโลกภายนอก และที่ตาครึ่งลืมนั้นหมายความว่ากำลังดื่มด่ำอยู่ในปีติสุขภายใน แต่ในขณะที่ยังมีชีวิตอยู่ในโลกนี้ท่านจะตื่นอยู่ตลอดเวลา เพื่อรับฟังปัญหาทางธรรมที่ผู้สนใจเข้าไปซักถามท่าน

หลังจากที่อาตมาหายจากโรคด้วยอานุภาพของท่านบรมคุรุแล้วไม่นาน อาตมาก็ได้เห็นภาพนิมิตปรากฏเข้ามาในตาในของอาตมาในช่วงที่อาตมานั่งเข้าสมาธิอยู่บนที่นอนในเช้าวันหนึ่ง แล้วจิตของอาตมาก็เข้าสู่ภวังค์

“อะไรคือสิ่งที่อยู่เบื้องหลังความมืดมิดของดวงตาที่ปิดสนิทนี้” อาตมาถามปัญหานี้โดยทางจิต
ทันใดนั้นเองก็มีแสงสว่างดวงใหญ่โตมากมาปรากฏอยู่ในนัยน์ตาของอาตมา เห็นเป็นร่างทิพย์ของเหล่าโยคีกำลังนั่งสมาธิอยู่ในถ้ำ คล้ายกับภาพเคลื่อนไหวในภาพยนต์ขนาดเล็กที่ฉายลงที่จอขาวๆอยู่ข้างในตรงหน้าผากของอาตมา

“พวกท่านคือใคร” อาตมาร้องถาม

“พวกเราคือโยคีอยู่ในเทือกเขาหิมาลัย” เสียงตอบนั้นยากที่จะบรรยายเป็นถ้อยคำ แต่ทำให้จิตใจของอาตมาสั่นสะท้าน

“ข้าพเจ้าเองก็อยากจะไปที่เทือกเขาหิมาลัยแล้วบวชเป็นฤาษีเช่นเดียวกับพวกท่านเหมือนกัน” แล้วภาพนิมิตนั้นก็จางหายไป แต่แสงสีเงินได้แผ่ขยายเป็นวงกว้างออกไปจนประมาณไม่ได้

“แสงมหัศจรรย์นี้คืออะไร”

“เราคือพระอิศวร เราคือแสงสว่าง” เสียงนั้นดังกระหึ่มก้องเมฆ

“ข้าพเจ้าต้องการเป็นอย่างท่านบ้าง”

จากประสบการณ์ที่สามารถมองเห็นด้วยภาพนิมิตนี่เอง ทำให้อาตมาต้องการติดต่อกับพระเป็นเจ้าอย่างยั่งยืนถาวร เพราะอาตมามีความเห็นว่า”พระเป็นเจ้ามีความสุขชั่วนิจนิรันดร์” ความทรงจำเช่นนี้วนเวียนอยู่กับอาตมาอยู่นานหลังจากวันที่ได้มีประสบการณ์ในครั้งนั้น
นอกจากนั้นแล้วอาตมาก็ยังจำเหตุการณ์สำคัญๆในช่วงที่ยังเป็นเด็กอีกเรื่องหนึ่งได้ และอาตมาก็ยังมีหลักฐานเป็นประจักษ์พยานคือแผลเป็นที่ติดตัวมาให้เห็นอยู่จนถึงทุกวันนี้

เรื่องมีอยู่ว่า โยมพี่อุมากับอาตมาไปนั่งคุยอยู่ด้วยกันที่ใต้ต้นสะเดาต้นหนึ่งในบริเวณบ้านที่เมืองโครัขปูร์ โยมพี่อุมาเขามาช่วยสอนภาษษเบงกาลีให้อาตมาทุกครั้งที่อาตมามีเวลาว่าง ซึ่งอาตมาก็จะดูนกแก้วกินลูกสะเดาอยู่ใกล้ๆไปพร้อมๆกันนั้นด้วย
โยมพี่อุมาบ่นว่าเป็นฝีที่ขา เธอจึงเอามือควักน้ำมันออกจากขวดมาทา อาตมาก็ควักน้ำมันของพี่อุมาออกมาทาที่แขนของอาตมาเองบ้าง

“เธอเอายามาทาแขนที่ดีๆไม่เป็นอะไรไปทำไม”

“คืออย่างนี้พี่ ผมมีความรู้สึกว่าจะมีฝีขึ้นมาที่แขนพรุ่งนี้เหมือนกัน ผมจึงเอาน้ำมันของพี่มาทาตรงจุดที่ฝีจะขึ้นนี้”

“เธออย่าล้อเล่นน่า”

“ผมไม่ได้ล้อเล่นนะพี่ ให้รอดูเช้าวันพรุ่งนี้ก็แล้วกันว่าอะไรจะเกิดขึ้น” อาตมากล่าวอย่างทะนงตัว

โยมพี่อุมาไม่เชื่อว่าจะเป็นอย่างที่อาตมาว่า ได้ถามย้ำแล้วย้ำอีกถึง 3 ครั้ง ความมั่นใจว่ามันจะเป็นจริงอย่างที่พูดไว้ได้ปรากฏอยู่ในคำตอบของอาตมาที่บอกกับโยมพี่อุมา โดยอาตมาพูดออกมาอย่างช้าๆว่า

“ด้วยอานุภาพของพลังจิตที่มีอยู่ในตัวของข้าพเจ้า ข้าพเจ้าขอบอกว่าพรุ่งนี้ข้าพเจ้าจะมีหัวฝีขนาดใหญ่ขึ้นมาที่แขนตรงจุดนี้ และหัวฝีของพี่อุมาก็จะโตขึ้นอีกเป็น 2 เท่าของขนาดปัจจุบัน”

พ่อรุ่งเช้าอาตมาก็ได้พบว่ามีหัวฝีขึ้นมาตรงจุดที่บอกไว้จริงๆ ส่วนหัวฝีของโยมพี่อุมาก็มีขนาดโตยิ่งขึ้นกว่าเก่าอีกสิบเท่า โยมพี่อุมาตกใจถึงกับวิ่งไปหาโยมแม่พูดระล่ำระลักบอกว่า “แม่จ๋า มุกุนท์(ชื่อเดิมของอาตมา)เป็นพ่อมดหมอผีไปแล้ว” โยมแม่มีสีหน้าท่าทางเอาจริงเอาจัง ได้สอนอาตมาว่าอย่าได้ใช้วาจาสิทธิ์ทำร้ายใครเป็นอันขาด ซึ่งอาตมายังจดจำคำสั่งสอนนี้ได้เสมอและก็ได้ปฏิบัติตามเสมอมา

ฝีที่อาตมาเป็นนี้ต้องเอาไปให้แพทย์ผ่าตัดออก รอยเข็มผ่าตัดของแพทย์ครั้งนั้นยังปรากฏให้เห็นจนตราบเท่าทุกวันนี้ เมื่อเห็นรอยผ่าตัดที่แขนซ้ายของอาตมาทีไรทำให้รำรึกถึงอานาภาพของวาจาสิทะของมนุษย์เราขึ้นมาเมื่อนั้น

คำพูดธรรมดาๆ ไม่มีข้อความร้ายใดๆที่พูดกับโยมพี่อุมานี้พูดไปด้วยพลังสมาธิ จึงมีอานุภาพที่ซ่อนเร้นเอาไว้พอที่จะระเบิดออกมาได้เหมือนลูกระเบิดและสามารถประสิทธิ์ผลที่แน่นอนได้ อาตมาเข้าใจต่อมาในภายหลังว่าอานุภาพของถ้อยคำวาจาที่เปล่งออกมามีอานุภาพคล้ายลูกระเบิดนี้ หากใช้อย่างชาญฉลาดก็สามารถใช้เพื่อช่วยเหลือชีวิตของคนเราให้รอดพ้นจากอุปสรรคต่างๆได้ และสามารถกระทำได้โดยไม่ทิ้งร่องรอยใดๆไว้ให้เห็นด้วย

ครอบครัวของพวกเราได้ย้ายไปอยู่ที่เมืองละฮอร์ที่แคว้นปัญจาบ ที่นี่เองที่อาตมาไปได้รูปภาพของเจ้าแม่ในร่างของเจ้าแม่กาลี เราไปตั้งไว้บนทิ้งบูชาเล็กๆที่ระเบียงบ้านของเรา อาตมามีความมั่นใจว่าเมื่อไปสวดมนต์อยู๋ในที่ศักดิ์สิทธิ์ตรงนี้แล้วคำสวดมนต์อ้อนวอนก็จะมีผลประสิทธิ์ขึ้นมาได้

อยู่มาวันหนึ่งอาตมาไปยืนอยู่ที่ตรงนี้กับโยมพี่อุมา มองดูเด็กสองคนกำลังเล่นว่าวอยู่บนหลังคาตึกสองหลัง ซึ่งตึกทั้งสองหลังนี้อยู่แยกจากบ้านของเราโโยมีตรอกแคบๆกั้นอยู่ตรงกลาง

“ทำไมเงียบไปละน้อง” โยมพี่อุมามาผลักอาตมาเบาๆ

“ผมกำลังนึกถึงความมหัศจรรย์ของเจ้าแม่กาลีว่าท่านสามารถประทานทุกสิ่งทุกอย่างที่ผมขอจากท่านได้”

“งั้นก็ลองให้เจ้าแม่กาลีเสกว่าวสิลองตัวนั้นให้ลอยมาหาเราสิ” โยมพี่พูดออกมาด้วยรอยยิ้มเชิงหยันๆ

“ทำไมจะไม่ได้ล่ะ” แล้วอาตมาเริ่มสวดอ้อนวอนเพื่อให้ว่าวสองตัวนั้นลอยมาหา

เกมการเล่นกีฬาว่าวนี้ของประเทศอินเดียจะใช้ว่าวสองตัวโดยที่สายปานของว่าวทั้งสองตัวเขาจะเอากาวมาทาแล้วใช้เศษแก้วติดไว้ คนชักว่าวแต่ละตัวก็จะพยายามตัดสายป่านว่าวของว่าวคู่แข่งขัน ว่าวที่สายป่านถูกตัดขาดก็จะลอยอยู่บนหลังคาตึก แล้วพวกเด็กๆก็จะวิ่งไล่จับว่าวนั้นอย่างสนุกสนาน

ขณะนั้นโยมพี่อุมากับอาตมายืนอยู่ที่ระเบียงบ้านที่มีหลังคา จึงเป็นไปไม่ได้เลยที่ว่าวขาดมาแล้วจะลอยลาให้เราจับ สายป่านจะต้องกระตุกตัวว่าวไปติดที่หลังคาตึก

พอเด็กเล่นเกมชักว่าวอยู่อีกฟากหนึ่งของซอยเริ่มการแข่งขัน สายป่านของว่าวตัวหนึ่งก็ถูกตัดขาด ทันใดนั้นเองว่าวตัวนั้นก็ลอยมาทางอาตมา แต่เนื่องจากมีแรงลมมาปะทะอย่างกะทันหัน ว่าวก็เลยลอยตัวอยู่ในอากาศชั่วครู่หนึ่ง ระหว่างนั้นเองสายป่านของว่าวก็ไปเกี่ยวเข้ากับต้นกระบองเพชรที่หลังคาบ้านตรงกันข้าม อาตมาจึงเอื้อมมือไปจับว่าวตัวนั้นมาได้แล้วยื่นให้โยมพี่อุมา

“มันเป็นเพราะความบังเอิญมากกว่าละกระมัง มันคงไม่ใช่เพราะคำอ้อนวอนของน้องประสิทธิผลหรอก แต่หากว่าวตัวที่สองนั้นลอยมาให้น้องจับอีก นั่นแหละพี่จึงจะเชื่อ” พี่อุมาพูด ตาดำขวับของเธอบ่งบอกถึงความอัศจรรย์ใจยิ่งกว่าคำพูด

อาตมาได้เริ่มสวดอ้อนวอนเจ้าแม่กาลีอีกครั้งหนึ่ง คราวนี้ว่าวอีกตัวหนึ่งก็ถูกตัดสายป่านหลุดลอยมาทางอาตมา มันส่ายไปมาเมื่อต้องกระแสลม คราวนี้ก็อีกเหมือนกัน คือผู้ช่วยเหลือของอาตมากล่าวคือต้านตระบองเพชรก็เกี่ยวสายป่านว่าวตัวนั้นเอาไว้ ทำให้อาตมาสามารถเอื้อมมือไปคว้าเอาว่าวมาได้ และอาตมาได้ยื่นว่าวตัวที่สองนี้ให้แก่โยมพี่อุมา

“เจ้าแม่กาลีประทานพรแกน้องแน่ๆเชียว มันเป็นเรื่องเหลือเชื่อสำหรับพี่จริงๆ”

พูดเสร็จโยมพี่อุมาก็วิ่งหนีอาตมาไปเหมือนกวางน้อยวิ่งเพราะตื่นกลัวนายพราน.

บทที่ 2 การตายของโยมแม่และเครื่องรางลี้ลับ,

2007-09-16T17:48:00.001-07:00

การตายของโยมแม่และเครื่องรางลี้ลับ

โยมแม่มีความปรารถนาแรงกล้าอยู่อย่างหนึ่งคือต้องการให้พี่ชายคนโตของอาตมาแต่งงานเป็นฝั่งเป็นฝา
“เมื่อแม่ได้เห็นหน้าภรรยาของลูกอนันต์นั่นแหละ แม่ก็คงเหมือนกับว่าได้ขึ้นสวรรค์ทั้งเป็น” อาตมามักได้ยินโยมแม่พูดเช่นนี้ ซึ่งก็คงเป็นไปตามแบบฉบับของคนอินเดียที่ต้องการสืบวงศ์ตระกูลให้ยาวนาน
ในตอนที่โยมพี่อนันต์หมั้นหมายนั้นอาตมาอายุได้ 11 ปี ตอนนั้นโยมแม่อยู่ที่กัลกัตตาเป็นแม่งานคอยควบคุมการตระเตรียมงานแต่งงาน ส่วนโยมพ่อกับมาตมาอยู่กันตามลำพังที่บ้านของเราที่เมืองบาบิลลีทางอินเดียตอนเหนือ ซึ่งช่วงนี้โยมพ่อถูกย้ายไปอยู่ที่นั่นหลังจากไปอยู่ที่เมืองละฮอร์เป็นเวลา 2 ปี
อาตมาเคยเห็นพิธีแต่งงานที่โอ่อ่าอลังการของโยมพี่ 2 คนมาแล้ว คือโยมพี่สาวโรมาและโยมพี่สาวอุมา แต่สำหรับกรณีของโยมพี่ชายอนันต์ซึ่งเป็นลูกชายคนโตนั้นได้มีการวางแผนงานอย่างละเอียดมากหน่อย โยมแม่ทำหน้าที่ต้อนรับขับสู้แขกเหรื่อหลากหลายที่เดินทางจากบ้านไกลๆมาที่กัลกัตตาทุกวัน
โยมแม่ให้พวกแขกพักอยู่ที่บ้านที่ซื้อใหม่หลังใหญ่โตมากอยู่ที่เลขที่ 50 ถนนแอมเฮิร์สท์ ทุกสิ่งทุกอย่างได้เตรียมการไว้เรียบร้อยหมด รวมทั้งไฟช่อดอกไม้ คานหามสีเทาที่จะให้พี่อนันต์นั่งไปบ้านเจ้าสาว ไฟหลากสีสัน ช้างและอูฐที่จะใช้ในพิธีแห่ วงดนตรีในขบวนแห่ทั้งวงดนตรีอังกฤษ วงดนตรีสก็อตต์ วงดนตรีอินเดีย นักแสดงอาชีพ และพระที่จะมาประกอบพิธีโบราณ
โยมพ่อกับอาตมาวางแผนไว้ว่าจะเดินทางไปสมทบกับครอบครัวในวันทำพิธีนั้นเลย แต่ก่อนจะถึงวันสำคัญนั้นอาตมาได้เห็นภาพนิมิตพิลึกพิลั่นอย่างหนึ่ง
ตอนนั้นเป็นช่วงเวลาเที่ยงคืนที่เมืองบาบิลลี ขณะที่อาตมานอนอยู่บนเตียงข้างๆโยมพ่อที่บ้านพักบังกาโลของเรานั้นเอง อาตมาก็ถูกปลุกให้ตื่นด้วยเสียงหมือนมีคนมาเขย่ามุ้งที่ครอบอยู่บนเตียงนอน พออาตมาลืมตามาก็เห็นมุ้งแหวกออกและแลเห็นร่างของโยมแม่มาหา
“ปลุกพ่อเจ้าตื่นขึ้นมาสิลูก”เสียงของโยมแม่กระซิบบอกอาตมา “รีบจับรถไฟขบวนแรกในเวลาตี 4 ของเช้านี้ รีบไปกันที่กัลกัตตาหากเจ้าอยากจะเห็นใจแม่” จากนั้นร่างของโยมแม่ก็หายวับไป
“พ่อครับๆ แม่กำลังจะสิ้นใจตายแล้ว” เสียงตื่นกลัวของอาตมาร้องปลุกโยมพ่อให้ตื่นขึ้นมาทันที แล้วอาตมาก็ร้องไห้สะอึกสะอื้นกลัวว่าโยมแม่จะตายจริงๆ
“แม่เจ้าไม่เป็นไรหรอก ลูกตาฝาดไปเองละสิ” โยมพ่อแสดงเอกลักษณ์พิเศษของท่านออกมาในเชิงปฏิเสธไว้ก่อนต่อสถานการณ์ใหม่ๆที่เกิดขึ้น “แม่ของเจ้าสุขภาพยังดีเยี่ยม จะตายได้อย่างไร เอาไว้เมื่อเราได้รับข่าวทางโทรเลขเราก็ค่อยไปกันในวันพรุ่งนี้ก็แล้วกัน”
“พ่อจะต้องเสียใจที่ไม่ไปเสียแต่ตอนนี้”ความวิตกกังวลทำให้อาตมาพูดต่อไปด้วยความฉุนเฉียวว่า “หากแม่เป็นอะไรไปพ่อต้องรับผิดชอบ ผมก็จะไม่อภัยให้พ่ออีกด้วยนะ”
รุ่งเช้าเราก็ได้รับโทรเลขแจ้งมาว่า “แม่ป่วยหนัก. การแต่งงานเลื่อนออกไป. รีบมาด่วน”
โยมพ่อกับอาตมารีบออกเดินทางไปทันที และที่ชุมทางที่จุดเปลี่ยนขบวนรถไฟเราก็ได้พบกับลุงของอาตมาคนหนึ่งด้วย ขณะนั้นมีรถไฟขบวนหนึ่งวิ่งมุ่งหน้ามาทางพวกเราด้วยความเร็วสูงมาก ความคับแค้นที่แน่นอยู่ในอกแทบจะทำให้อาตมาตัดสินใจกระโดดลงไปที่รางรถไฟให้มันทับให้ตายไปเสียเลย อาตมามีความรู้สึกว่าเมื่อโยมแม่จากอาตมาไปแล้ว อาตมาจะไม่สามารถทนอยู่ในโลกที่ไม่มีโยมแม่ได้แน่ๆ อาตมารักโยมแม่มากเหมือนกับว่าท่านเป็นมิตรแท้คนเดียวของอาตมาบนโลกใบนี้ ตาอันดำขวับและอ่อนโยนของโยมแม่ได้เป็นที่พึ่งช่วยปลอบประโลมใจให้อาตมาหายจากโศกนาฏกรรมในช่วงที่อาตมาเป็นเด็กมาหลายครั้งแล้ว
“แม่ผมยังมีชีวิตอยู่ใช่ไหมครับ” อาตมาหยุดยืนตั้งปัญหานี้กับโยมลุงของอาตมา
โยมลุงคงจะตีความจากใบหน้าของอาตมาว่าอาตมามีความสิ้นหวังจึงได้กล่าวปลอบใจว่า” แม่ของหนูยังมีชีวิตอยู่จริงๆ” แต่อาตมาไม่ค่อยจะเชื่อโยมลุงเท่าไรนัก
เมื่อเราเดินทางไปถึงบ้านที่กัลกัตตาก็ได้พบว่าโยมแม่ได้เสียชีวิตไปแล้ว อาตมาเมื่อรู้ข่าวนี้ก็แทบจะล้มทั้งยืน ตกอยู่ในสภาพเหมือนว่าตายทั้งเป็น กว่าจะทำใจได้อาตมาต้องใช้เวลาเป็นแรมปี ได้พยายามหาที่พึ่งทางใจจากทวยเทพเทวาในสวรรค์ทุกห้อฟ้า และในที่สุดก็ได้คร่ำครวญหาเจ้าแม่กาลี ซึ่งถ้อยคำของท่านสามารถรักษาบาดแผลบอบช้ำของหัวใจของอาตมาได้
“เรานี่เองที่คอยเฝ้าดูแลเจ้ามาชาติแล้วชาติเล่า ด้วยการทะนุถนอมเหมือนกับแม่ของเจ้า เจ้ามองดูที่ตาดำงามทั้งสองข้างของเราสิ มันคือดวงตางามที่เจ้าแสวงหาอยู่นั่นเอง”
โยมพ่อกับอาตมาเดินทางกลับมาที่เมืองบาบิลลีทันทีที่ทำพิธีเผาศพโยมแม่เสร็จ หลังจากนั้นมาในตอนเช้าๆทุกวันอาตมาชอบเดินไปอยู่ที่ใต้ร่มแคต้นหนึ่งที่อยู่หน้าบ้านบังกาโลของเรา
เห็นดอกสีขาวๆของมันหล่นลงมากองอยู่ที่พื้นสนามหญ้า อาตมาก็จินตนาการไปว่ามันช่างเหมือนกับว่าต้นไม้นี้มันมีความภักดีต่อพระเป็นเจ้าแล้วสลัดดอกออกมาบูชาสักการะพระองค์
ขณะอาตมาร้องไห้น้ำตาไหลหยดลงมาปนอยู่กับน้ำค้างนั้น ก็มักสังเกตเห็นแสงประหลาดพุ่งออกมาจากหยาดน้ำค้างนั้นบ่อยๆ ใจของอาตมาจึงต้องการติดต่อกับพระเป็นเจ้ามากยิ่งขึ้น และก็เป็นแรงกระตุ้นให้อยากไปที่เทือกเขาหิมาลัยมากยิ่งขึ้นด้วย
ลูกพี่ลูกน้องของอาตมาผู้หนึ่งเพิ่งจะเดินทางกลับมาจากเทือกเขาหิมาลัยสดๆร้อนๆ เขาได้มาเยี่ยมเราที่เมืองบาบิลลี อาตมาตั้งอกตั้งใจฟังเรื่องที่เขาเล่าถึงว่าเทือกเขาหิมาลัยนี้เป็นที่พำนักของพวกโยคีและบรรดาพระสวามีต่างๆ
“เราหนีไปที่เทือกเขาหิมาลัยกันเถอะ”วันหนึ่งอาตมาออกปากชวนทวารกะ ปราสาท ลูกชายเศรษฐีที่ดินที่เรามาเช่าสร้างบ้านอยู่ที่เมืองบาบิลลีนี้แหละ แต่ทารกะ ประสาทไม่ยอมไปด้วยและยังแถมปากสว่างไปบอกเรื่องนี้กับโยมพี่ของอาตมาที่มาเยี่ยมโยมพ่อเสียอีกด้วย
แต่แทนที่โยมพี่จะเพียงแค่หัวเราะเยาะแผนที่ใช้การไม่ได้แบบเด็กๆของอาตมากลับมาพูดจาแดกดันเย้ยหยันอาตมาเสียนี่
“ไหนล่ะผ้าเหลืองของเธอ ? เธอไม่มีผ้าเหลืองจะบวชเป็นสวามีไม่ได้นะ”
อาตมาตื่นเต้นไปกับคำพูดของโยมพี่มาก เพราะมันทำให้อาตมาได้มองเห็นภาพที่แจ่มชัดว่าตนเองจะได้เป็นพระได้เดินทางไปแสวงบุญทั่วประเทศอินเดีย และคำพูดของโยมพี่นี้ก็ยังมากระตุ้นความทรงจำในอดีตชาติหนึ่งของอาตมาที่เกิดเป็นโยคีด้วย อาตมาได้ตระหนักขึ้นมาว่าตนจะได้ห่มผ้ากาสาวพัสตร์ของคณะสงฆ์สวามีที่ได้ก่อตั้งนมนานมาตั้งแต่โบราณกาล
เช้าวันหนึ่งอาตมาคุยกับทวารกะก็ได้รู้ชัดว่าตนเองมีความรักต่อพระเป็นเจ้าอย่างยิ่งยวด แต่ฝ่ายทวารกะนั้นมีศรัทธาในพระเป็นเจ้าแต่เพียงผิวเผินเท่านั้น ซึ่งผิดกับอาตมาที่ได้ทุ่มเทจิตใจให้กับเรื่องนี้อย่างเต็มที่
บ่ายวันหนึ่งอาตมาได้หนีไปที่เมืองไนติดาลซึ่งอยู่ที่เชิงเขาหิมาลัย แต่พี่อนันต์ไปตามล่า อาตมาจึงถูกบังคับให้ต้องเดินทางกลับมาเมืองบาบิลลีด้วยความเศร้าใจเป็นอย่างยิ่ง หลังจากนั้นมาที่แสวงบุญแห่งเดียวที่อาตมาได้รับอนุญาตให้ไปคือที่ใต้ต้นแคดอกขาวที่หน้าบ้าน โดยในตอนเช้าๆอาตมาก็จะไปนั่งร้องไห้ด้วยความคิดถึงโยมแม่ที่เป็นมนุษย์ที่ได้เสียชีวิตไปแล้วและพระแม่เจ้ากาลีที่เป็นเทพ
หลังจากที่โยมแม่เสียชีวิตไปแล้วนั้นสายสัมพันธ์ในครอบครัวของเราก็ได้เปลี่ยนแปลงไปจากเดิม แต่โยมพ่อก็ไม่ได้แต่งงานใหม่ทั้งๆที่ท่านตอนนั้นก็มีอายุแค่ 40 ปีเท่านั้นเอง โยมพ่อจึงได้ทำหน้าที่เป็นทั้งพ่อและแม่ให้แก่พวกเราซึ่งยังเล็กๆกันอยู่ โดยท่านได้แสดงความอ่อนโยนกับลูกๆมากขึ้น และสามารถเข้าหาท่านได้ง่ายขึ้นด้วย
โยมพ่อก็ได้ประคับประคองครอบครัวของเรา ช่วยแก้ปัญหาต่างๆที่เกิดขึ้นให้ลุล่วงไปได้ หลังจากเลิกงานกลับมาบ้านแล้วโยมพ่อก็จะเข้าไปเก็บตัวเป็นฤษีปลีกวิเวกอยู่ในห้องของท่าน ทำการปฏิบัติสมาธิแบบกริยะโยคะอยู่อย่างสงบ หลังจากโยมแม่เสียชีวิตไปนานพอสมควรแล้ว อาตมาเคยจะไปว่าจ้างนางพยาบาลชาวอังกฤษมาคอยดูแลโยมพ่อเพื่อให้ท่านสะดวกสบายขึ้นมาบ้าง แต่โยมพ่อไม่ยอม
“เรื่องที่จะให้คนมาปฏิบัติพ่อนั้น พ่อยอมให้แต่เฉพาะแม่ของลูกเท่านั้น” โยมพ่อพูดขณะที่ดวงตาของท่านเหม่อลอยตามแบบฉบับของคนที่ปฏิบัติธรรมมาตลอดชีวิต”พ่อไม่ขอรับการปรนนิบัติใดๆจากหญิงอื่นอีกแล้ว”
หลังจากที่โยมแม่เสียชีวิตไปแล้วนั้น อาตมาก็ได้ทราบข่าวว่าโยมแม่ได้สั่งเสียฝากข้อความเอาไว้ให้อาตมาก่อนที่ท่านจะสิ้นลม โยมพี่อนันต์มาอยู่กับโยมแม่ที่เตียงที่โยมแม่เสียชีวิต และได้บันทึกคำสั่งเสียของโยมแม่นี้เอาไว้ ถึงแม้ว่าโยมแม่จะขอให้นำมาเปิดเผยแก่อาตมาภายใน 1 ปีแต่โยมพี่อนันต์ได้ชะลอเวลาเอาไว้ แต่โยมพี่อนันต์จะต้องรีบเดินทางจากเมืองบาบิลลีไปที่กัลกัตตาเพื่อจะแต่งงานกับผู้หญิงคนที่โยมแม่ได้เลือกเอาไว้ให้แล้วนั้น เพราะฉะนั้นในเย็นวันหนึ่งโยมพี่จึงได้เรียกอาตมาให้เข้าไปนั่งข้างๆ
“มุกุนท์ พี่ไม่อยากบอกเรื่องประหลาดนี้กับเธอเลย” เสียงโยมพี่อนันต์ถอนหายใจ
“พี่กลัวว่าเรื่องนี้จะไปกระตุ้นให้เธอหลบหนีออกจากบ้านมาก เพราะเธอชอบเรื่องพรรณนี้เป็นทุนเดิมอยู่แล้ว แต่เมื่อเร็วๆนี้ตอนที่พี่ไปจับตัวเธอกลับมาระหว่างที่จะหนีไปที่เทือกเขาหิมาลัยนั้น พี่ก็เลยตัดสินใจเด็ดขาดว่าจะบอก จะไม่ปล่อยเรื่องให้ยืดเยื้อต่อไป แต่จะทำตามกับที่ได้รับปากคุณแม่เอาไว้” ว่าแล้วโยมพี่อนันต์ก็ได้ยื่นกล่องเล็กๆมาให้อาตมากล่องหนึ่ง พร้อมกับยื่นซองจดหมายสั่งลาก่อนเสียชีวิตของโยมแม่ให้ด้วย
“แม่ขอให้ถ้อยคำเหล่านี้เป็นคำอำนวยพรครั้งสุดท้ายของแม่ มุกุนท์ลูกรัก” โยมพูดแล้วให้โยมพี่อนันต์บันทึกตาม “ ในช่วงชั่วโมงที่แม่กำลังจะเสียชีวิตอยู่นี้แม่จะได้นำเรื่องเหตุการณ์ต่างๆบางอย่างมาเล่าให้ลูกฟัง แม่รู้วิถีชิวิตของลูกเป็นครั้งแรกมาตั้งแต่เมื่อตอนที่ลูกเป็นทารกตัวน้อยๆอยู่ในอ้อมกอดของแม่ แม่อุ้มลูกไปที่บ้านของท่านคุรุของแม่ที่เมืองพาราณสี เมื่อไปถึงแม่นั่งอยู่ด้านหลังๆของศิษยานุศิษย์คนอื่นๆ โดยที่แม่แทบจะมองไม่เห็นท่านคุรุลาหิริ มหาสัย ซึ่งนั่งขัดสมาธิอยู่ที่บนอาสนะ
“ในขณะที่แม่เอามือลูบตัวลูกไปมาอยู่นั้นแม่ก็ได้อธิษฐานจิตให้ท่านบรมคุรุมองมาเห็นและมาอำนวยอวยพรให้เรา แม่เฝ้าแต่อธิษฐานแล้วอธิษฐานเล่าหลายต่อหลายครั้ง ก็เลยเป็นผลขึ้นมา ท่านบรมคุรุได้ลืมตาแล้วพยักหน้าให้แม่เข้าไปหา คนอื่นๆได้หลีกทางให้แม่เข้าไปหาท่าน แม่ได้ก้มตัวลงไปเอามือสัมผัสที่เท้าของท่าน ท่านบรมคุรุได้อุ้มลูกไปวางไว้ที่ตักของท่าน แล้วเอามือของท่านมาวางบนหน้าผากของลูกเหมือนกับว่าจะทำพิธีรับศีลจุ่มให้แก่ลูก
“นี่แน่ะแม่นาง ลูกของแม่นางจะได้เป็นโยคี เขาจะเป็นผู้นำทางจิตวิญญาณ จะนำวิญญาณมวลมนุษย์ทั้งหลายไปสู่อาณาจักรของพระเป็นเจ้า
“หัวใจแม่พองโตด้วยความปีติโสมนัสที่ได้พบว่าแรงอธิษฐานของแม่ได้ยินไปถึงท่านคุรุผู้ศักดิ์สิทธิ์ ก่อนที่ลูกจะเกิดได้ไม่นาน ท่านก็ได้บอกกับแม่ว่าลูกจะดำเนินตามรอยของท่าน
“ลูกรัก ในเวลาต่อมาแม่กับโรมาพี่สาวของลูกเคยมองเห็นลูกมีแสงสว่างไสวพวยพุ่งออกมาจากตัว โดยเราสองคนไปแอบมองดูอยู่ในห้องข้างๆในขณะที่ลูกนอนนิ่งอยู่บนเตียง ใบหน้าน้อยๆของลูกมีรัศมีแผ่ซ่านออกมา เสียงพูดของลูกมีความหนักแน่นแน่วแน่เมื่อพูดถึงว่าจะไปเทือกเขาหิมาลัยเพื่อแสวงหาพระเป็นเจ้า
“ลูกรัก จากสิ่งต่างๆเหล่านี้แม่จึงได้รู้ว่าวิถีชีวิตของลูกอยู่ห่างไกลจากวิถีทางโลก และก็มีอีกเหตุการณ์หนึ่งในชีวิตของแม่ที่สามารถนำมาเป็นเครื่องยืนยันว่าลูกจะต้องเป็นอย่างที่แม่ว่าไว้นั้น ซึ่งเหตุการณ์ครั้งนี้เองได้ช่วยกระตุ้นให้แม่ต้องให้คนบันทึกข้อความสั่งเสียก่อนตายนี้ถึงลูก
“มันคือเหตุการณ์ที่แม่ได้พบกับนักบวชรูปหนึ่งที่แคว้นปัญจาบ เป็นช่วงที่ครอบครัวของเราย้ายไปอยู่ที่เมืองละฮอร์ เช้าวันนั้นคนใช้หญิงเข้ามาบอกแม่ในห้องว่า”คุณนายคะ มีสาธุแปลกหน้ารูปหนึ่งมาหา ท่านบอกว่าอยากจะพบกับคุณแม่ของมุกุนท์
“ถ้อยคำตรงไปตรงมาของสาธุที่คนใช้นำมาบอกประทับใจแม่มาก แม่รีบไปต้อนรับท่านอาคันตุกะ ก้มตัวลงเอามือไปสัมผัสที่เท้าของท่าน มีความรู้สึกว่าท่านเป็นผู้ที่เข้าถึงธรรมเป็นคนของพระเป็นเจ้าอย่างแท้จริง
“คุณโยม” พระสาธุพูด “ท่านบรมคุรุต้องการแจ้งให้คุณโยมได้ทราบว่าคุณโยมจะมีชีวิตอยู่ในโลกนี้ได้อีกไม่นาน การป่วยครั้งต่อไปของของคุณโยมจะเป็นการป่วยครั้งสุดท้ายแล้ว” เสียงของพระสาธุเงียบไปชั่วครู่ ขณะนั้นแม่ไม่ได้รู้สึกตกใจมีแต่ความสงบเยือกเย็น ในที่สุดพระก็ได้กล่าวกับแม่อีกว่า
“ขอให้คุณโยมเก็บรักษาเครื่องรางอย่างหนึ่งเอาไว้ให้ดี ตอนนี้อาตมาจะยังไม่นำเครื่องรางนี้มาให้คุณโยม แต่เพื่อเป็นการพิสูจน์สัจจะของอาตมาเครื่องรางนี้จะปาฏิหาริย์มาอยู่ในมือของคุณโยมในวันพรุ่งนี้ขณะที่คุณโยมนั่งสมาธิ เวลาคุณโยมจะสิ้นใจตายนั้นคุณโยมจะต้องบอกให้อนันต์ลูกชายคนโตของคุณโยมเก็บเครื่องรางนี้เอาไว้ให้ดีเป็นเวลา 1 ปี หลังจากนั้นแล้วจึงค่อยนำมามอบให้แก่บุตรชายคนที่สองของคุณโยม ซึ่งเมื่อถึงตอนนั้นมุกุนท์เขาก็จะเข้าใจความหมายของเครื่องรางนี้ว่าท่านบรมคุรุให้มาด้วยมีวัตถุประสงค์อะไร
“เขาจะรับเอาเครื่องรางนี้ไปในช่วงเวลาพอดีกับที่เขาจะสละโลกไปแสวงหาพระเป็นเจ้า หลังจากเขาเก็บเครื่องรางนี้ไว้สักสองปีและหลังจากที่มันได้ทำหน้าที่จนบรรลุวัตถุประสงค์นั้นแล้วมันก็จะหายไป ถึงแม้ว่ามันจะถูกเก็บไว้ในที่เร้นลับอย่างไร มันก็จะกลับคืนไปสู่ถิ่นกำเนิดที่มาของมัน
“แม่ได้นำอาหารมาถวายพระสาธุรูปนั้น แล้วก้มตัวลงเอามือไปสัมผัสที่เท้าของท่านด้วยความเคารพเป็นอย่างมาก แต่ท่านไม่ยอมรับอาหารนั้น เพียงแต่ได้ให้ศีลให้พรแล้วก็เดินจากไป
“ในช่วงเย็นของวันรุ่งขึ้น ขณะที่แม่นั่งเอามือประสานกันนั่งทำสมาธิอยู่นั้น ก็มีเครื่องรางทำด้วยเงินชิ้นหนึ่งปาฏิหาริย์มาอยู่ในฝ่ามือของแม่ เป็นดังที่พระสาธุรูปนั้นกล่าวไว้จริงๆ มันมีลักษณะผิวเกลี้ยงและรู้สึกเย็นๆเมื่อมากระทบถูกมือแม่ แม่ได้เก็บรักษามันไว้กว่าสองปีมาแล้วและเดี๋ยวนี้ได้มอบให้อนันต์ไปเก็บไว้
“อย่าเศร้าโศกถึงแม่เลย เพราะท่านบรมคุรุบอกกับแม่ว่าเมื่อแม่ตายแล้วแม่จะเข้าไปสู่อ้อมกอดของพระเป็นเจ้า ขอให้เจ้าแม่กาลีคุ้มครองลูกเถิด”
เมื่ออาตมาได้ของสิ่งนี้มาเป็นสมบัติแล้ว มันทำให้อาตมามีรัศมีสว่างไสวแผ่ซ่านออกมาและมันมาช่วยปลุกให้อาตมาสามารถระลึกชาติได้ด้วย เครื่องรางชิ้นนี้มีลักษณะกลมๆเก่าแก่มาก มีคำจารึกเป็นภาษาสันสกฤต อาตมาเข้าใจว่ามันคงเป็นของตกทอดมาจากบรมคุรุในอดีต ซึ่งเป็นผู้ชี้นำแนวทางชีวิตของอาตมาอยู่เบื้องหลังอย่างลับๆ ในภายหลังของสิ่งนี้มีความสำคัญมากจริงๆ แต่ก็ไม่มีใครรู้แก่นแท้ของมันว่ามันคืออะไรกันแน่
เครื่องรางนี้หายไปในท่ามกลางสภาพแวดล้อมที่ไม่ค่อยดีนักของชีวิตอาตมาได้อย่างไร และการสูญเสียมันเป็นประโยชน์อันยิ่งใหญ่สำหรับบรมคุรุของอาตมาอย่างไรบ้าง ปัญหาสองข้อนี้จะยังไม่เฉลยในบทนี้ก่อน
เพียงแต่จะขอเกริ่นกล่าวว่า เด็กตัวเล็กๆที่ถูกขัดขวางไม่ให้ไปเทือกเขาหิมาลัย ได้อาศัยเครื่องรางนี้พาเหาะไปที่นั่นทุกวัน.

บทที่ 3 โยคีสองร่าง,

2007-09-16T17:47:00.001-07:00

โยคีสองร่าง

“พ่อครับ หากผมให้สัญญาว่าจะกลับบ้านด้วยความสมัครใจ พ่อจะให้ผมไปเที่ยวที่เมืองพาราณสีได้ไหมครับ” อาตมาถามโยมพ่อ
ปกติแล้วโยมพ่อจะไม่ค่อยจะขัดข้องที่จะให้ผมไปเที่ยวที่ไหนๆ โยมพ่อจะอนุญาตให้ไปตามเมืองและตามสถานที่แสวงบุญต่างๆตั้งแต่ตอนที่อาตมาเป็นเด็กโน่นแล้ว เวลาจะไปไหนก็จะมีเพื่อนคนหนึ่งบ้างหรือมากกว่าบ้างติดสอยห้อยตามอาตมาไปด้วยเสมอ
เราก็จะเดินทางด้วยความสะดวกสบายโดยโยมพ่อจะจัดหาตั๋วรถไฟชั้นหนึ่งให้ ตำแหน่งของโยมพ่อที่เป็นเจ้าหน้าที่ของการรถไฟนี้ช่วยให้คนในครอบครัวที่นิยมท่องเที่ยวได้เที่ยวเสียสมใจนึกไปเลย
โยมพ่อพอได้ยินว่าอาตมาจะขออนุญาตไปเมืองพาราณสีก็บอกว่าจะขอพิจารณาดูก่อน ซึ่งก็เป็นไปตามสไตล์ของท่านคือท่านจะปฏิเสธของใหม่ๆเอาไว้ก่อนเสมอ แต่พอถึงวันรุ่งขึ้นท่านก็เรียกอาตมาไปพบแล้วก็ยื่นตั๋วโดยสารรถไฟทั้งเที่ยวไปและเที่ยวกลับเมืองบาบิลลี-พาราณสีมาให้อาตมา พร้อมกับธนบัตรรูปีจำนวนหนึ่ง และจดหมายอีก 2 ฉบับ
“พ่อมีเรื่องที่ติดต่อธุระกับเพื่อนที่เมืองพารณสีคนหนึ่ง ชื่อ เกทาร์ นาถ บาบู เผอิญพ่อทำที่อยู่ของเขาหายไป แต่พ่อเชื่อว่าเจ้าจะนำจดหมายนี้ส่งถึงตัวเขาได้โดยสอบถามเอาจากเพื่อนพ่ออีกคนที่ชื่อสวามี ปราณพานันท์ สวามีรูปนี้เป็นศิษย์ร่วมคุรุของพ่อ เป็นผู้บรรลุธรรมสูงสุดรูปหนึ่ง เจ้าจะได้ประโยชน์จากการไปพบปะสมาคมกับท่าน ส่วนจดหมายฉบับที่ 2 นี้เป็นจดหมายแนะนำตัวของลูก”
โยมพ่อกะพริบตาเมื่อพูดประโยคต่อไปว่า “แต่ต้องจำไว้ว่าลูกจะต้องไม่หนีออกจากบ้านอีกนะ”
อาตมาตอนนั้นอายุ 12 ปี แต่เรื่องชอบท่องเที่ยวไปตามสถานที่ต่างๆและไปพบปะกับบุคคลมากหน้าหลายตาของอาตมานี้ก็ไม่เคยจางหายไปจากนิสัยเลย เมื่อเดินทางไปถึงเมืองพาราณสีแล้ว อาตมาก็รีบไปยังอาศรมของท่านสวามีปราณพานันท์ทันที เห็นประตูอาศรมของท่านเปิดอยู่ จึงเดินขึ้นไปที่ห้องโถงบนชั้นที่ 2 ก็ได้พบกับชายร่างบึกบึนนุ่งผ้าเตี่ยวนั่งขัดสมาธิอยู่บนยกพื้นเตี้ยๆ ท่านโกนศีรษะและหนวดเคราเกลี้ยงเกลา มีรอยยิ้มปรากฏอยู่ที่ริมฝีปาก ท่านคงกลัวว่าอาตมาจะเกรงใจที่ไปรบกวนท่าน ท่านรีบทักทายอาตมาราวกับว่าเป็นมิตรรู้จักมักคุ้นไปหา “สวัสดีเพื่อน” คำทักทายของท่านเหมือนเสียงเด็กๆทักทายกัน อาตมาคุกเข่าเอามือไปสัมผัสที่เท้าของท่านเป็นการแสดงความเคารพอย่างสูง
“ท่านคือสวามี ปราณพานันท์ใช่หรือไม่ขอรับ” อาตมาสอบถาม
ท่านพยักหน้าตอบ แล้วว่า ”เจ้าคือลูกชายของท่านภคบดีใช่ไหม” ท่านกล่าวประโยคคำถามนี้ออกมาก่อนที่อาตมาจะควักจดหมายของโยมพ่อออกมายื่นให้ท่านด้วยซ้ำไป อาตมาก็เลยงงๆ รีบควักจดหมายแนะนำตัวออกมายื่นให้ท่าน ซึ่งก็คงจะไม่มีประโยชน์อะไรกับท่านเสียแล้ว
“เราจะติดต่อค้นหาตัวเกทาร์ นาถ บาบู ให้เจ้าด้วย” ท่านโยคีสร้างความประหลาดใจให้อาตมาโดยแสดงอิทธิฤทธิ์ว่ามีตาทิพย์สามารถแลเห็นข้อความของจดหมายก่อนที่อาตมาจะควักออกมาให้ท่าน ท่านมองดูจดหมายนั้นแล้วก็ถามถึงโยมพ่ออย่างชื่นชม
“คุณหนูรู้ไหมว่าอาตมาได้บำเหน็จมา 2 อย่างมา บำเหน็จอย่างที่หนึ่งที่ได้มาคือบำเหน็จก่อนเกษียณอายุซึ่งได้จากการแนะนำของคุณพ่อของคุณหนูเป็นบำเหน็ดจากบริษัทการรถไฟ ส่วนบำเหน็จอีกอย่างหนึ่งคือบำเหน็จที่ได้โดยการแนะนำจากพระเป็นเจ้าผู้เป็นบิดาแห่งสวรรค์ ทำให้อาตมาได้สละโลกออกมาปฏิบัติธรรม”
อาตมาเห็นว่าคำพูดของท่านโยคีมีความคลุมเครือ ถึงเรียนถามขึ้นว่า”ท่านโยคีขอรับ บำเหน็จอะไรหรือครับที่ท่านได้จากพระบิดาแห่งสวรรค์ พระบิดาแห่งสวรรค์เอาเงินเอาทองมามอบให้ท่านกระนั้นหรือ”
ท่านโยคีหัวเราะพลางกล่าวว่า “เราหมายถึงบำเหน็จคือความสงบจิตสงบใจที่ล้ำลึกเหลือประมาณ ซึ่งได้เป็นรางวัลจากการที่ได้ปฏิบัติสมาธิมานานหลายปี เดี๋ยวนี้เราไม่อยากได้เงินทองอะไรอีกแล้ว อาตมาพึ่งพาปัจจัยทางด้านวัตถุเพียงไม่กี่อย่างก็อยู่ได้แล้ว อีกหน่อยคุณหนูก็จะเข้าใจของสำคัญของบำเหน็จอย่างที่สองนี้ได้ด้วยตัวเอง”
เมื่อการสนทนาระหว่างเรายุติลง ท่านโยคีก็นั่งนิ่งร่างกายไม่ไหวติง สังเกตเห็นร่างการของท่านแข็งท่อเหมือนกับว่าเป็นรูปหุ่นปั้น ตอนแรกตาของท่านลุกวาวเป็นประกายแวววับคล้ายกับว่ากำลังจ้องมองอะไรอยู่และในที่สุดตาของท่านก็สิ้นประกายกลายมาเป็นปกติ
อาตมานั่งดูท่านด้วยความวิตกกังวล เพราะท่านยังไม่บอกว่าจะค้นหาเพื่อนของโยมพ่อของอาตมาได้อย่างไร และที่น่าตกใจยิ่งกว่านั้นก็คือ เมื่ออาตมามองไปรอบๆตัวในห้องนี้ไม่มีใครอยู่เลยนอกจากตัวอาตมากับท่านโยคีสองคนเท่านั้น ตาของอาตมาเพ่งมองไปเห็นรองเท้าไม้ของท่านที่วางอยู่ที่ข้างใต้อาสนะที่ท่านโยคีนั่งอยู่
“คุณหนูอย่าได้วิตกกังวลไปเลย คนที่คุณหนูอยากจะพบนั้นเขาจะมาหาคุณหนูภายในครึ่งชั่วโมงนี้” ท่านโยคีใช้วิชาอ่านใจผู้อื่นกับอาตมาอีก ซึ่งเป็นความสามารถที่ดูจะไม่ยากเลยสำหรับท่านในตอนนั้น
หลังจากพูดประโยคนี้จบลง ท่านโยคีก็นั่งนิ่งอีกครั้งหนึ่ง อาตมาเหลือบตาดูนาฬิกาข้อมือ เห็นว่าเวลาผ่านไป 30 นาที ท่านโยคีจึงพูดทำลายความเงียบ”เราคิดว่าเกทาร์ นาถ บาบู เดินทางมาถึงประตูแล้วล่ะ “ท่านโยคีกล่าว พร้อมๆกับที่อาตมาได้ยินเสียงคนเดินขึ้นบันไดมา อาตมาถึงกับตกตะลึงและความคิดก็สับสนวุ่นวาย
“เป็นไปได้อย่างไรที่เพื่อนโยมพ่อท่านนี้เรียกคนมาหาได้โดยที่ไม่ต้องส่งข่าวสารไปเรียก นับแต่อาตมาเข้ามาท่านโยคีไม่ได้พูดจาอะไรกับใครอีกเลยนอกจากพูดกับอาตมาเพียงคนเดียวเท่านั้น” อาตมานึกฉงน
อาตมารีบเดินออกมาจากห้องแล้วเดินลงไปที่บันไดไป เมื่อลงไปได้แค่ครึ่งทางก็ได้พบกับชายผิวขาวร่างสันทัดเดินขึ้นบันไดสวนทางมาดูท่าทางรีบร้อนมาก
“ใช่ท่านเกทาร์ นาถ บาบู หริอเปล่าครับ” อาตมาถามด้วยความตื้นเต้น
“ใช่ครับ คุณหนูคือบุตรชายของท่านภคบดีที่มารอพบผมอยู่ใช่ไหม” ผู้มาใหม่ยิ้มให้อาตมา
“ใช่ครับ ท่านมาที่นี่ได้อย่างไรเล่าครับ” อาตมาเกิดความสงสัยเต็มแก่ที่เขามาปรากฏตัวได้อย่างปาฏิหาริย์
“ทุกสิ่งทุกอย่างในวันนี้มีแต่เรื่องลี้ลับทั้งนั้นเลย เมื่อราวครึ่งชั่วโมงที่ผ่านมานี้ ผมเพิ่งเสร็จจากการอาบน้ำเดินขึ้นมา ก็เห็นท่านสวามี ปราณพานันท์เดินเข้ามาหา ผมไม่ทราบเหมือนกันว่าท่านรู้ว่าผมอยู่ที่นั่นได้อย่างไร
“บุตรชายของท่านภคบดีรอคุณอยู่ที่อาศมของอาตมา” ท่านปราณพานันท์กล่าว “ เดินตามอาตมามาก็แล้วกัน “ ผมตอบตกลง ขณะที่เราเดินมาด้วยกันนั้น ท่านปราณพานันท์สวมรองเท้าไม้แต่ก็เดินเหินได้รวดเร็วมาก จนผมเองเดินตามไม่ทัน ทั้งๆที่ผมเองสวมรองเท้าสำหรับเดินทางแท้ๆ
“คุณคิดว่าจะใช้เวลาเดินนานเท่าไรถึงจะไปถึงอาศมของอาตมา” ท่านปราณพานันท์หยุดเดินแล้วเบือนหน้ามาถามผม
“ประมาณครึ่งชั่วโมงครับท่าน” ผมตอบ
“อาตมามีธุระจะต้องไปทำในตอนนี้” ท่านหันมามองผม “ คุณตามไปก็แล้วกัน ค่อยพบกันที่อาศรมของอาตมา บุตรชายของท่านภคบดีรออยู่ที่นั่น อาตมาจะไปรอคุณอยู่ที่นั่น
“ก่อนที่ผมจะพูดอะไรต่อไปอีกท่านปราณพานันท์ก็ได้รีบเดินหายไปในกลีบเมฆเสียแล้ว ผมจึงรีบเดินมาอย่างที่เห็นนี่แหละ”
คำอธิบายนี้แทนที่จะทำให้ความกระจ่างกลับเป็นการมาเพิ่มความกังขาให้แก่อาตมามากขึ้นเป็นทวีคูณ อาตมาได้สอบถามไปว่าได้รู้จักกับท่านปราณพานันท์มานานแล้วหรือยัง
“เราเคยพบกันไม่กี่ครั้งเมื่อปีกลาย แต่ปีนี้ยังไม่เคยได้พบปะกันเลยสักครั้ง เพิ่งจะมาพบกันเป็นครั้งแรกตรงที่อาบน้ำชายฝั่งแม่น้ำคงคานี่เอง”
“นี่ผมหูเฝื่อนไปหรือเปล่านี่ หรือว่าผมบ้าสติแตกไปเสียแล้ว คุณเห็นท่านสวามีปราณพานันท์ในภาพนิมิต หรือว่าเห็นท่านด้วยตาเนื้อจริงๆ คุณได้ลองจับมือและได้ยินเสียงท่านเดินจริงหรือเปล่า”
“ผมไม่ทราบว่าคุณหนูต้องการอะไรกันแน่” เกทาร์ นาถ บาบูแสดงสีหน้าโกรธออกมา
“นี่ผมไม่ได้โกหกคุณหนูนะ คุณหนูไม่เชื่อหรือว่าท่านสวามีปราณพานันท์เป็นผู้ไปบอกผมว่าคุณหนูมารอผมอยู่ที่นี่”
“มันจะเป็นไปได้อย่างไรที่คนที่ไปบอกคุณจะเป็นท่านสวามีปราณพานันท์เพราะท่านไม่ได้คลาดสายตาของผมออกไปไหนแม้แต่เสี้ยววินาทีเดียว ตั้งแต่ผมมาถึงที่นี่เมื่อ 1 ชั่วโมงที่ผ่านมานี้”
อาตมาเลยเล่าเรื่องราวทั้งหมดให้เกทาร์ นาถ บาบูฟัง และได้เล่าถึงถ้อยคำสนทนาที่ท่านสวามีปราณพานันท์กับอาตมาพูดคุยกันด้วย
พอได้ฟังอาตมาพูดเกทาร์ นาถ บาบูถึงกับตาค้าง “นี่เราอยู่ในยุคของสสารนิยม(ยุคปรมาณู)หรือว่าเรากำลังฝันไปแน่ ผมไม่นึกเลยว่าจะได้มาเห็นปาฏิหาริย์แบบนี้ในชั่วชีวิตนี้ ผมได้แต่นึกว่าท่านปราณพานันท์เป็นมนุษย์ธรรมดาๆคนหนึ่งเท่านั้นเอง แต่ว่าเดี๋ยวนี้ผมได้พบว่าท่านสามารถดลบันดาลให้เกิดอีกร่างหนึ่งขึ้นมาเป็นร่างที่สองและสามารถให้ร่างนี้ไปทำงานให้ท่านได้เสียด้วย” เมื่อพูดคุยกันแล้วเราสองคนก็เดินตามกันเข้าไปในห้องของท่านสวามีปราณพานันท์ เกทาร์ นาถ บาบูชี้มือไปที่รองเท้าที่อยู่ใต้อาสนะ “โน่นไงรองเท้าไม้คู่ที่ท่านโยคีเดินใส่ไปยังที่อาบน้ำ” เขากระซิบบอก “ ท่านนุ่งผ้าเตี่ยวตัวเดียวกับที่เราเห็นอยู่ขณะนี้ด้วยนะ”
เมื่อเกทาร์ นาถ บาบูก้มตัวลงทำความเคารพ ท่านสวามีปราณพานันท์หันมายิ้มให้อาตมา พลางกล่าวขึ้นว่า
“เจ้าจะมาอัศจรรย์ใจอะไรกับเรื่องแบบนี้ ทุกสิ่งทุกอย่างในโลกนี้ไม่อาจถูกปกปิดจากพวกโยคีแท้ๆได้ เราเองสามารถถอดกายทิพย์ไปพูดจากับศิษยานุศิษย์ของเราที่อยู่ไกลออกไปถึงกัลกัตตาในชั่วพริบตามเดียว ส่วนพวกเขาเองก็สามารถถอดกายทิพย์มาหาเราได้อีกเหมือนกัน ซึ่งเป็นการกระทำที่สามารถเอาชนะแรงโน้มถ่วงของโลกที่ทำให้วัตถุที่มีมวลสารมีสภาพเกิดน้ำหนักขึ้นมาได้เท่านั้นเอง”
ที่ท่านสวามีปราณพานันท์นำเรื่องที่ท่านมีอานุภาพเสมือนหนึ่งว่าเป็นวิทยุและโทรทัศน์มาแสดงให้อาตมาได้รู้เห็นนี้ เข้าใจว่าคงจะเป็นเพราะท่านจะมาปลุกเร้าศรัทธาในทางธรรมของอาตมาให้คุโชนมากยิ่งขึ้น แต่แทนที่อาตมาจะเกิดศรัทธาในตัวท่านกลับเห็นว่าที่อาตมาได้มาพบเห็นนี้เป็นเรื่องน่ากลัวเป็นอย่างยิ่ง ด้วยเหตุที่อาตมาต้องการค้นหาพระเจ้าโดยผ่านทางคุรุท่านหนึ่ง ชื่อว่า ศรียุกเตศวร ซึ่งตอนนั้นอาตมายังไม่ได้พบท่าน อาตมาจึงไม่ยอมรับท่านสวามีปราณพานันท์เป็นคุรุ อาตมาได้แต่จ้องมองดูท่านด้วยความสงสัยว่าที่ปรากฏอยู่เบื้องหน้าอาตมาอยู่ในขณะนี้เป็นตัวจริงหรือจำลองกันแน่
ท่านสวามีปราณพานันท์พยายามทำลายความสงสัยของอาตมา ด้วยการใช้สายตามองทะลุทะลวงเข้าไปจนถึงจิตวิญญาณของอาตมา แล้วก็ได้กล่าวถึงท่านบรมคุรุองค์หนึ่งของท่าน
“ท่านลาหิริ มหาสัยเป็นโยคีที่ยิ่งใหญ่ที่สุดเท่าที่อาตมาเคยได้พบมา ท่านเป็นองค์อวตารของเทพมาในร่างของมนุษย์”
อาตมาคิดในตอนนั้นว่า ก็ในเมื่อระดับศิษย์ยังมีความสามารถถอดกายทิพย์ได้เช่นนี้ ระดับคุรุก็จะต้องมีอิทธิปาฏิหาริย์เก่งกาจกว่านี้เป็นแน่
“เราจะเล่าเรื่องที่ท่านคุรุของเรามาช่วยเหลือเราให้คุณหนูฟัง เราเคยนั่งสมาธิอยู่กับศิษย์อื่นอีกคนหนึ่งเป็นเวลานานถึง 8 ชั่วโมงทุกคืน ในช่วงกลางวันเราก็ไปทำงานที่สำนักงานของการรถไฟ เราเห็นว่าหากทำงานที่การรถไฟต่อไปก็จะลำบาก จึงได้ตัดสินใจที่จะอุทิศเวลาทั้งหมดให้แก่พระเป็นเจ้า
“ต่อจากนั้นเราก็ได้นั่งเข้าสมาธิอยู่ครึ่งคืน ผลของการนั่งเป็นที่น่าอัศจรรย์มาก สามารถใช้จิตรับรู้สิ่งต่างๆได้ดีมาก แต่ก็ยังมีอุปสรรคขวางกั้นระหว่างอาตมากับพระเป็นเจ้า แม้เราจะมุมานะพยายามอย่างเต็มความสามารถอย่างไร ก็พบว่ายังไม่สามารถเข้าถึงพระเป็นเจ้าได้ เย็นวันหนึ่งเราจึงได้เข้าไปหาท่านลาหิริ มหาสัย ขอให้ท่านช่วยดำเนินการให้เราสามารถติดต่อกับพระเป็นเจ้าให้ได้
“เราเฝ้าอ้อนวอนท่านอยู่ตลอดทั้งคืน “ข้าแต่ท่านเทพคุรุ ข้าพเจ้ามีความปรารถนาอย่างแรงกล้าแม้จะตายก็ยอม ขอให้ข้าพเจ้าได้พบกับพระเป็นเจ้าตัวต่อตัวด้วยเถิด”
“เราจะช่วยเจ้าได้อย่างไร เจ้าจะต้องช่วยตนเองด้วยการทำสมาธิให้ดื่มด่ำแน่วแน่มากกว่านี้”
“ข้าแต่ท่านคุรุ ข้าพเจ้าขอวิงวอนท่าน ข้าพเจ้ามองเห็นท่านมาปรากฏเป็นร่างมนุษย์อยู่เบื้องหน้าของข้าพเจ้าแล้ว ขอให้ท่านจงได้เมตตามาปรากฏเป็นร่างทิพย์ให้ข้าพเจ้าได้เห็นด้วยเถิด”
“ท่านลาหิริ มหาสัยก็ได้ยื่นมือของท่านออกมาแสดงท่าว่าจะช่วย “เจ้าจงไปนั่งสำรวมจิตให้เป็นสมาธิเดี๋ยวนี้เถิด เราจะติดต่อพระพรหมให้แก่เจ้า”
“เราดีใจเป็นล้นพ้นรีบกลับบ้านไปทันที เมื่อเข้านั่งสมาธิในคืนนั้น ก็ปรากฏว่าจุดมุ่งหมายที่ต้องการอย่างยิ่งในชีวิตก็สามารถบรรลุถึงได้ เราจึงได้พูดว่าเรามีความสุขจากการได้บำเหน็จทางจิตวิญญาณ ไม่มีวันใดเลยที่พระเป็นเจ้าจะรอดพ้นจากสายตาของเรา แม้ว่าจะถูกบดบังไว้ด้วยฉากแห่งมายาก็ตาม”
พอถึงตอนนี้ใบหน้าของท่านสวามีปราณพานันท์ฉายประกายแวววาวด้วยแสงทิพย์ออกมา ความสงบเยือกเย็นของอีกโลกหนึ่งเข้ามาสู่จิตใจของอาตมา ความหวาดกลัวทั้งหลายที่มีอยู่ก็ได้หายไป ท่านสวามีปราณพานันท์ได้พูดให้อาตมาเกิดความมั่นใจยิ่งขึ้น
“หลังจากนั้นอีกราวสองเดือน เราก็ได้กลับไปหาท่านลาหิริ มหาสัย แล้วกล่าวขอบคุณท่านที่ได้กรุณาประทานของขวัญรางวัลที่มีค่าเป็นอเนกอนันต์คือการให้สามารถติดต่อกับพระเป็นเจ้าได้ จากนั้นเราก็ได้นำอีกเรื่องหนึ่งไปปรึกษาหารือท่าน
“ข้าแต่เทพคุรุ ข้าพเจ้าทำงานอยู่ที่การรถไฟต่อไปไม่ได้อีกแล้ว โปรดช่วยข้าพเจ้าได้พ้นจากที่นั่นด้วยเถิด พระพรหมมาบันดาลให้ข้าพเจ้าคลั่งไคล้หลงไหลอยู่ตลอดเวลา”
“เจ้าก็ยื่นใบลาออกเพื่อขอรับบำเหน็จก่อนเกษียณอายุจากบริษัทของเจ้าสิ”
“จะเอาเหตุผลอะไรไปอ้างกับเขาเล่า เพราะข้าพเจ้าเองก็เพิ่งจะเข้าทำงาน”
“จะอ้างอะไรก็ได้ตามที่เจ้าอยากจะอ้าง”
“พอรุ่งขึ้นเราก็ไปยื่นขอบำเหน็จจากบริษัท พวกแพทย์ก็ได้มาสอบถามว่าเหตุใดจึงอยากจะลออกจากงานก่อนครบอายุเกษียณอย่างนี้”
“เวลาทำงานผมรู้สึกปวดหลังมาก ทำให้ไม่เหมาะที่ผมจะปฏิบัติงานในหน้าที่ได้อย่างมีประสิทธิภาพ”
“แพทย์ผู้นั้นก็ไม่ได้สอบถามอีกต่อไป แต่ได้เขียนเสนอแนะทางบริษัทว่า เห็นสมควรอย่างยิ่งที่จะให้เราลาออกเพื่อรับบำเหน็จ และเมื่อทำการเดินเรื่องอยู่ไม่นานเราก็ได้รับบำเหน็จ เรารู้ว่าที่เรื่องสำเร็จมาได้นี้ก็เพราะพลังจิตของท่านลาหิริ มหาสัยนั่นแหละที่ไปช่วยดลบันดาลให้แพทย์และเจ้าหน้าที่ของทางการรถไฟ รวมทั้งบิดาของคุณหนูด้วย คนเหล่านี้เมื่อถูกพลังจิตของท่านคุรุมาชี้นำ ก็เชื่อฟังและทำตามทุกอย่าง ทำให้เราปลดเปลื้องชีวิตออกจากทางโลกมาติดต่อกับพระเป็นเจ้าอยู๋อย่างต่อเนื่องไม่ขาดตอน”
หลังจากที่ได้นำเรื่องนี้มาเปิดเผยให้อาตมาได้ทราบว่า ท่านสวามีปราณพานันท์ก็นั่งนิ่งเงียบอยู่นาน เมื่ออาตมาเข้าไปลาท่านด้วยการก้มตัวเอามือไปสัมผัสที่เท้าของท่านด้วยความเคารพนั้น ท่านได้อำนวยอวยพรอาตมาว่า
“ชีวิตของคุณหนูเป็นชีวิตของการสละโลก และเป็นชีวิตที่จะต้องปฏิบัติโยคะ เราจะได้พบกับคุณหนูอีกครั้งพร้อมกับบิดาของคุณหนูในภายหลัง”
อีกหลายปีต่อมาคำทำนายสองอย่างนี้ก็ได้เป็นจริงขึ้นมา
เกทาร์ นาถ บาบูเดินมากับอาตมาในความมืด อาตมาได้ยื่นจดหมายของโยมพ่อให้ เขาได้เปิดซองออกอ่านข้อความโดยอาศัยแสงไฟข้างถนนแล้วก็กล่าวกับอาตมาว่า
“คุณพ่อของคุณหนูเขียนแนะนำมาให้ผมไปทำงานที่สำนักงานการรถไฟของท่านที่เมืองกัลกัตตา เป็นเรื่องที่ดีเหมือนกันสำหรับตำแหน่งที่จะได้บำเหน็จเหมือนอย่างที่ท่านสวามีปราณพานันท์เคยได้รับมา แต่ว่ามันเป็นไปไม่ได้เพราะว่าผมยังไม่อยากจากเมืองพาราณสีไปไหน เสียดายจังที่ผมไม่มีสองร่างอย่างท่านสวามีปราณพานันท์.”

บทที่ 4 การหลบหนีไปที่เทือกเขาหิมาลัยถูกขัดขวาง,

2007-09-16T17:45:00.001-07:00

บทที่ 4
การหลบหนีไปที่เทือกเขาหิมาลัยถูกขัดขวาง

“ให้เองหาข้ออ้างอะไรสักอย่างเดินออกจากห้องเรียนให้ได้ แล้วจับรถม้าให้เขาขับมาที่ซอยตรงจุดที่คนในบ้านข้าจะไม่แลเห็น”
ข้างต้นคือข้อความที่อาตมาแนะนำอมร มิตเตอร์ เพื่อนนักเรียนชั้นมัธยมที่วางแผนจะติดตามอาตมาไปที่เทือกเขาหิมาลัย เราเลือกเอาวันรุ่งขึ้นเป็นวันหลบหนีและได้วางมาตรการป้องกันข่า;รั่วไหลไว้เป็นอย่างดี เพราะว่าโยมพี่อนันต์คอยจับตามองอาตมาอยู่ และพยายามจะทำลายแผนการหลบหนีที่โยมพี่สงสัยว่ามีอยู่ในใจของอาตมาอยู่ตลอดเวลา แต่เครื่องรางตามที่เล่ามาแล้วนั้นก็เหมือนกับส่าเหล้าที่ช่วยกระตุ้นเงียบๆอยู่ภายใน อาตมาหวังว่าในท่ามกลางหิมะที่เทือกเขาหิมาลัยอาตมาจะได้พบกับคุรุที่ใบหน้าของท่านได้มาปรากฏให้อาตมาได้เห็นในภาพนิมิต
ช่วงนั้นครอบครัวของอาตมาอยู่กันที่กัลกัตตา ซึ่งโยมพ่อถูกย้ายให้ไปประจำอยู่ที่นั่นเป็นการถาวร โยมพี่อนันต์ได้ปฏิบัติตามประเพณีอาวาหมงคลของอินเดียคือการนำภรรยามาอยู่ในครอบครัวของฝ่ายเรา ในบ้านมีห้องเล็กๆติดเพดานอยู่ห้องหนึ่งซึ่งอาตมาก็ได้ไปใช้ห้องนี้เป็นที่นั่งสมาธิและเตรียมจิตวิญญาณของอาตมาให้พร้อมที่จะออกค้นหาพระเป็นเจ้า
เช้าที่ควรค่าแก่การทรงจำนั้นก็ได้มาถึงซึ่งจำได้ว่าเป็นเช้าที่มีฝนตกหนักมาก เมื่ออาตมาได้ยินเสียงล้อรถม้าวิ่งมาตามถนนก็ได้รีบทำการห่อพวกผ้าหุ่ม รองเท้า ผ้าเตี่ยว สายลูกประคำ รูปของท่านลาหิริ มหาสัย และหนังสือภควัทคีตา ห่อสิ่งของเหล่านี้ถูกโยนลงมาจากหน้าต่างชั้น 3 ของบ้านแล้วอาตมาก็รีบลงบันไดเดินผ่านโยมลุงที่กำลังซื้อปลาอยู่ที่หน้าประตูบ้าน
“เองจะรีบร้อนไปไหนล่ะ” โยมลุงถามด้วยความสงสัย
อาตมาได้แต่ส่งยิ้มให้แล้วเดินไปเอาของที่โยนลงมาแล้วเดินไปที่ปากซอย อาตมาถือห่อของเดินไปสมทบกับอมรด้วยความระมัดระวังเป็นอย่างยิ่ง จากนั้นเราก็นั่งรถม้าไปที่ฉันทนีชูกซึ่งเป็นศูนย์การค้า เราใช้เวลาหลายเดือนประหยัดเงินค่าอาหารกลางวันนำมาซื้อกางเกงแบบอังกฤษ เรารู้ว่าโยมพี่อนันต์ที่มีความเฉลียวฉลาดของอาตมาจะทำตัวเป็นนักสืบ เราก็เลยจะใช้วิธีตบตาด้วยการสวมเสื้อผ้าแบบชาวยุโรปเป็นการอำพรางตัว
ระหว่างทางที่จะไปยังสถานีรถไฟนั้นเราได้หยุดรถแวะรับลูกพี่ลูกน้องของอาตมาอีกคนชื่อโชติน โฆส ที่อาตมาเรียกเขาว่าชดินด์ เขาเพิ่งจะหันมาสนใจเรื่องศาสนาอยากจะไปพบกับคุรุที่เทือกเขาหิมาลัยเหมือนกัน เขาเองก็เตรียมพร้อมที่จะสวมชุดใหม่ที่เราเตรียมมาให้ในคราวนี้ด้วย เราคิดกันในช่วงนั้นว่าทุกสิ่งอย่างเรียบร้อยดีมาก เราต่างยินดีปรีดาหัวใจพองโต
“ที่เราขาดไม่ได้ก็คือรองเท้าผ้าใบ” อาตมาจึงพาพรรคพวกไปที่ร้านที่ติดป้ายว่าขายรองเท้ายาง “ของที่ทำด้วยหนังแท้ได้มาด้วยการฆ่าสัตว์ตัดชีวิตก็จะต้องไม่นำติดตัวไปในการเดินทางไปแสวงบุญครั้งนี้”อาตมาพูด เราจึงไปหยุดที่ข้างถนนแล้วถอดปกปุ้มหังออกจากหนังสือภควัทคีตาและถอดแถบหนังออกจากหมวกกะโล่ที่ทำในประเทศอังกฤษของอาตมาออกทิ้งเสียด้วย
เมื่อเดินทางมาถึงที่สถานีรถไฟเราก็ได้ไปซื้อตั๋วรถไฟที่จะใช้เดินทางไปที่เมืองเบิร์ดวันซึ่งเราวางแผนกันไว้ว่าจะเปลี่ยนรถไฟที่นี่เพื่อไปยังฮาร์ดวาร์ซึ่งอยู่ที่เชิงเขาหิมาลัย ทันทีที่รถไฟพาเราออกเดินทางอาตมาก็ได้กล่าวถึงสิ่งที่คาดว่าจะบังกิดขึ้นกับเรา
“ลองลับตานึกก็แล้วกันเพื่อน” อาตมาพูด “เราจะได้รับการบวชจากท่านคุรุและก็จะได้พลังสมาธิสามารถเป็นผู้วิเศษติดต่อกับพระเป็นเจ้าได้ เลือดเนื้อของเราก็จะถูกบรรจุไว้ด้วยแม่เหล็กทิพย์ ด้วยอานุภาพของแม่เหล็กทิพย์นี้บรรดาสิงสาราสัตว์ทั้งหลายที่เทือกเขาหิมาลัยก็จะเชื่องเดินเข้ามาใกล้เรา พวกเสือก็จะกลับเชื่องเหมือนกับว่าแมวที่เราเลี้ยงไว้ในบ้าน สัตว์เหล่านี้ก็จะให้เราเอามือไปลูบมันเล่นได้”
คำพูดในเชิงให้มองเห็นภาพได้นี้ทำให้อมรยิ้มย่องด้วยความพอใจแต่ชนินท์สิกลับสะดุ้งตาของเขาเหม่อลอยมองออกไปทางหน้าต่างรถไฟทำทีว่าดูทิวทัศน์ตามรายทาง
“เราควรแบ่งเงินออกเป็น 3 ส่วนก็แล้วกัน” ชดินท์พูดทำลายความเงียบด้วยการเสนอแนะ”แต่ละคนควรแยกกันไปซื้อตั๋วรถไฟของตนที่เมืองเบิร์ดวันเพื่อไม่ให้ใครๆที่สถานีรถไฟเกิดความสงสัยว่าเราหนีมาด้วยกัน”
อาตมาตอบตกลงเห็นดีด้วยทั้งๆที่ระแวงสงสัยข้อเสนอนี้อยู่เหมือนกัน
ตอนค่ำๆรถไฟของเราก็มาจอดอยู่ที่เมืองเบิร์ดวัน ชดินท์เดินเข้าไปที่ห้องขายตั๋ว สวนอมรกับอาตมานั่งคอยอยู่ที่ชานชาลา เราคอยอยู่ 15 นาทีไม่เห็นชดินท์กลับมาก็ออกเดินตามหา ได้เข้าไปสอบถามหาตามที่ต่างๆก็ไม่มีใครพบเห็น เราพยายามค้นหาด้วยการตะโกนร้องเรียกชื่อทั่วทุกหนทุกแห่ง แต่ชดินท์ได้หายไปในความมืดที่ปกคลุมสถานีรถไฟเล็กๆแห่งนี้ไปโโยปราศจากร่องรอย
อาตมาแทบล้มทั้งยืนเกิดอาการช็อกจนตัวชาไปหมด พระเป็นเจ้าเล่นตลกโดยสร้างฉากเหตุการณ์ครั้งนี้ขึ้นแน่ๆ การหลบหนีเพื่อตามหาพระเป็นเจ้าครั้งแรกนี้ที่ได้เตรียมการไว้เป็นอย่างดีและวาดภาพไว้อย่างงามหรูว่าจะสำเร็จอย่างเลอเลิศนั้นได้ถูกขัดขวางไว้อย่างสิ้นท่า
“อมรเอ๋ย เราจะต้องกลับบ้านกันแล้วล่ะ” อาตมาร้องไห้ออกมาเหมือนเด็กๆ” ชดินท์มันหนีไปแบบนี้นับว่าเป็นลางร้ายเสียแล้ว การเดินเดินทางครั้งนี้ต้องล้มเหลวแน่ๆ”
“นี่หรือวะที่แกบอกว่ารักพระเป็นเจ้า แค่พระเป็นเจ้ามาทดลองว่าจะอดทนต่อเพื่อนทรยศได้หรือไม่แกก็อดทนไม่ได้หรืออย่างไร”
ถึงแม้ว่าอมรจะปลุกปลอบใจว่าเหตุการณ์ครั้งนี้พระเป็นเจ้ามาสดลองความอดทนของเราไม่ใช่อื่นใด แต่ใจของอาตมามันฝ่อห่อเหี่ยวเสียแล้ว เรารับประทานอาหารคาวหวานจนอิ่มหนำสำราญกันแล้วอีกสองสามชั่วโมงต่อมาเราก็ขึ้นรถไฟจะเดินทางไปที่เมืองฮาร์ดวาร์โดยผ่านทางเมืองบาร์บิลลี
ในวันรุ่งขึ้นเมื่อเราเปลี่ยนรถไฟที่เมืองโมคุลเซไรแล้ว เราก็ได้ถกเรื่องสำคัญเรื่องหนึ่งขณะที่รอเวลาอยู่ที่ชานชาลา
“อมร อีกหน่อยเราอาจจะถูกเจ้าหน้าที่รถไฟนำตัวไปสอบถามอย่างใกล้ชิดก็ได้ ฉันจะไม่ทำลายความปรารถนาดีของพี่อนันต์ แต่ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นฉันจะไม่พูดปดเป็นอันขาด”
“มุกุนท์ สิ่งที่ฉันอยากขอร้องแกก็คือไม่ต้องพูดอะไรทั้งนั้น ให้อยู่นิ่งๆ อย่าได้หัวเราะหรือยิ้มขณะที่ฉันพูดเป็นอันขาด”
ในช่วงนั้นเองก็มีเจ้าหน้าที่สถานีรถไฟที่เป็นชาวยุโรป ได้เดินเข้ามาหาอาตมาพร้อมกับโบกซองโทรเลขไปมาให้อาตมาไปรับซึ่งก็คงเป็นโทรเลขของพี่อนันต์นั่นเอง
“คุณคือคนที่โกรธแล้วหลบหนีมาออกจากบ้านมาใช่ไหม”
“ไม่ใช่ครับ”อาตมาตอบ และก็ดีใจที่เขาเลือกใช้คำมาถามให้อาตมาตอบ เพราะว่าอาตมาไม่ได้หนีมาเพราะ”ความโกรธ” แต่เป็นการหนีมาเพราะเทพบัญชา เพราะฉะนั้นที่ตอบว่า “ไม่ใช่ครับ”จึงไม่ใช่การโกหกแต่อย่างใด
จากนั้นเจ้าหน้าที่คนเดียวกันนั้นก็ได้หันไปถามทางอมรบ้าง เมื่อเขาหันไปทางอมรแล้วก็เลยทำให้อาตมาพอตั้งสติขึ้นมาได้บ้าง
“เด็กคนที่ 3 หายไปไหน” เจ้าหน้าที่สถานีรถไฟคนเดียวกันขึ้นเสียงวางมาดถาม”มานี่ ต้องพูดความจริงนะหนู”
“คุณครับ ผมเห็นคุณก็สวมแว่นตา คุณไม่เห็นหรือว่าเรามีด้วยกัน 2 คน” อมรยิ้มให้” ผมไม่ใช่นักเล่นมายากล แล้วผมจะซ่อนเด็กคนที่ 3 ไว้ได้อย่างไรละครับ”
เจ้าหน้าที่สถานีรถไฟลุกไล่ต่อไปด้วยการถามประเด็นอื่นบ้าง
“คุณชื่ออะไร”
“ผมชื่อโทมัสครับ ผมเป็นลูกครึ่งโดยคุณแม่เป็นชาวอังกฤษคุณพ่อเป็นคนอินเดีย ที่เปลี่ยนศาสนามานับถือคริสต์”
“เพื่อนคุณชื่ออะไร”
“ชื่อทอมป์สันครับ”
พอถึงช่วงนี้อารมณ์สนุกของอาตมาหมดเสียแล้ว อาตมารีบเดินไปขึ้นรถไฟที่เพิ่งได้รับสัญญาณนกหวีดให้ออกเดินทาง อมรก็ได้เดินตามมากับเจ้าหน้าที่สถานี จากนั้นเขาก็พาเราสองคนไปนั่งที่โบกี้โดยสารสำหรับคนยุโรป เขาคงไม่อยากให้เราที่โกหกว่าเป็นเด็กลูกครึ่งอังกฤษ ไปนั่งรวมอยู่ในโบกี้สำหรับคนพื้นเมืองอินเดีย
หลังจากเจ้าหน้าที่รถไฟออกไปจากโบกี้นั้นแล้วอาตมาก็เอนหลังหัวเราะร่วนเสียงลงลำคอ อมรเองก็ดูท่าว่าจะมีความสุขที่สามารถหลอกเจ้าหน้าที่รถไฟชาวยุโรปผู้คร่ำคหวอดได้สำเร็จ
ที่ชานชาลาสถานีอาตมาควักโทรเลขของโยมพี่อนันต์ขึ้นมาอ่าน ใจความของมันมีว่า “เด็กชาวชาวเบงกาลี สวมใส่ชุดแบบอังกฤษ หลบหนีออกจาบบ้านมุ่งหน้าจะไปที่ฮาร์ดวาร์ผ่านทางโมคุลเสรี โปรดจับตัวเอาไว้จนกว่าผมจะเดินทางมารับตัวไป จะให้รางวัลสำหรับท่านที่ช่วยดำเนินเนินการในครั้งนี้”
“อมร ฉันบอกแกแล้วว่าอย่าได้ทิ้งตารางเดินทางไว้ที่บ้านแก แต่แกก็ไม่เชื่อ” อาตมาพูดออกมาขณะตามองด้วยสายตาเชิงตำหนิ ”พี่อนันต์จะต้องไปเจอตารางเดินทางนี้แน่เลย”
อมรยอมรับว่าครั้งนี้ประมาทไปหน่อย เราหยุดพักช่วงเวลาสั้นๆที่เมืองบาร์บิลลี โดยมีทวารกะ ประสาทมารอรับเราอยู่ที่นี่ด้วย พร้อมกับโทรเลขอีกฉบับหนึ่งที่ส่งมาจากพี่อนันต์ ทวารกะจะนำตัวเราไปคุมขัง แต่อาตมาพยายามพูดยืนยันว่าเราไม่ได้วางแผนจะหลบหนีไปที่เทือกเขาหิมาลัย มาครั้งนี้ก็เหมือนกับครั้งก่อน เราชวนทวารกะให้หลบหนีไปที่เทือกเขาหิมาลัยแต่เขาไม่ยอมไปกับเรา
ขณะที่รถไฟของเราหยุดที่สถานีแห่งหนึ่งในตอนกลางคืน และตอนนั้นอาตมาง่วงมากจนม่อยหลับไป อมรได้ถูกเจ้าหน้าที่อีกผู้หนึ่งปลุกขึ้นมาสอบถาม เจ้าหน้าที่ผู้นี้ก็ได้ถูกหลอกด้วยเรื่องกุว่าชื่อ “โทมัส” และ “ทอมป์สัน”อีกตามเคย
ในที่สุดรถไฟก็พาเรามาถึงที่ฮาร์ดวาร์ในตอนเช้าตรู่ ซึ่งจากที่ตรงนี้เราสามารถมองเห็นเทือกเขาหิมาลัยตั้งตะหง่านอยู่ไกลลิบๆ เรารีบออกจากสถานีรถไฟเข้าไปในเมืองที่มีผู้คนพลุกพล่านมาก ภารกิจแรกที่เราทำก็คือเปลี่ยนเครื่องแต่งตัวจากชุดอังกฤษเป็นชุดคนพื้นเมืองอินเดีย เพราะโยมพี่อนันต์รู้ว่าเราปลอมตัวเป็นชาวยุโรปหนีมา เมื่อเราเปลี่ยนเครื่องแต่งตัวใหม่แล้วก็จะไม่มีใครรู้ เพราะอาตมามีลางสังหรณ์ว่าเราจะถูกจับได้
เรามีความเห็นว่าควรจะต้องรีบเดินทางออกจากเมืองฮาร์ดวาร์ทันที จึงได้ไปซื้อตั๋วรถไฟขึ้นเหนือไปที่เมืองฤษีเกศ ซึ่งเป็นดินแดนถิ่นพำนักของพวกฤษีชีไพรคุรุของเรา อาตมาเองขึ้นไปอยู่บนรถไฟเรียบร้อยแล้วขณะที่อมรยังมัวโอ้เอ้อยู่ที่ชานชาลา
ตอนนี้ตำรวจนายหนึ่งก็ส่งเสียงตะโกนให้อมรหยุด อมรกับอาตมาก็เลยถูกตำรวจผู้นั้นจับกุมตัวพาไปที่สถานีตำรวจรถไฟและถูกยึดเงินทั้งหมด เขาอธิบายให้เราเข้าใจว่าการจับกุมครั้งนี้เป็นการกระทำตามหน้าที่ เขาจะคุมตัวเราไว้จนกว่าโยมพี่อนันต์จะเดินทางมารับตัว
เมื่อตำรวจผู้นั้นรู้ว่าเรามีจุดมุ่งหมายจะเดินทางไปที่ภูเขาหิมาลัยเขาก็เลยเล่าเรื่องพึลึกพิลั่นเรื่องหนึ่งให้เราฟัง
“ผมเห็นพวกคุณคลั่งไคล้ในเรื่องพระเรื่องเจ้านี้มาก ก็อยากจะเล่าเรื่องหนึ่งให้ฟังกัน รับรองว่าพวกคุณจะไม่มีทางได้พบกับพระที่มีความเก่งกล้าสามารถเหมือนกับที่ผมไปพบมาเมื่อวานนี้แน่
“ผมกับน้องชายซึ่งก็เป็นตำรวจเหมือนกันได้ไปพบพระรูปนี้เมื่อ 5 วันก่อนหน้านี้แล้ว คือว่าเราสองคนได้ไปเดินลาดตระเวนอยู่ตามฝั่งแม่น้ำคงคาเพื่อตามล่าฆาตกรรายหนึ่ง ซึ่งในคำสั่งบอกว่าฆาตกรรายนี้เราจะจับเป็นหรือจับตายก็ได้ เขาเป็นฆาตกรที่แต่งกายเลียบแบบพระเที่ยวปล้นจี้พวกคนที่มาแสวงบุญอยู่เป็นประจำ
“พอลาดตระเวนไปกันจนถึงทางที่ขวางหน้าอยู่นั้นก็แลเห็นบุคคลผู้หนึ่งมีความละม้ายคล้ายคลึงกับบุคคลในประวัติอาชญากรรมรายที่ว่ามาก เราตะโกนให้เขาหยุดแต่เขาไม่ยอมหยุด เราก็เลยต้องวิ่งตามไป เมื่อตามไปทันผมก็เลยเอาขวานที่ถืออยู่ในมือไปนั้นฟันไปอย่างสุดแรงเกิด คมขวานถูกแขนซ้ายของบุคคลผู้นั้นเกือบขาดห้อยรุ่งรุ่งติดกับร่างกาย
“ชายแปลกหน้าผู้นั้นไม่ได้ส่งเสียงร้องแสดงถึงความเจ็บปวดและก็ไม่ได้ก้มลงมองแขนข้างที่ถูกขวานฟัน ยังคงสืบเท้าเดินไปข้างหน้า ขณะที่เราสองคนรีบกระโดดไปยืนขวางหน้าเขาเอาไว้นั้น เขาได้พูดออกมาเสียงค่อยๆว่า
“อาตมาไม่ใช่ฆาตกรที่พวกเจ้ากำลังค้นหา”
“ผมตกใจเกือบสิ้นสติเมื่อพบว่าคนที่ผมทำร้ายด้วยขวานนั้นเป็นพระสงฆ์ ผมได้ก้มตัวลงนั่งกราบที่เท้าของท่าน แล้วถอดผ้าโพกศีรษะออกมาจะให้ท่านใช้ซับเลือดที่ไหลออกมามาก
“ลูกเอ๋ย เจ้าทำไปโดยเข้าใจผิดโดยมิได้มีเจตนา” เสียงพระพูดกับผมด้วยน้ำเสียงแสดงออกถึงความมีเมตตาจิต
“วิ่งตามอาตมามาสิลูก ลูกจะได้ไม่เสียใจตำหนิตนเอง เพราะพระแม่เจ้าจะช่วยดูแลอาตมาให้หายบาดเจ็บได้” ว่าแล้วท่านก็เอามืออีกข้างหนึ่งจับแขนข้างที่ถูกฟันเกือบขาดขยับเข้าที่เดิม และเลือดที่ได้ไหลโซมอยู่นั้นก็พลันหายไปเสียสิ้น
“อีก 3 วันให้มาดู อาตมาจะนั่งรออยู่ที่ใต้ต้นไม้ต้นโน้น แล้วลูกก็จะได้พบว่าแผลที่แขนของอาตมาหายสนิทดี ลูกจะได้ไม่นึกเสียใจอีกต่อไป”
“เมื่อวานนี้เองผมกับน้องชายก็ได้ไปยังจุดที่ที่ท่านบอกไว้นั้น ก็ได้พบพระรูปนั้นนั่งอยู่ที่ใต้ต้นไม้ต้นนั้น ท่านให้เราเข้าไปดูแผลที่ถูกขวานฟันนั้น ก็ได้เห็นว่าไม่มีแผลเป็นและร่องรอยของการบาดเจ็บปรากฏอยู่เลย
“อาตมากำลังจะเดินทางผ่านไปทางฤษีเกศไปยังที่ปลีกวิเวกที่เทือกเขาหิมาลัย” พระรูปนั้นพูดและได้อำนวยอวยพรให้เราสองคนแล้ว ท่านก็เดินจากไป ผมมีความรู้สึกว่าชีวิตของผมจะดีขึ้นเพราะคำอำนวยอวยพรอันศักดิ์สิทธิ์ของท่าน
นายตำรวจผู้นั้นกล่าวสรุปว่า จากประสบการณ์ครั้งนี้ ได้ทำให้ความรู้สึกนึกคิดของเขาเปลี่ยนแปลงไปมากและเขาก็ได้ยื่นรายงานข่าวหนังสือพิมพ์ที่เขาตัดไว้ให้อาตมาดู ซึ่งก็เป็นการลงข่าวที่ตื่นเต้นเร้าใจตามแบบฉบับของหนังสือพิมพ์ทั่วๆไปที่มักจะเกินเลยความจริงไปบ้าง อย่างในเรื่องนี้ก็ได้จั่วหัวว่า “สาธุ(พระ)ถูกฟันแขนเกือบขาด”
อาตมากับอมรนึกเสียดายที่ไม่มีโอกาสพบกับโยคีผู้ยิ่งใหญ่ที่สามารถให้อภัยแก่ผู้มาทำร้ายตนได้เหมือนเมื่อตอนที่พระเยซูคริสต์ถูกทำร้ายจนเสียชีวิตคาไม้กางเขนอย่างนี้บ้าง อาตมาเห็นว่าประเทศอินเดียถึงแม้ว่าในทางวัตถุจะยากจนมากในช่วงสองร้อยปีที่ผ่านมา แต่ก็เป็นประเทศที่ร่ำรวยทางจิตวิญญาณ “ตึกระฟ้า” ทางจิตวิญญาณของอินเดีย ผู้คนที่ไปอินเดียก็จะสามารถพบเห็นได้อย่างที่นายตำรวจผู้นี้ได้พบมาแล้ว
เรากล่าวขอบคุณนายตำรวจที่นำเรื่องนี้มาเล่าให้เราฟัง เขาโชดดีมากกว่าเราที่ได้มีโอกาสได้พบกับโยคีโดยที่ไม่ต้องดิ้นรนไปหา ส่วนเราเองสิพยายามจะค้นหากันแทบตาย แต่แทนที่จะได้พบกับท่านคุรุกลับถูกจับมาอยู่ที่สถานีตำรวจเสียนี่
จุดที่เราถูกจับมานี้อยู่ใกล้เทือกเขาหิมาลัยมาก อาตมาเลยบอกกับอมรให้เราหาทางหนีออกจากสถานีตำรวจนี้ให้ได้
“เราจะต้องหลบหนีออกไปเมื่อโอกาสอำนวย เมื่อออกไปได้แล้วเราก็จะเดินเท้ากันไปที่ฤษีเกศดินแดนศักดิ์สิทธิ์นั้น “อาตมาพูดแล้วยิ้มปลอบใจตัวเอง แต่อมรใจเสียไปเสียแล้ว ในทันทีที่เงินทั้งหมดของเราถูกตำรวจยึดเอาไป
“หากเราเดินเท้าเข้าไปยังดินแดนที่มีสัตว์ป่าอันตรายอาศัยอยู่ แทนที่เราจะไปถึงเมืองของพวกฤษีชีไพรเราก็อาจจะต้องเข้าไปอยู่ในท้องเสือแทนก็ได้” อมรพูด
โยมพี่อนันต์กับพี่ชายของอมรเดินทางมาถึงหลังจากที่เราถูกตำราจจับมาได้ 3 วัน อมรรู้สึกโล่งอกที่ได้เห็นหน้าพี่ชายมารับ แต่อาตมากลับเสียใจได้ต่อว่าต่อขานพี่อนันต์ไปเสียมากมาย
“พี่เข้าใจความรู้สึกของเธอ” โยมพี่อนันต์พูดปลอบใจ “พี่อยากจะขอร้องให้เธอไปกับพี่ที่เมืองพาราณสี เราจะไปพบกับโยคีองค์หนึ่งแล้วจากนั้นเราก็จะเดินทางไปเยี่ยมคุณพ่อที่กำลังเศร้าโศกถึงเธอสักสองสามวัน เสร็จแล้วเธอก็อาจจะเดินทางกลับมาที่นี่เพื่อค้นหาคุรุของเธออีกก็ได้”
อมรได้เข้ามาร่วมสนทนากับเราโดยบอกว่าเขาจะไม่เดินทางกลับไปที่ฮาร์ดวาร์กับอาตมา เขาอยากกลับบ้านเพราะจากมานานแล้วคิดถึง แต่สำหรับตัวยอาตมาเองตั้งใจว่าไม่มีทางที่จะล้มเลิกการแสวงหาคุรุของอาตมาเป็นอันขาด
คณะของเราโดยสารรถไฟไปที่เมืองพาราณสี ซึ่งที่เมืองนี้เองที่อาตมาได้อธิษฐานจิตไว้แล้วก็มีอันสัมฤทธิ์ผลขึ้นมาจริงๆ
โยมพี่อนันต์ได้วางแผนอย่างหนึ่งเอาไว้เป็นการล่วงหน้า คือก่อนที่โยมพี่จะมาหาอาตมาที่ฮาร์วาร์นั้นได้ไปแวะที่เมืองพาราณสีเพื่อให้ผู้เชี่ยวชาญคัมภีร์พระเวทผู้หนึ่งใช้วาทะเกลี้ยกล่อมอาตมาในภายหลัง ปราชญ์ทางพระคัมภีร์ผู้นี้กับลูกชายของเขาได้รับปากกับโยมพี่อนันต์ว่าจะพยายามชักชวนอาตมาให้ล้มเลิกความคิดที่จะไปบวชเป็นพระเสีย
โยมพี่อนันต์ก็จึงพาอาตมาไปที่บ้านของบัณฑิตทั้งสองนี้ เมื่อไปถึงลูกชายซึ่งเป็นเด็กหนุ่มอยู่ได้มาต้อนรับแล้วพาเราไปคุยกันที่สนามหญ้าในบ้าน เขาได้เกลี้ยกล่อมอาตมาอย่างยืดยาวโดยอ้างว่าตัวเองนั้นมีตาทิพย์สามารถล่วงรู้เห็นกาลในอนาคตของอาตมาได้ เขาได้โต้แย้งเรื่องที่อาตมาคิดจะไปบวชเป็นพระนั้นเสีย
“หากเธอสละชีวิตฆราวาสออกไปบวชเป็นพระสงฆ์องค์เจ้า เธอก็จะพบกับความโชคร้ายและจะไม่สามารถพบพระเป็นเจ้าได้ เธอจะไม่สามารถทำลายกรรมเก่าของเธอได้ หากไม่มีประสบการณ์ทางโลกเสียก่อน”
อาตมาได้ตอบเขาไปด้วยการอ้างอมตพจน์จากคัมภีร์ภควัทคีตาว่า “แม้แต่คนที่มีกรรมชั่วร้ายเมื่อได้มาเพ่งจิตจดจ่อมาที่เราอย่างต่อเนื่อง เขาก็จะหลุดพ้นจากผลของกรรมชั่วในอดีตของเขาได้ เขาก็จะกลายเป็นผู้มีจิตวิญญาณอันสูงส่ง ไม่ช้าก็จะได้บรรลุสันติสุข จงมั่นใจในข้อนี้เถิดว่าผู้ภักดีที่ให้ความไว้เนื้อเชื่อใจเราจะไม่ถึงความพินาศ”
ด้วยเหตุนี้คำทำนายทายทักของเด็กหนุ่มได้มาทำลายความมั่นใจของอาตมาลงไปบ้างเหมือนกัน แต่อาตมาก็ได้ปลุกปลอบใจด้วยการสวดมนต์อธิษฐานจิตถึงพระเป็นเจ้า
“ขอได้ทรงโปรดมาแก้ไขความสับสนวุ่นวายใจแก่ลูกช้างด้วยเถิดและให้คำตอบแกลูกช้าง ณ บัดนี้ หากพระองค์ท่านมีพระประสงค์จะให้ลูกช้างดำเนินชีวิตของผู้สละโลกหรือเป็นผู้ครองเรือน”
หลังจากอธิษฐานจิตได้ไม่นาน อาตมาก็แลเห็นพระรูปหนึ่งกิริยาท่าทางสงบเสงี่ยมมายืนอยู่ที่ข้างนอกบ้านของท่านนักปราชญ์นี้ แสดงท่าทางว่าท่านมีหูทิพย์สามารถได้ยินคำสนทนาระหว่างผู้ที่อ้างว่ามีตาทิพย์ล่วงรู้เหตุการณ์ในอนาคตกับอาตมา ที่นึกเช่นนี้ก็เพราะพระแปลกหน้ารูปนี้ได้กวักมือเรียกอาตมาออกไปพบท่าน อาตมามีความรู้สึกเหมือนมีพลังมหาศาลพวยพุ่งออกมาจากดวงตาอันสงบเยือกเย็นของท่าน
“ลูกเอ๋ย อย่าได้ฟังคำของพวกคนพาลเลย พระเป็นเจ้ารู้คำอธิษฐานจิตของลูกแล้ว พระองค์ท่านได้แจ้งให้อาตมามายืนยันกับลูกว่า วิถีชีวิตของลูกในชีวิตนี้ จะเป็นชีวิตของผู้สละโลกเท่านั้น”
ท่ามกลางความรู้สึกประหลาดใจและความสำนึกในพระคุณระคนกัน อาตมายิ้มออกมาได้ด้วยความสุขใจ ที่ได้ข่าวสารคำตอบจากพระเป็นเจ้าอย่างทันควัน
“จงปลีกตัวออกมาจากคนผู้นั้นเสีย” พระรูปนั้นตะโกนบอกอาตมาจากข้างนอกสนามหญ้า ท่านยกมืออำนวยอวยพรแก่อาตมาแล้วก็ค่อยเดินหายไป
“พระรูปนั้นก็บ้าพอๆกับคุณนี่แหละ ”นักปราชญ์ทางคัมภีร์พระเวทกล่าวกับอาตมา เขากับลูกชายมองอาตมาอย่างกับว่าจะกินเลือดกินเนื้อ “ได้ยินมาว่าท่านก็เหมือนกันได้ละทิ้งบ้านเรือนออกไปแสวงหาพระเป็นเจ้าแบบเลื่อนลอย”
อาตมาเดินกลับมาหาโยมพี่อนันต์ แล้วก็บอกว่าจะไม่สนทนากับเจ้าของบ้านนี้อีกต่อไปแล้ว โยมพี่อนันต์ไม่พอใจนักแต่ก็ยอมที่จะพาอาตมาออกมาจากบ้านหลังนั้น ต่อมาอีกไม่นานเราก็มาขึ้นรถไฟเดินทางต่อไปที่เมืองกัลกัตตา
“พี่ผู้เป็นยอดนักสืบครับ พี่รู้ได้อย่างไรว่าผมหลบหนีไปกัน 2 คน” อาตมาอ้อนถามโยมพี่อนันต์ในระหว่างเดินทางกลับบ้านที่กัลกัตตา โยมพี่อนันต์ยิ้มอย่างผู้มีชัย
“ก็ที่โรงเรียนของเธอนะสิ พี่ไปรู้ว่าอมรหนีเรียนไปแล้วไม่กลับมา พี่ก็เลยไปที่บ้านของเขาในเช้าวันรุ่งขึ้น ก็ได้ไปเห็นตารางที่ทำเครื่องหมายไว้ ตอนนั้นพ่อของอมรเพิ่งลงมาจากรถม้า และได้ถามคนขับรถม้าจึงรู้เรื่องนี้
“ลูกชายขอผมเช้านี้จะไม่นั่งรถม้าไปกับผม เขาหายหัวไปไหนก็ไม่รู้”ผู้เป็นพ่อบ่น
“ผมได้ยินจากคนขับรถม้าบอกว่าลูกชายของคุณกับเด็กๆอีก 2 คนแต่งตัวในชุดของชาวยุโรป ได้ไปขึ้นรถไฟที่สถานีฮาวราห์” พ่อของอมรบอก ” ทั้งสามคนได้ถอดรองเท้าหนังของพวกเขายกให้แก่คนขับรถม้า”
“เพราะฉะนั้นพี่ก็เลยเอา 3 เรื่องนี้มาปะติดปะต่อกัน เลยทำให้รู้เบาะแสเรื่องนี้ คือ 1.เรื่องตารางที่กาเครื่องหมายไว้ 2.เรื่องเด็กชาย 3 คน และ 3.เรื่องเสื้อผ้าแบบอังกฤษ”
อาตมาฟังเรื่องที่โยมพี่นำมาเปิดเผยแล้วก็เข้าใจเรื่องราวดีขึ้น เพราะคนขับรถม้านี่เองทำให้ความลับของเรารั่วไหล ”พอพี่รู้เค้าอย่างนี้แล้วก็รีบไปส่งโทรเลขถึงเจ้าหน้าที่สถานีรถไฟตามเมืองต่างๆตามที่อมรเขากาเครื่องหมายไว้ที่ตารางนั้น” โยมพี่อนันต์เล่าต่อ”พี่ก็เลยเช็คไปที่เมืองบาร์บิลลีแล้วก็ได้โทรเลขไปหาทวารกะเพื่อนของเธอที่นั่น
“หลังจากที่ได้สอบถามคนในละแวกบ้านใกล้เรือนเคียงกับเราที่กัลกัตตาแล้วก็ได้รู้ว่าชดินท์ก็หายตัวไปคืนหนึ่งแล้วกลับมาที่บ้านในเช้าวันรุ่งขึ้นในชุดแต่งกายแบบชาวยุโรป พี่ก็เลยไปหาชดินท์แล้วเชิญเขามารับประทานอาหารเย็นด้วย เขาก็ยอมรับเพราะความเห็นใจพี่ ระหว่างทางพี่ได้พาเขาไปให้ตำรวจสอบสวนที่สถานีตำรวจแห่งหนึ่งด้วย เขาถูกตำรวจหลายนายมารุมกันสอบสวน โดยแต่ละคนที่พี่ได้คัดเลือกเอามามีแต่พวกหน้าตาดุๆทั้งนั้น พอเห็นหน้าตาของนายตำรวจเหล่านี้แล้ว ชดินท์ก็เลยเปิดปากเผยเรื่องทั้งหมด”
“ผมเริ่มออกเดินทางเพื่อจะไปที่ภูเขาหิมาลัยด้วยหัวใจที่พองโต” ชดินท์อธิบาย ”มีความหวังอย่างเต็มเปี่ยมว่าจะได้พบกับท่านคุรุทั้งหลาย แต่พอมุกุนท์มาพูดว่า “ ในระหว่างที่เราไปเข้าสมาธิกันอยู่ในถ้ำที่เทือกเขาหิมาลัยนั้น พวกเสือก็จะพากันมาล้อมเราอยู่เหมือนกับแมวเชื่องๆ เท่านั้นแหละ ใจของผมก็เลยห่อเหี่ยว เหมือนกับว่าหัวใจหล่นลงไปอยู่ที่ตาตุ่ม” ผมคิด “ คือหากธรรมชาติดุร้ายของพวกเสือไม่ถูกเปลี่ยนแปลงด้วยอานุภาพสมาธิจิตของเรา พวกมันจะปฏิบัติต่อเราด้วยความรักความเมตตาเหมือนอย่างแมวละหรือ” ผมวาดภาพไว้ว่าตนเองจะถูกกลืนกินเข้าไปอยู่ในท้องของพวกเสือ และก็ไม่ได้เข้าไปทีเดียวทั้งตัวแต่จะเข้าไปแบบผ่อนส่ง อวัยวะจะถูกเขมือบเข้าไปทีละชิ้นๆจนหมดตัว”
พอได้ฟังโยมพี่อนันต์เล่ามาถึงตอนนี้ ความโกรธที่ชดินท์หายหัวไปคราวนั้นก็กลับกลายมาเป็นความน่าหัวเราะ เรื่องที่อาตมานำไปพูดเล่นบนรถไฟนั้นแท้ๆที่ทำให้เขาเกิดความกลัวขึ้นมา แต่ก็ดีเหมือนกันมันทำให้ชดินท์รอดพ้นจากการสอบสวนของตำรวจรถไฟไปได้
“พี่อนันต์ พี่นี่เป็นยอดคนจริงๆ” อาตมาพูดพลางมองพี่อนันต์ด้วยสายตาส่อแววขบขัน ความโกรธได้สลายไปจนหมดสิ้น “ผมจะบอกกับชดินท์ว่าดีใจที่เขาทำไปนั้นไม่ใช่เพราะการทรยศแต่ทำไปเพราะสัญชาติญาณปกป้องตนเอง”
เมื่อกลับมาถึงบ้านที่เมืองกัลกัตตาแล้ว โยมพ่อได้ขอร้องอาตมาว่าให้เพลาๆการไปโน่นมานี่ลงเสียบ้าง อย่างน้อยก็จนกว่าจะสำเร็จการศึกษาระดับมัธยมเสียก่อน ในตอนที่อาตมาหนีไปนั้นโยมพ่อได้วางแผนว่าจะให้ท่านสวามี เกพลานันทะมาที่บ้านบ่อยๆ
“ท่านสวามีจะมาเป็นติวเตอร์วิชาภาษาสันสกฤตให้ลูก” โยมพ่อบอกด้วยความมั่นใจ
โยมพ่อหวังจะสนองความอยากศึกษาเล่าเรียนทางด้านศาสนาให้แก่อาตมา โดยให้นักปรัชญาผู้ทรงความรู้มาสอนให้เสียเลย แต่เรื่องมันกลับตาลปัตรไปอีก เพราะว่าครูคนใหม่ของอาตมานี้ไม่ได้มาให้ความรู้ทางด้านวิชาการภาษาสันสกฤต แต่กลับไพล่มาเป็นผู้เติมไฟของความใคร่ค้นหาพระเป็นเจ้าให้แก่อาตมา โยมพ่อไม่รู้ว่าท่านสวามี เกลพานันทะนี้เป็นศิษย์หัวโจกของท่านลาหิริ มหาสัย ท่านมีศิษย์อยู่หลายพันคน ซึ่งล้วนแต่ถูกพลังแห่งความดีงามของท่านดูดเข้ามาอยู่เรื่อยๆ อาตมาได้ทราบในระยะหลังว่าท่านคุรุมักจะให้สมญานามท่านสวามี เกลพานันทะนี้ว่า พระฤษี
สวามี เกพลานันทะมีหนวดเครารุงรังที่ใบหน้าอันงามสง่าของท่าน มีดวงตาเป็นประกายแวววาวสดใสเหมือนตาเท็กทารกไร้เดียงสา เวลาเคลื่อนไหวอิริยาบถดูเป็นสง่า มีความสุภาพเรียบร้อยมากด้วยความเมตตากรุณาตามแบบฉบับของผู้มีจิตได้เข้าถึงพระเป็นเจ้าแล้ว เราจะนั่งปฏิบัติกริยะโยคะดื่มด่ำในสมาธิด้วยกันเป็นเวลานานหลายชั่วโมง
ท่านสวามี เกลพานันทะมีความชำนาญพิเศษในศาสตร์โบราณ ด้วยว่ามีความเชี่ยวชาญทางด้านนี้เองทำให้ท่านได้รับสมญานามว่า “ศาสตรี มหาสัย” ซึ่งผู้คนก็มักจะเรียกขานท่านด้วยสมญานามนี้เสมอๆ แต่ว่าการศึกษาวิชาภาษาสันสกฤตของอาตมาก็ไม่มีความก้าวหน้าไปถึงไหนเลย เพราะว่าทุกครั้งที่ได้มาพบกันนั้นเราไม่ได้สนใจศึกษาสันสกฤตหากแต่ไพล่ไปพูดคุยกันแต่เรื่องโยคะและเรื่องของท่านลาหิริ มหาสัย และวันหนึ่งครูสันสกฤตของอาตมาท่านนี้ก็ได้เล่าเรื่องชีวิตของท่านในช่วงที่สัมพันธ์กับท่านคุรุ
“อาตมาได้ไปอยู่ใกล้ชิดกับท่านคุรุลาหิริ มหาสัยอยู่นานถึง 10 ปี อาศรมที่เมืองพาราณสีของท่านเป็นแดนแสวงบุญของอาตมาในตอนกลางคืน ท่านคุรุชอบนั่งอยู่ในห้องเล็กๆที่ชั้นที่สองของอาศรม ท่านจะนั่งขัดสมาธิอยู่บนอาสนะที่ไม่มีพนักพิง มีศิษยานุศิษย์นั่งล้อมวงเป็นรูปครึ่งวงกลม
“ตาของท่านมีความสุกใสแวววาวและฉายแววแห่งความสุขสงบจากการที่ได้สัมผัสกับพระเป็นเจ้า มีลักษณะครึ่งหลับครึ่งลืม ที่ครึ่งหลับนั้นเป็นการหลับเพื่อส่งกระแสจิตไปติดต่อกับพระเป็นเจ้า ท่านบรมครูเป็นคนไม่ค่อยพูด บางครั้งจะจ้องมองไปที่ศิษย์ที่ต้องการความช่วยเหลือและจะพูดอธิบายให้ความกระจ่างในปัญหาข้อสงสัยนั้นๆ
“ความสุขสงบเหลือล้นยากที่จะพรรณนาได้ซึมซับเข้ามาในจิตวิญญาณของอาตมา เมื่อมาได้อยู่ใกล้ชิดกับท่านคุรุนี้อาตมาได้ซึมซับเอาความหอมหวนของท่านมาไว้ในตัวประหนึ่งว่าเป็นความหอมที่มาจากพระเป็นเจ้าเสียเอง การได้มาอยู่กับท่านคุรุถึงแม้ว่าจะไม่ได้พูดจาสนทนากันหลายๆวัน เป็นประสบการณ์ที่มาช่วยเปลี่ยนแปลงชีวิตจิตใจของอาตมาโดยสิ้นเชิง หากว่ามีอุปสรรคที่มองไม่เห็นใดๆเกิดขึ้นในขณะปฏิบัติสมาธิ อาตมาก็จะส่งกระแสจิตติดต่อไปที่ท่านคุรุ จิตของอาตมาก็จะดื่มด่ำเข้าสู่ภวังค์ได้ง่าย เมื่อเป็นเช่นนี้ก็เลยไม่จำเป็นที่อาตมาจะต้องไปแสดงหาคุรุอื่นใดอีก ท่านคุรุเป็นที่ประทับที่มีชีวิตจิตใจของพระเป็นเจ้า มีประตูลับเปิดไว้ให้แก่ศิษยานุศิษย์ทุกคนที่มีความจงรักภักดี
“ท่านคุรุลาหิริ มหาสัยไม่ใช่ผู้ตีความจากพระคัมภีร์ แต่ท่านจะใช้วิธีส่งกระแสจิตไปสัมผัสกับ”ห้องสมุดทิพย์”ได้โดยง่ายๆ ถ้อยคำและกระแสความคิดที่ออกมาจากท่านจึงเป็นกระแสธารทิพย์ที่หลั่งออกมาจากพระผู้เป็นเจ้า ท่านมีกุญแจทิพย์สามารถนำมาไขศาสตร์ทางปรัชญาที่ล้ำลึกซ่อนเร้นอยู่หลายยุคหลายสมัยที่ผ่านมาในคัมภีร์พระเวท หากมีใครมาสอบถามเรื่องสภาวะทางจิตที่อ้างอยู่ในพระคัมภีร์โบราณท่านก็จะยิ้มแล้วให้คำตอบ
“ให้อาตมาลองปฏิบัติให้เข้าถึงสภาวะจิตเหล่านั้นก่อนนะ แล้วจะบอกเธอว่าที่รับรู้มาได้นั้นเป็นอย่างไร” ท่านคุรุจึงไม่เหมือนคุรุท่านอื่นที่ติดยึดอยู่กับคัมภีร์แบบท่องจำได้เหมือนนกแก้วนกขุนทอง แล้วสั่งสอนแต่เรื่องของนามธรรมที่ไม่สามารถนำมาปฏิบัติได้จริง
“ท่านคุรุได้โปรดอธิบายความหมายพระคาถาศักดิ์สิทธิ์ที่ข้าพเจ้ารับได้ด้วยกระแสจิตด้วยเถิด” เมื่อมีศิษย์สอบถามเช่นนี้ ท่านคุรุก็จะให้คำแนะนำแก่ศิษย์คนนั้นว่า “อาตมาจะนำทางความคิดของเจ้าไปตามทิศทางที่ได้รับการตีความที่ถูกต้องแล้วนั้น” โดยวิธีการนี้เองสิ่งที่ท่านคุรุรับรู้มาด้วยการใช้กระแสจิตสัมผัสโดยตรงกับพระเป็นเจ้าจึงถูกบันทึกไว้พร้อมด้วยข้อคิดเห็นต่างๆโดยศิษยานุษย์ต่างๆ
“ท่านคุรุเป็นคนไม่ยึดติดในคัมภีร์ “ ถ้อยคำในคัมภีร์เป็นแค่เปลือก “ ท่านกล่าว “ จงใช้วิธีทางสมาธิจิตติดต่อกับพระเป็นเจ้าโดยตรง”
“ไม่ว่าศิษย์จะมีปัญหาอะไรท่านคุรุก็จะแนะนำให้ใช้กริยะโยคะเข้าแก้ปัญหานั้นๆเสมอ”
“กุญแจโยคะนี้จะไม่หมดประสิทธิภาพประสิทธิผลลงไปแม้เมื่ออาตมาจะไม่ไปอยู้ต่อหน้าเพื่อแนะนำเจ้า เทคนิคทางโยคะนี้มิได้ผูกพันอยู่กับภาคทฤษฎี แต่ให้มุมานะไปสู่วิถีทางความหลุดพ้นโดยอาศัยกริยะโยคะ ซึ่งพลานุภาพของมันอยู่ที่การปฏิบัติ
“อาตมาเองพิจารณาเห็นว่ากริยะโยคะนี้เป็นเครื่องมือที่จะนำไปสู่ความหลุดพ้นที่มีประสิทธิภาพประสิทธิผลเป็นที่สุด ที่มนุษย์สามารถนำมาใช้ค้นหาพระเป็นเจ้าได้ด้วยตนเอง” สวามี เกพลานันท์กล่าวยืนยันพร้อมอ้างหลักฐานมาประกอบว่า
“ด้วยการใช้กริยะโยคะนี้ พระเป็นเจ้าที่ซ่อนเร้นอยู่ภายในมนุษย์ทุกคนก็จะอวตารลงมาอยู่ในเลือดในเนื้อของท่านคุรุลาหิริ มหาสัย และศิษยานุศิษย์ของท่าน”
ท่านคุรุสาหิริ มหาสัยเคยแสดงปาฏิหาริย์เหมือนอย่างที่พระเยซูคริสต์เคยแสดงต่อหน้าสวามี เกพลานันท์ โดยท่านได้นำเรี่องนี้มาเล่าให้อาตมาฟังด้วยดวงตาที่เหม่อลอยออกไปจากตำราภาษาสันสกฤตที่วางอยู่บนโต๊ะเบื้องหน้าของอาตมา
“มีศิษย์ตาบอดของท่านคุรุผู้หนึ่งชื่อรามู ฉันเห็นแล้วก็เกิดความสงสารอย่างจับใจ รามูไม่มีแสงในดวงตา แต่ทำการอุปัฏฐากคุรุของเราที่มีพระเป็นเจ้าผู้มีแสงเจิดเจ้ามาอยู่ข้างใน จะให้เขาเป็นอย่างนี้อยู่ได้อย่างไร จึงในวันหนึ่งฉีนพยายามจะไปพูดกับรามูซึ่งขณะนั้นนั่งถือพัดใบตาลนั่งพัดท่านคุรุอยู่นานหลายชั่วโมงแล้ว เมื่อรามูออกมาจากห้องนั้นแล้วฉันก็จึงเดินตามไป
“นี่แน่รามู เธอตาบอดมานานแล้วหรือยัง”
“บอดมาตั้งแต่เกิดแล้วครับ ตาของผมบอดไม่เคยได้เห็นแสงอาทิตย์มาตั้งแต่ไหนแต่ไรแล้วครับ”
“ท่านคุรุผู้ศักดิ์สิทธิ์ของเราช่วยเธอได้นะ ไปบอกให้ท่านช่วยสิ”
“วันรุ่งขึ้นรามูเข้าไปหาท่านท่านลาหิริ มหาสัยด้วยท่าทางเคอะเขินเอียงอายที่จะขอให้ท่านรักษาโรคทางกายให้เหมือนอย่างที่เคยรักษาโรคทางใจให้ไปแล้ว”
“ท่านคุรุครับ พระเป็นเจ้าผู้เป็นดวงประทีปของจักรวาลมาอยู่ในตัวของท่านแล้ว ผมขอกราบกรานท่านได้โปรดนำแสงของพระเป็นเจ้านั้นใส่เข้าไปในดวงตาของผมด้วยเถิด เพื่อว่าผมจะได้พอมองเห็นแสงดวงอาทิตย์นั้นบ้าง”
“รามูเอ๋ย คนมักเข้าใจผิดทำให้อาตมาตกในที่นั่งลำบากอยู่เสมอ อาตมาไม่มีอำนาจที่จะมาใช้รักษาโรคให้ผู้ใดหรอก”
“ท่านคุรุครับ พระเป็นเจ้าที่อยู่ในตัวท่านคุรุสามารถรักษาได้อย่างแน่นอน”
“ในกรณีของพระเป็นเจ้าก็เป็นอีกเรื่องหนึ่ง รามูเอย เพราะว่าพระเป็นเจ้ามีอานุภาพที่ไม่มีข้อจำกัด พระองค์ท่านซึ่งทรงเป็นผู้จุดประกายแสงให้แก่บรรดาดวงดาวและเซลล์ต่างๆในเลือดเนื้อของมนุษย์ ย่อมจะทรงสามารถนำแสงให้เข้ามาสู่ดวงตาของเจ้าได้” กล่าวจบท่านคุรุก็เอามือไปสัมผัสที่หน้าผากตรงจุดระหว่างคิ้วทั้งสองข้างของรามู
“จงเพ่งจิตของเธอมาจดจ่ออยู่ที่ตรงนี้แล้วเอ่ยนามของพระรามอยู่บ่อยๆเป็นเวลา 7 วัน แสงอาทิตย์ก็จะถูกดูดเข้ามาช่วยให้เจ้ามองเห็นได้”
“แล้วปาฏิหาริย์ก็เกิดขึ้นได้จริงๆ เมื่อผ่านไปได้ 1 สัปดาห์ รามูสามารถมองเห็นธรรมชาติรอบๆตัวได้เป็นครั้งแรก ท่านคุรุผู้มีอานุภาพอันยิ่งใหญ่ได้ชี้แนะให้ศิษย์ของท่านท่องบ่นนามของพระนามที่ท่านเคารพเหนือเทพอื่นใด คำท่องบ่นนั้นก็ได้สัมฤทธิ์ผล สามารถรักษาโรคตาบอดของรามูได้อย่างถาวร” สวามี เกพลานันทะเงียบเสียงไปชั่วขณะ แล้วท่านก็กล่าวยกย่องคุรุของท่านต่อไป
“มีหลักฐานยืนยันได้ว่า ปาฏิหาริย์ที่ท่านลาหิริ มหาสัยแสดงได้นี้ ท่านมิได้อ้างว่าท่านทำได้เองด้วยพลังความสามารถของท่านเอง แต่ท่านบอกว่าจากการที่ท่านยอมมอบกายถวายชีวิตแด่พระเป็นเจ้าผู้ทรงอานุภาพในการรักษาโรคได้นี้เอง จึงทำให้ท่านคุรุสามารถปล่อยพลังนี้ผ่านจากตัวท่านไปรักษาโรคให้รามูอีกทีหนึ่ง
“ร่างกายของผู้ที่ได้รับการเยียวยารักษาจากท่านลาหิริ มหาสัยย่อมล้มหายตายจากโลกนี้ไปได้ตามอายุขัย แต่ผลที่เกิดจากการปลุกจิตวิญญาณที่ท่านให้บังเกิดขึ้นแล้วจะไม่เสื่อมสลาย จะเป็นปาฏิหาริย์อยู่ได้ชั่วนิจนิรันดร์”
อาตมาไม่ได้มีโอกาสเก่งเป็นปราชญ์ทางด้านภาษาสันสกฤต เพราะท่านสวามี เกพลานันทะมัวแต่สอนเรื่องจิตวิญญาณให้แก่อาตมา.

บทที่ 5 โยคีน้ำหอมแสดงปาฏิหาริย์,

2007-09-16T17:44:00.001-07:00

บทที่ 5
โยคีน้ำหอมแสดงปาฏิหาริย์

“มีฤดูกาลสำหรับทุกสิ่งและมีวารสำหรับเรื่องราวทุกอย่างภายใต้ฟ้าสวรรค์”(คือความตอนหนึ่งในพระคัมภีร์ไบเบิล)
แต่อาตมามิได้ใช้ภูมิปัญญาของกษัตริย์โซโลมอนของอิสราเอลโบราณนี้มาเป็นเครื่องปลุกปลอบใจและนำมาปฏิบัติหรอกนะ เพราะอาตมาทนรออยู่ต่อไปแบบนั้นไม่ไหว ได้พยายามหาทางหลบหนีออกจากบ้านเพื่อแสวงหาบรมครูของอาตมา แต่ว่าวิถีทางของอาตมาก็ยังไม่ได้พบกับท่านก่อนแต่จะได้สำเร็จการศึกษาในระดับมัธยมศึกษาของอาตมาแล้ว
สองปีผ่านไประหว่างช่วงที่อาตมากับอมรหนีไปด้วยกันที่เทือกเขาหิมาลัยกับช่วงที่ท่านศรียุกเตศวรได้เข้ามาอยู่ในชีวิตของอาตมา ในช่วงนี้เองอาตมาได้พบกับพระสงฆ์องค์เจ้าในศาสนาฮินดูหลายองค์ คือ ท่านโยคีน้ำหอม ท่านสวามีเสือ ท่านนาเคนทระ นาถ บาบู ท่านคุรุมหาสัย และท่านชคทิศ จันทระ โพส นักวิทยาศาสตร์ชาวเบงกาลี
การได้พบกับท่านโยคีน้ำหอมนี้ไก้ประสบการณ์ 2 อย่าง คือ ตอนแรกเข้ากันได้และตอนที่สองให้รู้สึกขบขัน
“พระเจ้าทรงมีความเรียบง่ายส่วนทุกสิ่งมีความซับซ้อน จงอย่าแสวงหาคุณค่าที่สัมบูรณ์ในโลกแห่งธรรมชาติที่มีสัมพัทธภาพนี้”
ข้อสรุปทางปรัชญานี้หลั่งไหลเข้าสู่โสตประสาทของอาตมาขณะที่อาตมาไปยืนอยู่เงียบๆที่ข้างหน้าองค์ปฏิมาของเจ้าแม่กาลี เมื่อหันหลังกลับมาอีกทีก็ได้พบกับชายร่างสูงๆคนหนึ่ง ซึ่งดูจากการแต่งกายของท่านก็พอจะรู้ได้ว่าเป็นสาธุ(พระ) ผู้อนาคาริก
“เห็นพระคุณเจ้าก็ดีแล้ว ผมอยากจะนิมนต์ให้ท่านช่วยไขปัญหาข้อข้องใจให้หน่อยเถิดครับ” อาตมายิ้มทักทายท่าน “คือผมเกิดความสับสนในเรื่องของพระเป็นเจ้า เช่นที่พระองค์มาปรากฏอยู่ในร่างของเจ้าแม่กาลีนี้ ทำไมถึงต้องมีทั้งความสุภาพเรียบร้อยและความน่ากลัวในขณะเดียวกันละครับ “ อาตมาสอบถาม
พระรูบนั้นตอบกับอาตมาว่า “น้อยคนนักที่จะรู้ถึงความลี้ลับของเจ้าแม่กาลี ซึ่งมีพระรูปประหลาด เป็นผู้หญิง 4 กร ประทับยืนอยู่บนร่างของพระศิวะ เป็นปริศนาธรรมแสดงให้เห็นว่าความดีความชั่วเป็นของคู่กันในชีวิตของมนุษย์ทุกผู้ทุกนามต้องประสบ แต่ว่ามนุษย์ส่วนใหญ่ต่างไม่พยายามทำความเข้าใจในเรื่องนี้ จึงได้เกิดเรื่องราว มีการลงโทษตัดสินคนที่กระทำความชั่ว ดังปรากฏหลักฐานให้เห็นตั้งแต่ยุคธีเบสโบราณของกรีซ ซึ่งมีรูปปั้นของตัวสฟริงซ์ที่มีหน้าตาเป็นคนเพศหญิง ตัวเป็นสิงโตมีปีกบ้าง เป็นสุนัขมีปีกบ้าง รูปของสฟริงซ์นี้มีปรากฎให้เห็นอยู่ทั่วไปทั้งในกรีซและที่อียิปต์โบราณ อันเป็นปริศนาธรรมแสดงเป็นบุคลาทิษฐานให้เห็นแก่นแท้ของสิ่งที่พระเป็นเจ้าสร้างขึ้นมาว่ามีลักษณะเป็นทวิภาวะคือมีความเป็นคู่ๆกันอยู่เสมอ….
ก่อนจะกล่าวนมัสการอำลาท่านด้วยความเคารพยิ่ง พระรูปนี้ได้ทำนายทายทักอนาคตของอาตมา
“หลังจากเธอไปจากที่นี่ในวันนี้แล้ว จะมีสิ่งประหลาดเหลื่อเชื่อเกิดขึ้นกับเธอ”
อาตมาเดินลัดเลาะไปตามสถานที่ต่างๆในวัดของเจ้าแม่กาลีโดยไม่มีจุดหมายปลายทาง เมื่อหันกลับมาอีกครั้งหนึ่ง ก็ได้พบกับเพื่อเก่าแก่คนหนึ่ง ซึ่งเพื่อนคนนี้เจอกันทีไรเป็นต้องพูดถามโน่นถามนี่ให้เสียเวลามากๆ
“ฉันจะปล่อยให้แกไปเดี๋ยวนี้แหละ” เขาให้สัญญา “แต่แกต้องบอกฉันก่อนว่ามีอะไรเกิดขึ้นกับแกบ้างในช่วงหลายปีที่เราไม่ได้เจอกัน”
“แกอย่ายุ่งน่า ฉันจะไปเดี๋ยวนี้แล้ว” ผมตอบ
แต่เขาจับแขนของอาตมาพูดเซ้าซี้ว่าต้องการจะรู้เรื่องของอาตมาให้ได้ อาตมาคิดว่าเขามีลักษณะไม่ผิดอะไรกับหมาป่า ที่ได้กลิ่นอะไรก็มักจะติดตามโดยไม่ลดละ อาตมาจึงได้อธิษฐานจิตขอให้เจ้าแม่กาลีท่านช่วยหาทางหลบหนีให้แก่อาตมา
ปรากฏว่าแรงอธิษฐานของอาตมาสัมฤทธิ์ผล เพื่อนของอาตมารีบผละออกจากอาตมาอย่างฉับพลัน อาตมาหายใจโล่งอก ก้าวฝีเท้าให้เร็วกว่าเก่าอีกสองเท่า ขณะเดินไปก็ได้ยินเสียงเท้าของใครบางคนเดินตามหลังมา อาตมาก็ยิ่งเร่งฝีเท้าเร็วขึ้น ไม่กล้าหันกลับไปมอง คนที่ตามมาก็คือเพื่อนเก่าคนเดิมนั่นเอง เขาเดินมาคว้าๆไหล่ของอาตมา ”ฉันลืมบอกแกเรื่องท่านคันธะบาบา(โยคีน้ำหอม) ท่านอยู่ที่ตรงบ้านหลังโน้น”เขาชี้มือไปที่บ้านหลังหนึ่งอยู่ห่างออกไปเพียงไม่กี่หลา “ไปพบท่านสิเพื่อน ท่านน่าสนใจมาก แกจะได้เจอสิ่งประหลาด ลาก่อนเพื่อน” ว่าแล้วเขาก็เดินจากอาตมาไป
พอถึงตอนนี้อาตมาก็ได้ย้อนนึกถึงคำทำนายของพระที่วัดเจ้าแม่กาลีขึ้นมาได้ทันที อาตมาก้าวเข้าไปในบ้านหลังนั้น แล้วเข้าไปที่ห้องๆหนึ่ง เห็นคนนั่งอยู่กันที่โน่นบ้างที่นี่บ้างตามแบบชาวตะวันออก บนพรหมสีส้มหนาๆ มีเสียงประหลาดกระซิบอยู่ที่หูของอาตมา
“มองดูท่านคันธะบาบาที่นั่งอยู่บนหนังสือนั่นสิ ท่านสามารถเสกดอกไม้ทุกชนิด แม้แต่ที่ไม่มีกลิ่นให้มีกลิ่นหอมได้ เสกดอกไม้ที่เหี่ยวแห้งแล้วให้เบ่งบานขึ้นมาใหม่อีกก็ได้ หรือจะเสกผิวหนังคนให้มีกลิ่นหอมขึ้นมาก็ได้อีกเหมือนกัน
อาตมาจ้องมองดูท่านโยคีและท่านโยคีก็จับจ้องมองมาที่อาตมาเหมือนกัน ท่านมีรูปร่างจ้ำม่ำหนวดเครารุงรัง ผิวคล้ำตาโตลุกวาว
“ว่าไงลูก พ่อดีใจที่ได้พบเจ้า บอกมาซิว่าลูกต้องการอะไร อยากได้น้ำหอมบ้างไหม”
“จะเอาไปทำไม” อาตมาฟังท่านว่าแล้วคิดตามประสาเด็กๆ
“อยากให้พ่อเสกน้ำหอมไหมล่ะ “
“อย่างนี้ก็ไปแย่งหน้าที่ผลิตน้ำหอมจากพระเจ้านะสิครับ”
“ไม่ได้แย่ง พระเจ้าก็ยังคงประดิษฐ์น้ำหอมต่อไป”
“อย่างนี้เป็นการแย่งหน้าที่ของพระเจ้าแน่ๆเลย เอาอย่างนี้ ท่านเสกดอกไม้ได้ไหม”
“ได้สิ แต่ตามปกติแล้วพ่อจะเสกน้ำหอม”
“ถ้าอย่างนั้นโรงงานผลิตน้ำหอมก็คงจะเจ๊งไปตามๆกัน”
“พ่อไม่ได้ทำให้เขาเจ๊งนะ เขาคงดำเนินธุรกิจค้าน้ำหอมกันอยู่ต่อไป วัตถุประสงค์ของพ่อต้องการแสดงอานุภาพของพระเป็นเจ้า”
“จำเป็นด้วยหรือที่จะต้องพิสูจน์พระเจ้า เพราะพระองค์มิได้แสดงอิทธิฤทธิ์ในทุกสิ่งและทั่วทุกหนแห่งอยู่แล้วมิใช่หรือ”
“ก็ใช่นะแหละ แต่พ่อก็อยากจะแสดงอานุภาพที่ไม่มีขอบเขตของพระองค์ท่านให้ประจักษ์สายตาของเจ้า”
“ท่านใช้เวลานานเท่าไรเรียนรู้ศาสตร์จนเชี่ยวชาญ”
“12 ปี”
“เพื่อผลิตน้ำหอมด้วยพลังจิตนี้หรือ พระคุณท่านที่เคารพ รู้สึกว่าท่านจะเสียเวลามากไปหน่อยกับการผลิตดอกไม้หอมที่สามารถหาซื้อได้จากร้านดอกได้ด้วยเงินไม่กี่รูปี”
“ความหอมหมดไปพร้อมกับดอกไม้ที่เหี่ยวแห้ง”
“แต่ความหอมก็หมดไปพร้อมกับความตาย ทำไมผมจะต้องอยากได้สิ่งที่เพียงจะมาประเทืองผิวให้หอมเล่า”
“คำพูดของลูกคารมคมคายดี พ่อชอบใจ เอาล่ะ ยื่นมือขวาของลูกออกมาสิ” แล้วท่านก็ทำท่าเสก
อาตมายืนอยู่ห่างจากท่านคันธะบาลาเพียงไม่กี่เก้า ไม่มีใครอยู่ใกล้พอที่จะถูกเนื้อต้องตัวของอาตมาได้ อาตมายื่นมือออกไปโดยที่ท่านโยคีก็ไม่ได้มาถูกมือของอาตมาแต่อย่างใด
“ลูกอยากได้กลิ่นดอกอะไร”
“กลิ่นดอกกุหลาบ”
“โอมเพี้ยง ประสิทธิ์”
อาตมาประหลาดใจขึ้นมาทันที ที่มีกลิ่นดอกกุหลาบโชยออกมาจากฝ่ามือของอาตมา อาตมายิ้มเอื้อมไปหยิบดอกไม้สีขาวๆที่เป็นดอกไม้ไร้กลิ่นออกมาจากแจกันที่ตั้งอยู่ใกล้ๆ
“ลองเสกดอกไม้ที่ไร้กลิ่นนี้ให้มีกลิ่นดอกมะลิได้ไหมครับท่าน”
“ได้สิ เพี้ยงจงประสิทธิ์”
พลันก็มีกลิ่นดอกมะลิฟุ้งออกมาจากกลีบดอกไม้นั้น อาตมากล่าวขอบคุณท่าน แล้วมานั่งลงข้างๆศิษย์คนหนึ่งของท่าน ศิษย์ผู้นี้เล่าให้อาตมาฟังว่า ท่านคันธะบาลาซึ่งมีชื่อสามัญว่า สวามี วิศุทธานันท์ เดินทางไปศึกษาเล่าเรียนศาสตร์ลี้ลับทางโยคะนี้มาจากอาจารย์ที่ประเทศทิเบต ท่านโยคีชาวทิเบตองค์นี้เขาบอกว่าท่านมีอายุกว่า 1000 ปี
“ท่านคันธะบาบาผู้เป็นศิษย์อาจารย์ทิเบตนี้จะไม่เสกน้ำหอมด้วยวิธีการง่ายๆอย่างที่คุณเห็นอยู่นี้” ศิษย์ผู้นั้นอธิบายให้อาตมาฟังด้วยความภาคภูมิใจในตัวอาจารย์
“ท่านจะใช้วิธีการต่างๆหลากหลาย ตามแต่จริตของคนที่มาหา ท่านมีชื่อเสียงโด่งดังมาก มีพวกปัญญาชนจากกัลกัตตาหลายคนมามอบตัวเป็นศิษย์ของท่าน”
แต่สำหรับอาตมาเองก็คงจะไม่ไปเป็นตัวเพิ่มจำนวนศิษย์ให้แก่ท่านเพราะว่าท่านคุรุที่ได้ชื่อว่า”มีวิชาความรู้ยอดเยี่ยมนี้” มิได้เป็นผู้อยู่ในรสนิยมของอาตมา อาตมาได้เข้าไปขอบคุณท่านคันธะบาบาก่อนที่จะจากมา เมื่ออาตมาเดินทางมาที่บ้าน อาตมาก็กลับย้อนนึกถึงเหตุการณ์สามอย่างที่อาตมาประสบมาในวันนั้นมาตลอดทาง
พอมาถึงบ้านโยมพี่สาวอุมามาเจออาตมาตอนจะเดินเข้าประตูบ้านพอดี
“แหมเดี๋ยวนี้เป็นคนทันสมัยใช้น้ำหอมเชียวหรือนี่”
อาตมาไม่พูดแต่ได้ยื่นมือไปให้โยมพี่สาวอุมาดมดู
“กลิ่นกุหลาบนี้หอมจังเลย ช่างหอมอะไรอย่างนี้”
ขณะที่โยมพี่อุมาอุทานว่าหอมอะไรอย่างนี้ไม่ขาดปากอยู่นั้น อาตมาก็ได้ยื่นดอกไม้เสกไปรอที่จมูกของพี่อุมา
“อื้อฮือนี่มันกลิ่นดอกมะลินี่นา” ว่าแล้วก็คว้าเอาดอกไม้นั้น พี่อุมานำดอกไม้นั้นไปดมแล้วดมอีก ทั้งๆที่เป็นดอกไม้ที่ตามปกติจะไม่มีกลิ่น จากปฏิกิริยาที่โยมพี่อุมาแสดงออกมาให้เห็นนี้ เป็นการปลดเปลื้องอาตมาให้หายหวาดระแวงว่าท่านคันธะบาบาท่านทำการสะกดจิตอาตมา ซึ่งด้วยการสะกดจิตนี้จะมีก็แต่อาตมาเท่านั้นที่ได้กลิ่นหอม
ต่อมาอาตมาได้ฟังจากอาฬกานันทะเพื่อนอีกคนของอาตมาว่า ท่านโยคีน้ำหอมองค์นี้มีอิทธิฤทธิ์สามารถอีกอย่างหนึ่งที่คนทั่วโลกต้องการจะมีกันทั้งนั้น
“ฉันไปที่บ้านของท่านคันธะบาบาที่เมืองเบิร์ดวันพร้อมกับแขกคนอื่นๆอีกจำนวนนับร้อยคน” อาฬกานันทะบอกอาตมา “ วันนั้นได้เห็นสิ่งมหัศจรรย์มาก ด้วยเหตุที่ท่านโยคีมีเสียงร่ำลือกันว่าท่านมีอิทธิฤทธิ์สามารถเสกอากาศให้เป็นสิ่งของขึ้นมาได้ ฉันจึงหัวเราะด้วยความขำ แล้วลองให้ท่านเสกส้มนอกฤดูให้ดู พอท่านเสกเสร็จก็มีส้มวางอยู่เต็มถาด ฉันลองหยิบขึ้นมาชิมก็พบว่ามันมีรสอร่อยมาก”
ในช่วงเวลาต่อมาอาตมาจึงได้เข้าใจว่าทำอย่างไรท่านคันธะบาบานี้ถึงสามารถเสกสิ่งของได้ วิธีเสกที่ท่านนำมาใช้นี้เกินวิสัยที่มนุษย์ธรรมดาๆจะทำได้
สิ่งที่กระตุ้นทางประสาทสัมผัสต่างๆที่ทำให้มนุษย์เราแสดงปฏิกิริยาตอบสนองนั้น มีตา หู จมูก ลิ้น กาย เป็นสิ่งที่เกิดขึ้นมาจากกระแสคลื่นในอิเล็กตรอนและโปรตรอน กระแสคลื่นนี้ในตัวของมันเองก็ถูกควบคุมโดย “ปราณ” หรือพลังชีวิต ซึ่งเป็นพลังที่มีความละเอียดอ่อนมาก เป็นพลังที่มีความบางเบากว่าพลังอะตอมเสียอีก
ท่านคันธะบาบาใช้วิธีการทางโยคะอย่างหนึ่งเปลี่ยนแปลงตนเองด้วยพลังปราณ จึงทำให้สามารถบังคับลมปราณนี้ให้ไปทำการเปลี่ยนแปลงโครงสร้างของกระแสคลื่นที่มีอยู่ในโปรตรอนและอิเล็กตรอน บันดาลให้เกิดสิ่งใดสิ่งหนึ่งเกิดขึ้นได้ตามปรารถนา สิ่งที่ท่านเสกขึ้นมาได้นี้ ไม่ว่าจะเป็นน้ำหอม ผลไม้ หรือแสดงอิทธิฤทธิ์อื่นใดก็ตาม ล้วนแต่สำเร็จได้ด้วยกระแสคลื่นของโปรตรอนและนิวตรอนทั้งนั้น มิใช่เกิดขึ้นเพราะการสะกดจิตแต่อย่างใด
การสะกดจิตนั้นแพทย์จะนำมาใช้ในกรณีผ่าตัดเล็กๆกับคนที่หากใช้การวางยาสลบแล้วจะมีอันตรายแต่การสะกดจิตนี้มีอันตรายกับคนที่ถูกสะกดอยู่เสมอๆ ผลทางลบทางจิตวิทยาอย่างหนึ่งก็คือมันจะไปทำลายเซลล์สมองได้ การสะกดจิตนี้เป็นการก้าวล้ำเข้าไปสู่อาณาจักรของจิตใต้สำนึกได้ แต่ปรากฏการณ์ของการเสกสิ่งของต่างๆได้นี้สามารถคงทนอยู่ได้เป็นการชั่วคราว ไม่เหมือนกับอิทธิฤทธิ์ที่แสดงโดยผู้ที่เข้าถึงพระเป็นเจ้า เมื่อพระโยคีทั้งหลายสามารถปลุกจิตถึงพระเป็นเจ้าได้แล้วนั้น ก็จะสามารถใช้พลังจิตนั้นติดต่อกับพระเป็นเจ้าได้โดยตรง
การแสดงปาฏิหาริย์ต่างๆอย่างที่ท่านโยคีน้ำหอมแสดงได้นี้ เป็นเพียงการแสดงเล่นๆ ไม่มีประโยชน์ทางด้านจิตวิญญาณ มีวัตถุประสงค์เพียงแค่เป็นการสันทนาการเพื่อความเพลิดเพลินใจเท่านั้นเอง เป็นทางเบี่ยงเบนไปจาการค้นหาพระเป็นเจ้าอย่างจริงจัง
ปกติแล้วการแสดงอิทธิปาฏืหาริย์นี้ท่านคุรุทั้งหลายจะติเตียน ยกตัวอย่างเช่น ท่านอาบู เซอิด ผู้วิเศษชาวเปอร์เซีย เคยหัวเราะเยาะพวกฟากีร์นักบวชมุสลิมที่ทะนงตัวว่าพวกตนมีฤทธิ์มีเดชสามารถเดินไปบนน้ำ เหาะขึ้นไปในอากาศ และล่องหนลอยไปในอากาศได้
“กบอยู่ในน้ำได้” ท่านอาบู เซอิด พูดกระแหนะกระแหน “ อีกาและอีแล้งก็บินอยู่ในอากาศได้ พวกมารมีทั้งในประเทศตะวันออกและประเทศตะวันตก ไม่มีอะไรน่าอัศจรรย์ แต่คนที่เป็นคนที่แท้จริงนั้นคือคนที่ปฏิบัติดีปฏิบัติชอบอยู่ในหมู่เพื่อนฝูงหรือในชุมชนนั้นๆนั่นเอง ซึ่งอาจจะยังทำมาหาเลี้ยงชีพปกติแต่ก็จะไม่ลืมพระเป็นเจ้าแม้แต่ขณะเดียว”
ท่านคุรุชาวเปอร์เซียท่านเดียวกันนี้ได้ให้ทัศนะเกี่ยวกับการดำเนินชีวิตในทางธรรมในอีกวาระหนึ่งว่า “จงละทิ้งลิ่งที่ท่านมีอยู่ในมันสมองของท่าน(ตัณหาและความทะยานอยาก) จงให้สิ่งของที่ท่านมีอยู่ในมือของท่าน และจงอย่าหวั่นไหวจากการโจมตีของศัตรู”
ทั้งพระที่วัดเจ้าแม่กาลีและโยคีที่ร่ำเรียนจากประเทศทิเบต ไม่สามารถสนองตอบความใฝ่ฝันที่จะค้นหาคุรุของอาตมาได้ ใจของอาตมาได้แต่ร่ำร้องต้องการท่านคุรุอยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน เมื่อในที่สุดอาตมาได้พบกับท่านคุรุของอาตมาแล้ว ท่านก็ได้ทำตัวเองเป็นตัวอย่าง เป็นการสอนให้อาตมาได้รู้ว่า “การเป็นคนจริงๆนั้น” จะต้องเป็นอย่างไรบ้าง.

บทที่ 6 ท่านสวามีปราบเสือ,

2007-09-16T17:43:00.001-07:00

บทที่ 6
ท่านสวามีปราบเสือ

“ฉันรู้จักที่อยู่ของท่านสวามีปราบเสือด้วยล่ะ เราไปพบท่านพรุ่งนี้กันดีไหม”
เป็นคำชักชวนของจันทีเพื่อนอาตมาที่เรียนอยู่ชั้นมัธยมศึกษาด้วยกัน
อาตมาพอได้ยินคำชักชวนก็อยากจะไปพบท่านสวามีองค์นี้มาก เพราะทราบว่าเดิมทีก่อนจะมาบวชเป็นพระท่านเคยจับเสือและเคยสู้กับเสือมาด้วยมือเปล่า
อาตมามีความชื่นชมกับความสามารถแบบวีรกรรมเช่นนี้ตามปกติวิสัยของเด็กผู้ชาย พอวันรุ่งขึ้นตรงกับช่วงฤดูหนาวที่อากาศหนาวเย็นมากอาตมากับจันทีก็ได้เดินหาบ้านท่านสวามทีเสือกัน หลังจากตระเวนหาที่ย่านโภวปูร์นอกเมืองกัลกัตตา ก็ได้มาถึงอาศรมท่านสวามี
เห็นที่ประตูอาศรมมีห่วงเหล็กสองห่วงคล้องเอาไว้ อาตมาก็เดินไปเอาห่วงเหล็กนั้นเคาะที่ประตูเสียงดังโครมคราม ก็มีเด็กรับใช้มาเปิดประตูดูแต่ก็ยังไม่ยอมให้เราเข้าไปอยู่ดี ดูจากใบหน้าทะมึงทึงที่แสดงออกมาบอกเป็นนัยว่าถึงจะมาส่งเสียงอึกทึกคึกโครมขนาดไหนก็ไม่เป็นการรบกวนความสงบของท่านสวามีแต่อย่างใดเลย
เรารออยู่นานกว่าในที่สุดเราจะได้รับเชิญให้เข้าไปในอาศรม การที่เขาทำให้เรารอนานแบบนี้ก็ทำให้เรารู้สึกไม่สู้ดีเหมือนกัน แต่ก็อย่างว่านะแหละที่ประเทศอินเดียเขามีกฎที่ไม่ได้เขียนเป็นลายลักษณ์อักษรสำหรับผู้แสวงหาสัจธรรมว่า จะต้องมีความอดทนเข้าไว้ให้มากๆ ท่านคุรุที่เราไปหาอาจจงใจแกล้งเราเพื่อทดสอบว่าเราจะมีความกระตือรือร้นอยากพบท่านจริงหรือไม่ ซึ่งกลวิธีทางจิตวิทยาแบบนี้ที่ประเทศตะวันตกก็ได้นำมาใช้โดยพวกหมอยาและหมอฟันเหมือนกัน
และในที่สุดเด็กรับใช้ก็ได้ออกมาเชิญเราเข้าอาศรม อาตมากับจันทีจึงเดินขึ้นไปที่ห้องนอนห้องหนึ่งก็ได้พบกับท่านสวามีปราบเสือนั่งอยู่บนเตียงนอนของท่าน เพียงแค่ได้แลเห็นร่างกายที่ใหญ่โตของท่านแวบเดียวก็ถึงกับทำให้เรารู้สึกกลัวเสียแล้ว
เราสองคนตะลึงถึงกับยืนจังงังตาเบิกกว้างด้วยนึกไม่ถึงว่าจะได้มาเห็นแผงหน้าอกขนาดใหญ่โตมโหฬารและมัดกล้ามที่โตมากมีขนาดเท่าลูกฟุตบอลเลยทีเดียวอย่างนี้ ท่านมีลำคอใหญ่โตมาก ส่วนใบหน้าของท่านก็ดูดุดันมีหนวดเครารกรุงรังไปหมด และที่ดวงตาของท่านก็ดำขวับส่องประกายดุดันเหมือนตาเหยี่ยวและตาเสือ ท่านไม่มีอะไรปกปิดตามร่างกาย มีแคหนังเสือคาดอยู่เฉพาะที่เอวเท่านั้น
อาตมากับเพื่อนพอเห็นรูปร่างของท่านสวามีก็ได้ออกปากชมแล้วกราบเรียนท่านว่า”ได้โปรดเถอะครับ ท่านจะกรุณาเล่าให้เราฟังได้ไหมว่ามันเป็นไปได้อย่างไรที่ท่านสามารถปราบเสือซึ่งเป็นเจ้าป่าได้ด้วยกำปั้นเปล่าๆของท่าน”
“ลูกเอ๋ยพ่อสามารถสู้กับเสือได้อย่างสบายๆ จะให้พ่อสู้กับมันให้ดูในวันนี้ก็ได้นะลูก” ท่านยิ้มให้กับเราด้วยรอยยิ้มของเด็กๆ
“ลูกมองไปที่เสือว่ามันเป็นเสือแต่พ่อมองว่ามันเป็นแค่แมวเชื่องๆเท่านั้นเอง”
“ท่านสวามีครับ ผมพอจะบังคับใจของตัวเองให้คิดได้ว่าเสือเป็นแมว แต่ผมจะให้เสือคิดว่ามันเป็นแมวได้อย่างไรล่ะครับ”
“จะคิดอย่างนั้นได้นั้นเรื่องพละกำลังทางร่างร่างกายก็เป็นสิ่งจำเป็นเหมือนกัน เปรียบเหมือนว่าเราจะให้พวกเด็กๆคิดแต่เพียงว่าเสือเป็นแมวแล้วให้พวกเขาไปต่อสู้กับเสือจนได้ชัยชนะมันก็คงไม่สำเร็จหรอกนะ เราจะต้องมีสองแขนที่ทรงพละกำลังที่จะสามารถใช้เป็นอาวุธทรงอานุภาพปราบเสือด้วยถึงจะได้”
ว่าแล้วท่านสวามีปราบเสือก็ชวนเราสองคนเดินไปที่ระเบียงอาศรม แล้วท่านก็แสดงพลังด้วยการใช้กำปั้นเปล่าๆของท่านซัดโครมลงไปที่มุมหนึ่งของกำแพงอาศรม อิฐถูกซัดด้วยกำปั้นถึงกับแตกพังลงมาที่พื้นดินจนสามารถมองออกไปเห็นเป็นรูโหว่
อาตมาถึงกับตกตะลึงด้วยนึกไม่ถึงว่าอิฐจะแตกออกจากกำแพงทึบๆด้วยการใช้กำปั้นเปล่าๆทุบลงไปเท่านั้น อาตมาคิดว่าเสือก็เสือเถอะหากมาเจอแบบนี้เข้าก็คงจะฟันหักเป็นแถบๆแน่เลย
“มีคนอยู่ไม่น้อยที่มีพละกำลังทางร่างกายมากเหมือนพ่อนี่แหละ แต่ก็ยังขาดความเชื่อมั่นในตนเองอยู่ คนที่ร่างกายแข็งแกร่งแต่จิตใจยังอ่อนแออยู่นี้ เพียงแค่เห็นเสือมันวิ่งอยู่ในป่าก็แทบจะเป็นลมจับไปเสียแล้ว เสือที่อยู่ในป่าตามธรรมชาติจะมีนิสัยแตกต่างจากเสือที่เขานำมาเล่นละครสัตว์มาก ซึ่งพวกเสือเล่นละครสัตว์เขาจะให้มันกินฝิ่นมันถึงเชื่องและไม่ดุร้าย
“คนที่มีร่างกายแข็งแรงมากๆแต่พอให้ไปอยู่ต่อหน้าเสือตัวโตๆอย่างพันธุ์นักล่าแห่งเบงกอลก็จะมีอันอ่อนปวกเปียกหมดแรงไปทั้งนั้นแหละ ทั้งนี้ก็เพราะว่าเสือมันมาทำการเปลี่ยนแปลงจิตมนุษย์เราให้ตกอยู่ในสภาวะที่กลัวมากๆเหมือนจิตของแมวที่เห็นเสือ จึงเป็นไปได้ที่คนเราซึ่งมีร่างกายและจิตใจเข้มแข็งมากๆย่อมจะสามารถเอาชนะเสือได้ และก็จะสามารถบังคับมันให้เชื่องได้เหมือนกับว่ามันเป็นแมว
เมื่ออาตมาเห็นร่างกายอันใหญ่โตเหมือนกับยักษ์ของท่านสวามีก็เชื่ออย่างสนิทใจว่าท่านปราบเสือให้สิ้นฤทธิ์จนเชื่องเหมือนแมวได้แน่ๆ ซึ่งตอนนี้ท่านสวามีกำลังเหมือนว่าวติดลมบนอยากจะคุยโวโอ้อวดมากๆ อาตมากับจันทีก็เลยฟังท่านพูดต่อไปอย่างตั้งอกตั้งใจ
“จิตเป็นตัวควบคุมการทำงานของกล้ามเนื้อของร่างกาย แรงฆ้อนที่เราทุบลงไปแต่ละทีจะมีความแรงหรือความค่อยนั้นขึ้นอยู่กับพละกำลังทางร่างกายที่ใช้ออกไป แต่พลังของอุปกรณ์ที่ร่างกายมนุษย์ใช้ออกไปนี้จะแรงหรือค่อยก็ขึ้นอยู่กับจิตหรือความแกร่งกล้า
“ร่างกายของคนเรานั้นถูกสร้างและทะนุถนอมโดยจิต ความเข้มแข็งหรือความอ่อนแอได้ค่อยๆซึมซับเข้าสู่จิตสำนึกของมนุษย์โดยอาศัยแรงผลักดันของสัญชาติญาณที่ติดตัวมาแต่อดีตชาติ ความเข้มแข็งหรือความอ่อนแอนี้ก็จะแสดงอาการออกมาเป็นนิสัยประจำตัว และนิสัยประจำตัวนี้ก็จะมาปรากฏออกมาให้เป็นร่างกายที่เข้มแข็งหรืออ่อนแอ
“ลักษณะภายนอกที่แสดงออกมาทางร่างกายนี้มีแหล่งกำเนิดอยู่ที่จิต ซึ่งเมื่อผ่านการเวียนว่ายตายเกิดนานๆเข้า ร่างกายที่ติดยึดอยู่กับลักษณะนิสัยนี้ ก็จะเข้าครอบงำจิต ซึ่งก็เปรียบได้กับคนที่เป็นนาย แต่ปล่อยให้บ่าวข้าทาสมามีอำนาจครอบงำ อีกหน่อยบ่าวข้าทาสนั้นก็จะเหิมเกริมแข็งข้อกับนาย ข้อนี้ฉันใด จิตเราก็เหมือนกันก็จะตกเป็นทาสยอมสยบต่อการบงการของร่างกายไปได้ฉันนั้น”
เมื่ออาตมากับจันทีได้ขอให้ท่านเล่าเรื่องต่อไป ท่านสวามีก็มีท่าลิงโลดเล่าให้เราฟังถึงประวัติชีวิตช่วงหนึ่งของท่าน
“แต่แรกๆเลยนั้นพ่อไฝ่ฝันอยากสู้กับเสือ จิตของพ่อมีพละกำลังมาก แต่ว่าร่างกายของพ่อยังอ่อนแอ”
เมื่อได้ยินคำพูดประโยคนี้ อาตมาก็ออกจะแปลกใจขึ้นมา เพราะไม่น่าเชื่อว่าสวามีผู้มีหัวไหล่ที่แข็งแรงบึกบึนเหมือนอย่างท่านจะรู้จักคำว่าอ่อนแอ
“พ่อก็ได้ใช้วิธีนึกย้ำความคิดว่าเรามีสุขภาพและพละกำลังเข็มแข็งๆๆ นึกอย่างนี้นึกแล้วนึกเล่าบ่อยๆ ในที่สุดแล้วพ่อก็สามารถเอาชนะความอ่อนแอนี้ได้ เมื่อทำใจให้เข้มแข็งได้ดีแล้วพ่อก็พบว่าสามารถเข้าปราบเสือพันธุ์เบงกอลได้อย่างราบคาบ”
“ท่านสวามีครับท่านคิดว่าผมจะสู้กับเสือได้ไหมครับ” เป็นครั้งแรกและเป็นครั้งสุดท้ายที่ความใฝ่ฝันอยากสู้กับเสือเกิดขึ้นในใจของอาตมา
“ได้สิลูก”ท่านสวามียิ้ม “แต่ว่าเสือมีหลายชนิดนะลูก บางชนิดก็มาเดินเพ่นพ่านอยู่ในป่าคือกิเลสตัณหาของมนุษย์เรานี่เอง ไม่มีคุณค่าทางจิตวิญญาณอะไรเลยกับการเอาชนะเสือภายนอก การเอาชนะเสือภายในคือกิเลสตัณหานี่แหละมีคุณค่ามากกว่า”
“ท่านสวามีครับ พวกเราอยากจะขอความกรุณาท่านเล่าเรื่องที่ท่านเปลี่ยนแปลงจากคนปราบเสือในป่ามาปราบเสือกิเลสภายในได้อย่างไรละครับ”
ท่านสวามีเงียบเสียงไปชั่วครู่ ดวงตาของท่านมีอาการเหม่อลอยซึ่งดูท่าว่ากำลังจะพยายามย้อนไปนึกถึงภาพเหตุการณ์ที่ผ่านมาหลายปีแล้ว อาตมาคิดว่าท่านคงจะคิดหนักก่อนจะตัดสินใจว่าควรจะเล่าเรื่องตามที่อาตมาขอร้องดีหรือไม่ แต่ในที่สุดท่านก็ยิ้มส่งสัญญาณตกลงว่าจะเล่า
“เมื่อชื่อเสียงเกียรติภูมิของพ่อโด่งดังถึงจุดสุดยอดแล้วนั้น พ่อก็เกิดทะนงตัวตัดสินใจไม่เพียงแต่จะต่อสู้กับเสือเท่านั้นแต่จะได้นำลูกเล่นต่างๆมาเล่นกับเสือมันด้วย เพราะพ่อมีความใฝ่ฝันต้องการปราบสัตว์ร้ายนี้ให้ยอมสยบมามีพฤติกรรมเหมือนกับว่าเป็นสัตว์เลี้ยงเชื่องๆในบ้าน พ่อเริ่มแสดงความสามารถนี้ต่อสาธารณชนและก็ประสบความสำเร็จอย่างดียิ่งเสียด้วย
“อยู่มาวันหนึ่งคุณพ่อของพ่อจู่ๆก็เดินเข้ามาในห้องของพ่อด้วยท่าทางหงอยเหงา
“ลูกรักพ่ออยากเตือนลูกหน่อย พ่ออยากช่วยลูกไม่ให้บาดเจ็บจากผลของกรรม”
“นี่พ่อเชื่อเรื่องโชคชะตาราศีไปแล้วหรือครับ พ่อจะเอาเรื่องลี้ลับนี้มาใช้กับเรื่องของลูกด้วยหรือ”
“ลูกเอ๋ยพ่อไม่ได้เชื่อเรื่องเหลวไหล แต่พ่อเชื่อในกฎแห่งกรรมที่สอนไว้ในพระคัมภีร์โบราณ ที่ว่าใครทำกรรมอะไรไว้ผู้นั้นก็จะได้รับผลของกรรมนั้น อย่างลูกนี่ทำอะไรไว้กับสัตว์ สัตว์นั้นก็จะทำอย่างนั้นกับลูกบ้าง”
“พ่อครับ พ่ออย่ามาหลอกผมเสียให้ยากเลย พ่อก็รู้เป็นอย่างดีว่าเสือแม้ว่ารูปร่างของมันจะงดงามก็จริงแต่ว่ามันเป็นสัตว์ดุร้ายมาก และผมก็จะสามารถใช้สองมือปราบเสือมันได้ ผมจึงกลายมาเป็นผู้เชี่ยวชาญทางด้านการปราบเสือ จนสามารถทำให้มันเชื่องได้
“พ่อครับขอให้พ่อนึกว่าผมเป็นคนปราบพยศเสือและอย่าได้นึกไปว่าผมเป็นคนฆ่าเสือมันสิครับ กรรมของผมจึงเป็นกุศลกรรม แล้วอย่างนี้มันจะส่งผลชั่วร้ายมาให้ผมอย่างไรเล่า ผมขอร้องพ่อว่าอย่าได้มาออกคำสั่งคำบงการให้ผมเปลี่ยนแปลงวิถีชีวิตนี้ของผมเลย”
พอถึงตอนนี้อาตมากับจันทีให้ความสนใจเรื่องที่ท่านสวามีเถียงพ่อของท่านเป็นอย่างมาก เพราะว่าประเพณีที่ประเทศอินเดียนั้นลูกจะไม่ขัดคำสั่งของพ่อ และใครขัดคำสั่งของพ่อก็จะถือว่าเป็นลูกอกตัญญู
ท่านสวามีได้เล่าเรื่องต่อไป
“คุณพ่อนิ่งไปชั่วขณะประหนึ่งว่าจะยอมฟังคำอธิบายให้เหตุผลของพ่อแต่แล้วท่านก็นำเรื่องหนึ่งมาเปิดเผยให้พ่อได้รู้
“ลูกเอ๋ย ลูกมาบังคับให้พ่อต้องพูดอะไรออกมาเสียแล้ว มันคือคำพยากรณ์ประหลานของท่านคุรุของพ่อ คือเมื่อวานนี้เองท่านคุรุองค์นี้ได้เข้ามาหาพ่อขณะที่พ่อนั่งเข้าสมาธิอยู่บนอาสนะ
“คุณโยม อาตมามานี่เพื่อจะบอกกับโยมช่วยแจ้งแก่ลูกชายของโยมว่าให้เขาเลิกกิจกรรมปาเถื่อนทรมาทรกรรมสัตว์นั้นเสีย มิฉะนั้นแล้วในการต่อสู้กับสัตว์ครั้งต่อไปลูกชายโยมจะได้รับบาดเจ็บและเจ็บหนักมีอาการปางตายอยู่นานถึง 6 เดือน แล้วเขาก็จะเลิกวิถีชีวิตแบบเดิมออกไปบวชเป็นพระ”
“ผมไม่เชื่อเรื่องแบบนี้หรอก ผมเห็นว่าพ่อเชื่อเรื่องเหลวไหลไม่เข้าเรื่อง”
ท่านสวามีปราบเสือเล่าเรื่องต่อไป
“ต่อมาอีกไม่นานหลังจากที่คุณพ่อมาเตือน พ่อก็ได้เดินทางไปที่เมืองหลวงของแคว้นกุชเบหาร(รัฐพิหารปัจจุบัน) อาตมายังไม่เคยไปเปิดการแสดงโชว์สู้กับเสือที่เมืองนี้มาก่อน จึงรู้สึกแปลกหูแปลกตาไปบ้างกับบรรยากาศรอบข้าง แต่มันก็เหมือนกับทุกแห่งที่พ่อไปเปิดการแสดงมา คือจะมีมหาชนที่อยากรู้อยากเห็นเดินตามดูพ่อไปตามท้องถนนและพ่อเองได้ยินมากับหูถึงคำกระซิบกระซาบของพวกเขาต่างๆ
“นี่หรือคือคนที่จะต่อสู้กับเสือ”
“ดูสินั่นมันขาคนหรือท่อนซุงกันแน่”
“ดูหน้ามันสิ อย่างนี้ต้องเป็นพญาเสือกลับชาติมาเกิดแน่ๆ”
“ผู้คนก็ได้พูดกันปากต่อปาก โดยเฉพาะอย่างยิ่งพวกผู้หญิงด้วยแล้ว ได้ช่วยกันกระพือข่าวจากบ้านนี้ไปสู่บ้านนั้นได้ดีมาก เวลาผ่านไปเพียงไม่กี่ชั่งโมงผู้คนทั่วทั้งเมืองก็ได้แห่กันมาดูตัวพ่ออย่างล้นหลาม”
“ขณะที่พ่อกำลังพักเอาแรงอยู่อย่างสงบในเย็นวันนั้นเอง ก็ได้ยินเสียงกลีบม้ากระทบพื้นถนนดังมาหยุดอยู่ที่หน้าบ้านพักของพ่อ แล้วก็มีเจ้าหน้าที่ตำรวจร่างสูงๆมีผ้าโพกศีรษะจำนวนหนึ่งโดดลงมาจากหลังม้าเหล่านั้น
“พ่อเห็นตำรวจมาก็รู้สึกงงเหมือนกันว่าพวกเขามาทำไมกัน แรกๆก็นึกว่าเขาจะมาจับตัวพ่อไปสอบสวนในข้อหาอะไรสักอย่าง แต่ตำรวจเหล่านั้นก็ทำความเคารพพ่อด้วยท่าทางพินอบพิเทา
“คุณครับ เจ้าแคว้นคกุชเบหารท่านส่งพวกเรามาคอยต้อนรับท่าน เจ้ามีความยินดีที่จะเชิญท่านไปพบที่วังพรุ่งนี้เช้า”
“อาตมาคิดอยู่ครู่หนึ่ง ไม่แน่ใจว่าพวกเขาจะมาไม้ไหน แต่แรกก็นึกไม่พอใจอยู่เหมือนกันที่พวกเขามารบกวนขณะที่พ่อต้องการมาอยู่เงียบๆ แต่พอเห็นพวกตำรวจทำพินอบพิเทาอย่างนี้พ่อก็เลยรับปากว่าจะไปที่วังกับตำรวจ
“พ่องงมากอีกเมื่อพบว่าในเช้าวันรุ่งขึ้นเห็นคนมาเชิญพ่อออกมาจากประตูที่พักพาพ่อไปที่รถม้าคันหรูหรามีม้าลากถึง 4 ตัว แล้วก็มีคนถือร่มใหญ่มาคอยกั้นแดดให้พ่อเสียโก้หรูเสียอีกด้วย จากนั้นเขาก็พาพ่อไปขึ้นรถม้าคันนั้นขับผ่านออกจากตัวเมืองผ่านไปที่บริเวณที่เป็นป่า
“ พอไปถึงก็เห็นเจ้าชายองค์หนึ่งออกมายืนต้อนรับพ่ออยู่ที่ประตูวัง พระองค์ท่านพาพ่อไปนั่งที่พระราชอาสน์บุทองคำเหลืองอร่ามของพระองค์ท่าน ส่วนพระองค์ท่านกลับไปประทับอยู่บนพระเก้าอี้ธรรมดา โดยมีพระพักตร์แย้มสรวลอยู่ตลอดเวลา
“ตอนนั้นพ่อได้แต่คิดว่าที่พระองค์ท่านให้เกียรติแก่พ่ออย่างมากนี้น่าจะเป็นเพราะพระองค์ท่านต้องการอะไรบางอย่างจากพ่อเป็นแน่ และก็เป็นความจริง พอพระองค์ท่านตรัสออกมาเพียงไม่กี่คำก็ได้แย้มพรายถึงวัตถุประสงค์ที่แท้จริงที่ไปเชิญพ่อมา
“ผู้คนในเมืองของข้าพเจ้าเล่าลือกันว่าท่านสามารถต่อสู้กับเสือป่าด้วยมือเปล่าๆของท่านได้ เป็นความจริงหรือ”
“เป็นความจริงครับท่าน”
“ไม่น่าเชื่อว่ามันจะเป็นไปได้ ท่านก็ไม่ได้กินเหล็กไหลมาจากไหน ท่านเป็นคนเบงกอลอยู่ที่เมืองกัลกัตตา กินข้าวเหมือนกับชาวเมืองนี้โดยทั่วไป จะเก่งกล้าสามารถเกินคนถิ่นนี้ไปได้อย่างไร ไหนท่านลองบอกมาตามตรงซิว่า ท่านไม่ได้หมายถึงต่อสู้กับเสือที่เขาให้กินฝิ่นจนกระทั่งเชื่องใช่ไหม “
เสียงของเจ้าชายตรัสดังมากและก็มีลักษณะดูถูกดูแคลนในที พระองค์ท่านตรัสด้วยสำเนียงภาษาพื้นเมือง
“พ่อหุบปากนิ่งเงียบ ไม่ให้กล่าวโต้ตอบคำถามที่ดูถูกดูแคลนของเจ้าชาย”ข้าพเจ้าขอท้าให้ท่านมาต่อสู้กับเจ้าราชเบคุมเสือของข้าพเจ้าที่เพิ่งจะถูกจับออกมาจากป่า หากท่านปราบมันได้ สามารถเอาโซ่ล่ามมันเอาไว้ แล้วท่านก็ยังมีชีวิตเดินออกมาจากกรงของมันได้สำเร็จ ข้าพเจ้าก็จะยกบัลลังก์ทองของแคว้นเบงกอลนี้ให้แก่ท่าน นอกจากนั้นแล้วข้าพเจ้ายังจะยกเงินทองหลายพันรูปีและสิ่งของอื่นๆอีกมากมายให้แก่ท่านด้วย แต่ถ้าท่านสู้กับมันไม่ได้ ข้าพเจ้าก็จะเที่ยวป่าวประกาศไปจนทั่วแคว้นเบงกอลว่าท่านเป็นคนลวงโลก
“คำดูถูกดูแคลนของเจ้าชาย ทำให้พ่อรู้สึกเจ็บปวดในหัวใจประหนึ่งว่าถูกยิงด้วยกระสุนปืนก็ไม่ปาน พ่อตอบรับคำท้านั้นด้วยความโกรธเคือง พอได้ยินว่าพ่อรับคำท้าเท่านั้น เจ้าชายก็ผลุดลุกขึ้นจากพระเก้าอี้ด้วยความตื่นเต้นสุดขีด แล้วก็ประทับนั่งลงที่เดิมด้วยรอยแย้มยิ้มที่บ่งบอกถึงความโหดเหี้ยมแบบซาดิสต์ของพระองค์ท่าน ซึ่งเมื่อเห็นอาการนี้แล้วก็ทำให้พ่อย้อนนึกถึงพวกจักพพรรดิ์โรมันในอดีตที่แสดงความปลื้มปีติที่นำพวกนับถือศาสนาคริสต์เข้าไปอยู่ในกรงของสัตว์เพื่อให้มันจับกิน
เจ้าชายกล่าวขึ้นว่า “ข้าพเจ้าจะจัดการให้ท่านต่อสู้กับเสือในสัปดาห์นี้ แต่ขอบอกเสียก่อนว่าข้าพเจ้าจะไม่ยอมให้ท่านได้เห็นเสือตัวนี้ก่อนเป็นอันขาด”
“ที่เจ้าชายกล่าวเช่นนี้จะเป็นเพราะกลัวว่าพ่อจะไปสะกดจิตเสือหรือกลัวว่าพ่อจะลักลอบเอาฝิ่นไปให้มันกินหรือย่างไรพ่อก็ไม่ทราบเหมือนกัน
“พ่อออกจากวังมาโดยที่คราวนี้ไม่มีคนมากั้นร่มใหญ่ให้พ่อและก็ไม่มีรถม้ามารับพ่อกลับเหมือนตอนขามา
“อีกหนึ่งสัปดาห์ต่อมา พ่อก็ได้เตรียมพร้อมทั้งทางด้านจิตใจและด้านร่างกายเพื่อต่อสู้กับเสือ พ่อได้ทราบจากคนรับใช้ของพ่อมาบอกเรื่องเสือสมิงที่ออกจะพึลึกพิลั่นให้พ่อฟัง ซึ่งเมื่อฟังแล้วก็ให้ย้อนไปนึกถึงเรื่องคำทำนายของพระรูปนั้นที่ทำนายไว้ว่าอาตมาจะได้รับบาดเจ็บจาการต่อสู้กับเสืออย่างที่กล่าวข้างต้น
“คนรับใช้คนนี้มาบอกว่าพวกชาวบ้านร้านตลาดต่างเชื่อว่า วิญญาณชั่วร้ายดวงหนึ่งที่ถูกเทพยาสาปไว้จะจุติอวตารลงมาเกิดเป็นเสือตัวหนึ่ง ซึ่งเสือตัวนี้จะมีร่างเป็นปีศาจในตอนกลางคืนแต่จะเป็นเสือธรรมดาในตอนกลางวัน เสือสมิงตัวนี้ก็คือเสือตัวที่เขาจะเอามาให้สู้กับพ่อนี่เอง
“คนใช้บอกข่าวอีกกระแสหนึ่งก็ว่า มีคนอธิษฐานจิตถึง ”สวรรค์เสือ” สวรรค์เสือจึงได้ส่งเสือในร่างของราชเบคุมตัวนี้ลงมาเพื่อให้ปราบปรามพ่อที่มาทำตัวหลบหลู่ดูหมิ่นวงศ์วานของพวกเสือทั้งปวง เพราะฉะนั้นการต่อสู้คราวนี้จึงเป็นการต่อสู้ของคนธรรมดาๆที่อาจหาญมาต่อกรกับเสือที่ร่างกายใหญโตมีกรงเล็บอันคมกริบ พวกชาวบ้านร้านตลาดเล่าลือกันด้วยว่า พลังพิษร้ายของเสือทุกตัวที่เคยถูกพ่อปราบมาแล้วจะมาชุมชุมกันดลบันดาลให้คนปราบเสืออย่างพ่อคนนี้ต้องพ่ายแพ้ไปในที่สุด
“คนใช้ของพ่อยังได้กล่าวตักเตือนพ่อด้วยว่า เจ้าชายได้ตระเตรียมงานการต่อสู้กันระหว่างมนุษย์กับเสือไว้เป็นอย่างดี พระองค์ท่านรับสั่งให้สร้างสนามแข่งขันที่จุคนได้หลายพันคน ตรงที่กลางสนามได้นำเสือราชเบคุมไปขังไว้ในกรง ที่นอกกรงจัดสร้างห้องปลอดภัยไว้ห้องหนึ่ง เจ้าราชเบคุมส่งเสียงร้องคำรามอยู่ตลอดเวลา พระองค์ท่านให้มันอดอาหารเพื่อที่ว่าในวันต่อสู้กันมันจะได้โมโหหิวมากๆ ซึ่งเมื่อพิเคราะห์แล้วพ่อก็เห็นว่าพระองค์ท่านคงอยากจะให้อาตมาตกเป็นเหยื่อของมันนั่นเอง
“หมู่มหาชนทั้งจากในเมืองและจากนอกเมืองต่างก็กระเหี้ยนกระหือพากันไปเข้าคิวซื้อตั๋วเข้าชมหลังจากที่ได้มีการป่าวประกาศโมษณากันอย่างเอิกเกริก พอถึงวันต่อสู้ปรากฏว่ามีหลายคนผิดหวังหาที่นั่งเข้าชมไม่ได้ และก็มีหลายคนคลุ้มคลั่งถึงกับพังประตูเข้าไป ที่เหลือก็ไปแออัดอยู่ที่ด้านล่างสนามแข่งขัน”
ขณะที่ท่านสวามีปราบเสือเล่าเรื่องเร้าใจใกล้จะถึงจุดไคลแม็กซ์ของเรื่องอยู่นั้น อาตมาเกิดความรู้สึกตื่นเต้นเต็มที่เหมือนกัน ส่วนจันทีก็ตื่นเต้นระทึกใจไม่แพ้กัน
“ในท่ามกลางเสียงคำรามโฮกฮากของเจ้าเสือราชเบคุม และบรรดาผู้ชมที่ตั้งตาคอยชมภาพสยดสยองที่จะอุบัติขึ้นในครั้งนี้อยู่นั้น พ่อก็ได้มาปรากฏตัวอยู่ในห้องปลอดภัยที่เขาสร้างไว้เป็นพิเศษที่ข้างกรงเสือนั้น พ่อมีผ้าคาดไว้เฉพาะที่เอวเท่านั้น ส่วนตามร่างกายส่วนอื่นๆไม่มีอะไรปกปิด พ่อถอดสลักประตูห้องปลอดภัยออกมาแล้วปิดประตูลง ทันทีที่พ่อออกมา เจ้าเสือราชเบคุมได้กลิ่นเลือดจากกายของพ่อมันได้โผเข้ามาประชิดกรงเหล็กเป็นการทักทายพ่อ พวกผู้ชมต่างแสดงสีหน้าตื่นตระหนกด้วยความกลัวอย่างสุดขีด พ่อไม่ผิดอะไรกับลูกแกะที่ไปอยู่ต่อหน้าสัตว์ร้ายที่กำลังโกรธ
“ในชั่วพริบตาที่อาตมาเข้าไปอยู่ในกรงเหล็กแล้วปิดประตูลงกลอน เจ้าเสือราชเบคุมก็โถมตัวเข้ามาหาพ่อ แขนข้างขวาของพ่อถูกมันตะปรบถูกจนเป็นแผลเหวอะหวะ เลือดสดๆของมนุษย์พุ่งกระฉูดออกมาเหมือนดังว่าธารน้ำพุ มันคล้ายกับว่าคำทำนายของพระเป็นจริงขึ้นมาแล้ว
“พ่อพยายามรวบรวมสติหลังจากเสียท่าถูกเสือตะปรบถูกจนได้รับบาดเจ็บที่แขนขวาไปแล้ว พ่อรีบเอาผ้าที่คาดเอวมาคัดเลือดแล้วควงแขนข้างซ้ายชกออกไปจนเต็มแรง ฤทธิ์เดชหมัดซ้ายของพ่อทำให้เสือถอยกรูดไปจนติดด้านหลังของกรงเหล็ก แต่มันก็กระโดดมาหาพ่ออีกครั้งหนึ่ง คราวนี้พ่อเลยใช้กำปั้นทุบตัวของมันจนนับครั้งไม่ถ้วน
“แต่ว่าเจ้าเสือราชเบคุมเมื่อได้ลิ้มรสของเลือดเข้าไปแล้ว มันก็เหมือนกับคนที่ได้ลิ้มรสของเหล้าไวน์อึกหนึ่งเข้าก็กระหายอยากดื่มไวน์มากยิ่งขึ้นไปอีก ฉันใดก็ฉันนั้น มันส่งเสียงร้องคำรามแสดงความโกรธเคืองมากยิ่งขึ้น ในขณะที่พ่อมีเพียงแขนข้างเดียวที่จะต่อสู้กับเขี้ยวเล็บของมัน แต่ในที่สุดพ่อก็สามารถเล่นงานมันได้สำเร็จ เราสู้กันแบบยอมตายถวายชีวิต มีเสียงดังอึกทึกอยู่ในกรง และมีเลือดกระเซ็นไปทั่วทุกสารทิศ คราวนี้มีเสียงร้องแสดงความเจ็บปวดออกมาจากลำคอของเจ้าเสือราชเบคุม
“ยิงมันให้ตายไปเลย” เสียงผู้ชมตะโกนบอกเป็นเสียงเดียว แต่เนื่องจากทั้งคนและสัตว์เคลื่อนไหวแบบพัลวันพันตูกันรวดเร็วมาก ทำให้กระสุนปืนที่ยิงไปจากเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยพลาดเป้า พ่อจึงรวบรวมพลังจิตให้เป็นหนึ่งเดียวแล้วกระหน่ำหมัดสุดท้ายไปที่เสือ คราวนี้ถูกเสือล้มลงนอนแน่นิ่งไป
“ตอนนี้เสือมันก็เป็นแมวไปแล้วสิครับ “ อาตมาได้ทีพูดแทรกขึ้น
ท่านสวามีปราบเสือยิ้มออกมาด้วยความพึงพอใจ แล้วก็หันมาเล่าเรื่องต่อไป
“ใช่แล้วเจ้าเสือราชเบคุมก็เลยสิ้นฤทธิ์ในที่สุด ส่วนเจ้าชายก็ได้สูญเสียพระเกียรติยศเสียหน้าไปนะสิ พ่อใช้แขนง้างขากรรไกของเสือออก และในชั่วพริบตานั้นเองพ่อก็ได้สอดศีรษะของตัวเองเข้าไปในปากเสือ จากนั้นก็สอดส่ายสายตาหาโซ่ ก็ไปได้มาเส้นหนึ่งตกอยู่ที่พื้นดิน จึงเอามาผูกคอเสือโยงไปผูกไว้ที่ซี่กรงเหล็ก พอผูกเสร็จก็เดินไปที่ประตูกรงเหล็กนั้น
“แต่เจ้าเสือราชเบคุมยังไม่สิ้นฤทธิ์เสียทีเดียว พอพ่อเดินหันหลังให้มันก็สะบัดหลุดจากโซ่แล้วกระโจนเข้าข้างหลังของพ่อ และใช้ขากรรไกรของมันงับเข้าที่ไหล่ของพ่อจนหัวคะมำล้มลงที่พื้นดิน แต่ในชั่วพริบตานั้นเองพ่อก็ได้ตอบโต้ด้วยการโถมตัวขึ้นทับตัวมันไว้ได้ แล้วใช้กำหมัดซัดโครมๆเข้าไปจนมันหมดสติ คราวนี้พ่อได้นำโซ่มาผูกไว้อย่างแน่นหนา แล้วก็เดินออกจากกรงมาอย่างช้าๆ
“ตอนนี้พ่อมาพบว่าตัวเองได้มาอยูในอีกบรรยากาศหนึ่งที่มีแต่ความยินดีปรีดา ผู้ชมต่างส่งเสียงโห่ร้องแสดงความยินดี เพราะว่าพ่อสามารถทำได้ตามเงื่อนไข 3 อย่างที่ได้ตกลงกันไว้ คือ (1)เอาชนะเสือได้(2) เอาโซ่มาล่ามมันได้ และ(3) ออกจากรงได้เองโดยไม่มีใครช่วยเหลือ
“นอกจากนั้นแล้ว ทั้งๆที่อาตมาได้รับบาดเจ็บสาหัสแต่ก็ยังสามารถใช้มือไปถ่างปากเสือแล้วเอาศีรษะมุดเข้าไปในปากของมันโดยที่มันทำอันตรายพ่อไม่ได้อีกด้วย
”หลังจากที่บาดแผลของพ่อได้รับการเยียวยารักษาแล้ว อาตมาก็ได้รับเกียรติได้พวงมาลัยมาคล้องคอ และก็ยังได้รับทองคำมาเป็นรางวัลอีกด้วย ทั่วทั้งเมืองมีการจัดงานมหกรรมเฉลิมฉลองอย่างเอิกเกริก ทั่วทุกสารทิศต่างกล่าวขานถึงชัยชนะของพ่อที่สามารถเอาชนะเสือตัวโตที่สุดและดุร้ายที่สุดในโลกได้
“เขายกเจ้าเสือราชเบคุมให้พ่อเป็นรางวัล แต่อาตมาไม่รับเพราะไม่เห็นประโยชน์อะไรที่จะรับมันมา เพราะความเปลี่ยนแปลงทางจิตวิญญาณได้เข้าสู่จิตใจของพ่อเสียแล้ว
“มันเหมือนกับว่า เมื่อตอนที่อาตมาเดินออกมาจากกรงเสือครั้งสุดท้ายนั้น อาตมาได้ปิดประตูสำหรับความทะเยอทะยานในทางโลกไว้เบื้องหลังเสียแล้ว
“ช่วงต่อมาก็คือช่วงที่พ่อมาพักรักษาตัวจากการบาดเจ็บ พ่อนอนป่วยอาการปางตายจากโลหิตเป็นพิษอยู่นานถึง 6 เดือน ทันทีที่เรี่ยวแรงกลับคืนมาพ่อก็ได้ออกเดินทางจากเมืองกุชเบหารกลับบ้านเกิดของพ่อทันที
“พอถึงตอนนี้พ่อก็ได้รู้ว่าท่านคุรุของพ่อเป็นผู้ศักดิ์สิทธิ์ สามารถให้คำทำนายทายทักเป็นการเตือนแก่พ่ออย่างถูกต้อง พ่อจึงไปสารภาพบาปกับคุณพ่อ
”พ่อครับผมอยากไปพบกับพระรูปนั้นจัง” และแล้วความปรารถนาของพ่อก็กลายเป็นจริงขึ้นมา เมื่ออยู่มาวันหนึ่งท่านได้เดินทางกลับมาที่บ้านของพ่อ
“เธอเลิกปราบเสือได้แล้ว” ท่านกล่าวกับพ่อ” จงตามเรามาเถิด เราจะสอนให้เธอได้รู้วิธีปราบสัตว์ร้ายคืออวิชชาที่เพ่นพ่านอยู่ในป่าคือจิตของมนุษย์ เธอเคยชินอยู่กับผู้ชมที่เป็นมนุษย์ แต่ต่อไปนี้เธอจะได้ไปอยู่ในท่ามกลางทวยเทพ ซึ่งจะพากันมาห้อมล้อมเธอที่เชี่ยวชาญทางด้านโยคะแทน”
“พ่อถูกชักนำเข้าสู่วิถีทางแห่งจิตวิญญาณโดยท่านคุรุผู้ศักดิ์สิทธิ์ของพ่อ ท่านได้ปิดประตูจิตวิญญาณของพ่อหลังจากที่มันถูกปิดไว้จนสนิมจับเขรอะเพราะไม่มีการใช้อยู่นาน ต่อมาท่านคุรุก็ได้พาพ่อไปฝึกฝนอบรมอยู่ที่เทือกเขาหิมาลัย”
อาตมากับจันทีก้มตัวลงกราบที่เท้าของท่านสวามีปราบเสือ เป็นการแสดงความขอบคุณที่ท่านได้กรุณานำเรื่องประวัติชีวิตส่วนตัวของท่านมาเล่าให้พวกเราฟัง อาตมากับจันทีรู้สึกคุ้มค่าที่ได้มาพบกับท่านสวามีปราบเสือ แม้ว่ากว่าจะได้พบเราจะต้องเสียเวลารอคอยอยู่นอกอาศรมนานด้วยความหนาวเหน็บก็ตาม.

บทที่ 7 โยคีเหาะได้,

2007-09-16T17:42:00.001-07:00

บทที่ 7
โยคีเหาะได้

“ฉันไปพบโยคีองค์หนึ่งสามารถเหาะอยู่บนอากาศสูงจากพื้นดินหลายฟุตเมื่อคืนนี้ที่งานชุมนุมศิษย์”
อุเปนทระ โมฮัน เชาธุรี บอกอาตมาด้วยน้ำเสียงแสดงความประทับใจ
อาตมายิ้มแสดงความขอบคุณที่เขานำข่าวมาบอก
“ลองให้ฉันเดาดูนะ จะใช่ท่านภาทุรี มหาสัย แห่งอัปเปอร์ เซอร์คิวลาร์ โรด ใช่หรือเปล่า”
อุเปนทระพยักหน้าแต่ก็มีสีหน้าผิดหวังไปบ้างที่ข่าวนี้ไม่ใหม่สดสำหรับอาตมาไปเสียแล้ว ความอยากจะไปพบพวกโยคีฤาษีชีไพรของอาตมาเป็นที่รู้ๆกันในหมู่เพื่อนฝูง พวกเขาจึงคอยเป็นหูเป็นตาบอกอาตมาเมื่อได้พบเบาะแสอะไรใหม่ๆมา
“ท่านโยคีพำนักอยู่ใกล้ๆบ้านฉัน ฉันเคยไปหาท่านอยู่บ่อยๆ” เมื่อได้ยินเช่นนี้อุเปนทระแสดงความสนใจออกมาทางใบหน้า อาตมาจึงคุยต่อ
“ฉันไปเห็นท่านมีอิทธิฤทธิ์มากจริงๆ ท่านมีความเชี่ยวชาญในทางปราณยมะ(วิธีควบคุมพลังลมปราณโดยทางลมหายใจ)ตามที่มีการกล่าวถึงในโยคะแปดประการของท่านปตัญชลี
“มีอยู่คราวหนึ่งท่านภาทุรี ได้แสดง “ภัสตริกะ ปราณยมะ” ต่อหน้าฉัน เกิดเป็นพลังมหาศาลราวกับว่ามีพายุพัดอื้ออึงอยู่ในห้อง จากนั้นท่านก็หยุดหายใจที่มีความรุนแรงปานพายุนั้นเสีย แล้วนั่งนิ่งอยู่ในภวังค์สมาธิ บรรยากาศแห่งความสงบศานติหลังพายุก็ได้บังเกิดขึ้น มันเป็นเรื่องยากที่จะลืมเลือนได้”
“ฉันได้ยินมาว่าท่านภาทุรี ไม่เคยออกจากอาศรมไปไหนเลย”อุเปนทระพูดด้วยน้ำเสียงแสดงความชื่นชมในความมหัศจรรย์
“ก็ใช่นะสิ ท่านอยู่แต่ในอาศรมมาเป็นเวลา 20 ปีมาแล้ว จะผ่อนปรนกฎเหล็กที่ท่านตั้งขึ้นมาเองนี้บ้างก็ในช่วงวันประเพณีศักดิ์สิทธิ์ทางศาสนาฮินดู ซึ่งท่านก็จะเดินทางไปร่วม ซึ่งพวกขอทานก็จะมาชุมนุมกันอยู่ ณ ที่นั้นเพื่อรับทาน เพราะท่านโยคีภาทุรีนี้ได้ชื่อว่ามีจิตเอื้อเฟื้อเผื่อแผ่เป็นอย่างมาก”
“ที่ท่านลอยอยู่บนอากาศได้นี้ เป็นการขัดกับกฎความโน้มถ่วงของโลกได้อย่างไรล่ะ”
“ร่างกายของพวกโยคีจะสิ้นสภาวะเป็นมวลสารหลังจากที่ใช้ปราณยมะอย่างใดอย่างหนึ่ง เมื่อร่างกายหมดสภาวะเป็นมวลสารเสียแล้วก็จะสามารถลอยตัวหรือกระโดดได้เหมือนกับกบ แม้แต่พวกโยคีที่ไม่ได้ฝึกโยคะตามแบบแผนปกตินี้ ก็จะสามารถลอยตัวได้ในระหว่างที่สภาวะจิตดื่มด่ำอยู่กับพระเป็นเจ้า”
“ฉันอยากรู้เรื่องของโยคีท่านนี้มากไปกว่านี้จัง เธอไปงานชุมนุมศิษย์เย็นนี้กับฉันไหม” อุเปนทระพูดด้วยแววตาแวววาวด้วยความอยากรู้อยากเห็น
“ไปก็ไปสิ เพราะฉันเคยไปมาบ่อยๆ เห็นท่านแล้วรู้สึกสนุกดีจะตาย แต่บางครั้งก็ขำหัวเราะนานไปหน่อยเป็นการรบกวนสมาธิของพวกสานุศิษย์ที่ไปชุมนุมกันอยู่นั้น ท่านโยคีไม่ได้แสดงความไม่พอใจอะไรออกมาหรอก แต่ว่าพวกลูกศิษย์สิแสดงสีหน้าโกรธ”
เย็นวันนั้นระหว่างเดินทางออกจากโรงเรียนจะกลับบ้านนั้น อาตมาเดินผ่านอาศรมของท่านภาทุรีก็เลยตัดสินใจเดินเข้าไปพบท่าน ท่านโยคีเข้าหาได้ยากหน่อยเพราะมีศิษย์มาชุมนุมกันอยู่มาก ที่ชั้นล่างของอาศรมมีศิษย์ผู้หนึ่งมาคอยดูแลไม่ให้ใครเข้าไปรบกวนคุรุของเขา เขาเป็นคนที่ออกจะเจ้าระเบียบไปสักหน่อย พอเห็นอาตมาเดินเข้าไปเขาก็สอบถามว่ามีนัดหมายกับท่านคุรุไว้หรือไม่ แต่ก่อนที่เขาปฏิเสธที่จะให้อาตมาเข้าพบเพราะว่าไม่ได้นัดหมายกันไว้ก่อนนั้น ท่านภาทีรี ก็ปรากฏกายมาขัดจังหวะไว้พอดี
“ให้มุกุนด์เข้ามาเถิด ”ท่านโยคีมองมาทางอาตมาด้วยดวงตาเป็นประกาย
“เราตั้งกฎปลีกวิเวกไว้นี้ไม่ใช่เพื่อความสะดวกสบายของตัวเองดอก แต่เพื่อความสะดวกสบายของผู้อื่น พวกปุถุชนชาวโลกไม่ชอบอะไรที่เป็นพิธีรีตองมากนัก พวกโยคีที่ไม่มีพิธีรีตองหาได้ยาก แม้แต่ในพระคัมภีร์พระเวทก็กล่าวถึงพวกโยคีที่เข้าหายากเหล่านี้เสมอ”
อาตมาเดินตามท่านภาทุรี ไปที่ห้องปฏิบัติธรรมของท่านที่อยู่ชั้นบนสุดซึ่งท่านชอบมานั่งอยู่ที่นี่แทบจะไม่ออกไปไหน พวกคุรุในอดีตมักจะปิดหูปิดตาของตนไม่ยอมเปิดตากว้างออกมามองดูโลก แต่คุรุยุคใหม่จะไม่มีทัศนคติที่คับแคบเช่นนี้อีกแล้ว
“ท่านมหาฤษีครับ ท่านเป็นโยคีองค์แรกที่ผมทราบมาว่าจะอยู่ในอาศรมนี้เท่านั้นจะไม่ออกไปไหนเลย” อาตมากล่าวตั้งข้อสังเกต
ท่านโยคีนั่งขัดสมาธิตัวตั้งตรงแม้ว่าจะมีวัย 70 ปีแล้วแต่ก็ดูหนุ่มแน่นสังขารไม่ร่วงโรยไปตามวัย ร่างกายยังแข็งแรงตัวตั้งตรงดูดีไปเสียทุกอย่าง ใบหน้าของท่านก็เป็นใบหน้าแบบฤษีตามแบบฉบับที่กล่าวถึงในพระคัมภร์พระเวทโบราณ ศีรษะของท่านกลมกลึงมีหนวดเครารกรุงรังที่ใบหน้า ท่านชอบนั่งตัวตรงเป็นสง่า มีดวงตาเพ่งไปที่พระเป็นเจ้า
ท่านโยคีกับอาตมานั่งสมาธิอยู่ด้วยกัน หลังจากนั่งอยู่นาน 1 ชั่วโมงท่านก็พูดออกมาค่อยๆ
“เธอเข้าสมาธิอยู่บ่อยๆ เธอเคยได้”อานุภาวะ” บ้างไหม” แล้วท่านก็เตือนสติให้อาตมารักพระเป็นเจ้ายิ่งกว่ารักสมาธิ “เธออย่าได้สับสนในเรื่องเทคนิควิธีการเข้าถึงพระเป็นเจ้าก็แล้วกัน”
ท่านโยคียื่นมะม่วงมาให้อาตมา แล้วก็กล่าวด้วยน้ำเสียงจริงจังแต่แฝงไว้ด้วยอารมณ์ขันที่อาตมาฟังแล้วชอบมาก
“คนทั่วไปชอบชลโยคะ(การเชื่อมโยงกับอาหาร) ยิ่งกว่าที่จะชอบ ธยานโยคะ(เชื่อมโยงกับพระเป็นเจ้า)”
คำพูดของท่านโยคีชวนให้อาตมาขำจนต้องหัวเราะออกมา
“เธอขำอะไรรึ “ ท่านโยคีถาม พร้อมกับมองมาด้วยสายตาที่ฉายแววแห่งความเมตตา แม้ว่าดวงหน้าของท่านจะดูขรึมแต่ก็ฉาบไว้ด้วยรอยยิ้มแห่งความเมตตากรุณาอยู่เสมอ ดวงตาที่กลมโตเหมือนดอกบัวของท่านแฝงไว้ด้วยรอยยิ้มซ่อนอยู่ภายใน
“จดหมายเหล่านั้นส่งมาจากอเมริกาแดนไกล” ท่านโยคีชี้มือไปที่ซองจดหมายที่มัดไว้เป็นกองวางอยู่บนโต๊ะตัวหนึ่ง
“ฉันส่งจดหมายติดต่อกับสมาคมสองสามแห่งที่พวกสมาชิกให้ความสนใจเรื่องโยคะ พวกเขากำลังจะมาค้นหาอินเดียกันใหม่ ซึ่งเป็นการค้นหาในทิศทางที่ดีกว่าสมัยโคลัมบัส ฉันดีใจที่จะได้ช่วยพวกเขา ความรู้ในเรื่องโยคะนี้ก็ไม่ผิดอะไรกับความรู้เรื่องแสงอาทิตย์มากนักดอก คือเป็นเรื่องของให้ฟรีๆไม่ต้องเสียค่าใช้จ่าย คนผู้รับไม่ต้องเสียราคาค่างวดแต่อย่างใด
“สิ่งที่พระฤษีทั้งหลายค้นพบว่าเป็นสิ่งสำคัญเพื่อความหลุดพ้นของมนุษย์นั้น ก็ไม่ควรจะปิดบังอำพรางไว้ไม่ให้ชาวตะวันตกได้รู้ จิตวิญญาณของมนุษย์แม้ว่าจะมีประสบการณ์ภายนอกต่างกัน ไม่ว่าจะเป็นชาวตะวันตกหรือชาวตะวันออกอย่างไรก็ไม่ใช่เรื่องสำคัญอะไร พวกเขาย่อมจะสามารถพัฒนาการสู่ความก้าวหน้าได้โดยมาปฏิบัติตามรูปแบบของโยคะอย่างใดอย่างหนึ่ง”
ท่านโยคีจ้องมองมาที่อาตมาด้วยดวงตาสงบเยือกเย็น อาตมาตอนนั้นก็ไม่ได้นึกเลยว่าคำพูดของท่านจะเป็นคำพยากรณ์ที่มีความหมายซ่อนเร้นเอาไว้ แต่เมื่อมาถึงตอนนี้คือตอนที่อาตมากำลังเขียนบันทึกอยู่นี้ อาตมาก็ถึงได้เข้าใจความหมายที่แท้จริงในคำพูดที่ท่านพูดกับอาตมาอยู่บ่อยๆว่า สักวันหนึ่งอาตมาจะนำคำสอนของอินเดียไปเผยแพร่ในอเมริกา
“ท่านมหาฤษีครับ ผมอยากให้ท่านเขียนหนังสือโยคะขึ้นสักเล่มหนึ่งเพื่อประโยชน์แก่ชาวโลกได้อ่านกัน”
“ฉันก็กำลังฝึกอบรมสานุศิษย์อยู่เหมือนกัน พวกเขารุ่นนี้และรุ่นต่อๆไปก็จะทำหน้าที่เหมือนเป็นหนังสือที่มีชีวิตช่วยรักษาคำสอนของฉันเอาไว้ให้คงอยู่ต่อไป ไม่ให้เสื่อมสูญไปตามกาลเวลา และไม่ให้พวกนักวิพากษ์วิจารณ์มาตีความให้เกิดความผิดพลาดขึ้นมาได้”
อาตมานั่งอยู่กับท่านโยคีตามลำพังจวบจนกระทั่งพวกศิษย์ของท่านเดินทางกันมาในตอนเย็นๆ จากนั้นท่านก็ได้แสดงธรรมกถากัณฑ์หนึ่ง ธรรมของท่านเสมือนหนึ่งน้ำอมฤตที่ช่วยชำระมลทินสนิมใจของผู้ฟังให้หมดจดและยกจิตของผู้ฟังให้มุ่งสู่พระเป็นเจ้า ธรรมกถาของท่านแสดงด้วยภาษาเบงกาลีที่มีความความงามทั้งเบื้องต้น ท่ามกลางและที่สุด
ธรรมกถาที่ท่านภาทุรีแสดงในวันนี้มีประเด็นทางปรัชญาหลากหลาย ได้กล่าวถึงชีวิตของพระนางมิราไบ เจ้าหญิงในราชวงศ์ราชบุตรที่ยอมสละชีวิตในรั้วในวังออกมาบวชเป็นโยคินี(โยคีหญิง) ท่านมหาสันยาสีองค์หนึ่งชื่อสนาตนะ โคสวามี ปฏิเสธที่จะรับพระนางมาเป็นศิษย์ เพราะว่าพระนางเป็นสตรีเพศ แต่คำพูดของพระนางทำให้ท่านสนาตนะ โคสวามี ต้องยอมจำนน
“ดิฉันใคร่ขอกราบเรียนท่านคุรุ” พระนางกล่าว “ว่าดิฉันไม่เคยได้ทราบมาก่อนเลยว่ามีบุคคลเพศชายอื่นใดในจักรวาลนี้นอกเสียจากพระเป็นเจ้า พวกเราทุกคนไม่ใช่เป็นเพศหญิงในสายตาของพระองค์ดอกหรือ”(ตามพระคัมภีร์บอกว่าพระเป็นเจ้าเป็นพลังบวกเพียงหนึ่งเดียว ส่วนสิ่งที่พระองค์รังสรรค์ขึ้นมาคือมายาที่เป็นพลังลบ)
เจ้าหญิงมิราไบได้ประพันธ์ธรรมคีตา(เพลงขับร้องประกอบด้วยธรรม) ที่ยังคงถือว่าเป็นภูมิปัญญาอันล้ำค่าของอินเดียไว้หลายเพลง มีเพลงหนึ่งที่อาตมาขอแปลนำมาลงไว้ ณ ที่นี้ ดังนี้:
“หากการอาบน้ำในแม่น้ำคงคาทุกวันจะทำให้บุคคลเข้าถึงพระเป็นเจ้าได้ ในไม่ช้านี้ดิฉันจะไปเป็นปลาวาลอยู่ในท้องทะเลลึก หากการกินเผือกมันและผลไม้จะทำให้บุคคลได้รู้จักกับพระเป็นเจ้า ดิฉันก็ยินดีที่จะเลือกไปเกิดเป็นแพะ หากการนับลูกประคำจะทำให้บุคคลสามารถค้นพบพระเป็นเจ้าได้ ดิฉันจะสวดมนต์อ้อนวอนโดยการนับลูกประคำที่ทำด้วยกระดูกช้างโบราณ หากการกราบไหว้ประติมากรรมที่ทำด้วยหินศิลาจะทำให้บุคคลค้นพบพระเป็นเจ้าได้ ดิฉันก็จะไปสักการะบูชาภูเขาหินไฟ หากการดื่มน้ำนมจะทำให้บุคคลได้พบกับพระเป็นเจ้า พวกลูกสัตว์และทารกมนุษย์ทั้งหลายก็จะได้พบกับพระเป็นเจ้าไปแล้ว หากผู้ชายสละภรรยาจะทำให้ได้พบกับพระเป็นเจ้า ทำไมล่ะพวกกะเทยจึงจะไม่ได้พบพระเป็นเจ้า เรามิราไบทราบว่า การที่จักได้พบพระเป็นเจ้าได้นั้น ต้องมีเมตตาธรรมเท่านั้น”
พวกศิษยานุศิษย์จะเอาเงินรูปีใส่ลงไปในรองเท้าของท่านโยคีภาทุรีที่วางอยู่ข้างๆตัวขณะที่ท่านนั่งสมาธิอยู่นั้น การกระทำเช่นนี้เป็นการให้ด้วยความเคารพตามประเพณีในอินเดีย ที่บ่งชี้ว่าศิษย์วางทรัพย์ศฤงคารของตนลงที่เท้าของคุรุ คนที่เข้าถึงพระเป็นเจ้าแล้วนั้นความจริงก็คือพระเป็นเจ้าที่อวตารลงมานั่นเอง การให้ทานแก่คนที่เข้าถึงพระเป็นเจ้าแล้วนั้นก็จึงเหมือนให้ทานแก่พระเป็นเจ้านั่นแหละ
“ท่านคุรุครับ ท่านเป็นผู้ประเสริฐล้ำเลิศยิ่ง” ศิษย์ผู้หนึ่งก่อนจะลากลับได้เพ่งสายตามองไปที่ท่านภาทุรีแล้วกล่าวขึ้น
“ท่านได้สละทรัพย์สินและความสะดวกสบายออกมาแสวงหาพระเป็นเจ้า แล้วสั่งสอนธรรมให้แก่พวกเรา”
คำกล่าวนี้ไม่เกินจริงทั้งนี้ก็เพราะเป็นที่ทราบกันดีว่า ท่านภาทุรีได้สละทรัพย์สมบัติของวงศ์ตระกูลที่มีอยู่จำนวนมหาศาลตั้งแต่ยังเด็กออกมาดำเนินชีวิตแบบโยคีด้วยจิตใจที่เด็ดเดี่ยวมุ่งมั่นแน่วแน่
“เจ้าพูดไม่ตรงกับความจริง” ท่านภาทุรีกล่าวด้วยสีหน้าวางเฉย
“ความจริงแล้วเราสละเงินรูปีที่มีค่าน้อย สละความสุขที่มีค่าน้อย เพื่อแสวงหาอาณาจักรแห่งพระเป็นเจ้า ที่มีความสุขหาที่สุดมิได้ต่างหาก ทำไมเราถึงมามีชีวิตอย่างสมถะอยู่อย่างนี้นะรึ ก็เพราะว่าเรามามีความสุขอยู่กับการแบ่งปันทรัพย์สมบัติแก่ผู้อื่น อย่างนี้จะได้ชื่อว่าเสียสละหรือไม่ ผู้ครองเรือนที่มีสายตาสั้นจะยังไม่ชื่อว่าเป็นผู้สละโลก เพราะเขายังเห็นแก่ความสุขเล็กๆน้อยๆของทางโลก แทนที่จะเห็นแก่ความสุขอันเป็นทิพย์ที่ยิ่งใหญ่หาที่เปรียบมิได้”
อาตมามีความสงสัยเกี่ยวกับทัศนะการสละโลกของท่านภาทุรีนี้เหมือนกัน คือที่ท่านหมายถึงคนที่ให้ทานแก่ขอทานในร่างของโยคี แต่ในขณะเดียวกันก็ทำการเปลี่ยนแปลงทรัพย์สมบัติทางโลกนั้นให้เป็นอริยทรัพย์
“พระเป็นเจ้าจัดแจงอนาคตของเราได้อย่างชาญฉลาดกว่าบริษัทประกันภัยจัดการให้เราเสียอีก” คำพูดของท่านโยคีเป็นบทสรุปที่ส่อแสดงถึงความเชื่อและศรัทธาของท่าน
“โลกเต็มไปด้วยผู้ศรัทธาที่มักง่ายที่อยากจะได้ความมั่นคงภายนอก คนพวกนี้จะรู้สึกขื่นขมเมื่อไม่ประสบกับสิ่งที่พวกเขาปรารถนานั้น ส่วนพระเป็นเจ้าผู้ที่ประทานลมหายใจครั้งแรกแก่เรานั้นทรงรู้ว่าควรจะให้อะไรแก้ผู้ภักดีต่อพระองค์ในแต่ละวันอย่างไรบ้าง”
อาตมาไปแสวงบุญหลังเลิกเรียนอยู่ที่อาศรมของท่านโยคีภาทุรีอย่างต่อเนื่อง ท่านได้ใช้พลังช่วยเหลือให้อาตมาได้ “อานุภาพ”(การให้ได้สัมผัสกับพระเป็นเจ้า) อยู่มาวันหนึ่งท่านได้ย้ายออกมาจากย่านรามโมฮันรอยโรดที่อยู่ไม่ไกลจากกย่านคุรปาร์โรดที่บ้านของอาตมาตั้งอยู่มากนัก อาศรมแห่งใหม่ที่ท่านไปอยู่นี้ศิษย์รักของท่านเป็นผู้ออกทรัพย์สร้างถวายชื่อว่า “นาเคนทระ มัถ”
แม้ว่ากาลเวลาจะล่วงเลยมาแล้วหลายปี แต่อาตมาก็ยังจดจำโอวาทครั้งสุดท้ายที่ท่านภาทุรีได้ให้ไว้แก่อาตมาได้ คือในช่วงที่อาตมาจะเดินทางไปประเทศตะวันตกได้ไม่นาน อาตมาไปพบท่านแล้วได้คุกเข่าลงขอคำอำนวยอวยพรจากท่าน ท่านกล่าวว่า
“ลูกเอ๋ย จงไปอเมริกาเถิด เธอจงนำเกียรติภูมิของอินเดียไปเป็นเกราะปกป้องคุ้มครองเธอ ความสวัสดีมีชัยได้ถูกจารึกไว้ที่หัวคิ้วของเจ้าแล้ว เหล่าท่านผู้ประเสริฐในแดนไกลจะให้การต้อนรับเธอเป็นอย่างดี.”

บทที่ 8 เซอร์ ชคทิส จันทระ โพส—นักวิทยาศาสตร์ผู้ยิ่งใหญ่ของอินเดีย,

2007-09-16T17:41:00.001-07:00

บทที่ 8
เซอร์ ชคทิส จันทระ โพส
นักวิทยาศาสตร์ผู้ยิ่งใหญ่ของอินเดีย

“ประดิษฐกรรมวิทยุของท่าน ชคทิส จันทระ โพส มีมาก่อนประดิษฐกรรมของท่านมาร์โคนีเสียอีก”
เมื่ออาตมาได้ยินคำตั้งข้อสังเกตที่ยั่วยุใจข้างต้นก็ได้เดินเข้าไปหาอาจารย์มหาวิทยาลัยกลุ่มหนึ่งที่กำลังเดินคุยเรื่องนี้กันบนทางเท้าเกี่ยวกับเรื่องทางวิทยาศาสตร์
การที่อาตมาเดินไปสมทบกับอาจารย์มหาวิทยาลับเหล่านี้อาจเห็นไปว่ามีความรู้สึกทางชาตินิยมเห่อคนอินเดียด้วยกัน อาตมาก็เห็นจะต้องขออภัยไว้ ณ ที่นี้ด้วย
อาตมาเองไม่อาจปฏิเสธได้ว่ามีความสนใจอย่างมากที่อยากให้อินเดียสามารถมีบทบาทเป็นผู้นำด้านฟิสิกส์ ไม่ใช่แต่เฉพาะด้านอภิปรัชญาแต่อย่างเดียว
“หมายความว่าอย่างไรครับท่านอาจารย์”อาตมาซักถาม
ท่านอาจารย์ผู้นั้นให้อรรถาธิบายว่า”ท่านชคทิส จันทระ โพส เป็นบุคคลแรกที่ได้ประดิษฐ์เครื่องรับวิทยุและเครื่องมือวัดการหักเหของคลื่นไฟฟ้า แต่ว่านักวิทยาศาสตร์อินเดียผู้นี้มิได้นำประดิษฐกรรมของตนมาทำประโยชน์ทางการค้า ต่อมาไม่นานท่านก็ได้หันเหความสนใจศึกษาจากเรื่องเกี่ยวกับสิ่งไม่มีชีวิตไปสู่โลกของสิ่งที่มีชีวิต สิ่งต่างๆที่ท่านค้นพบในฐานะเป็นนักชีววิทยาพืชนี้ก้าวไกลกว่าความสำเร็จที่ยิ่งใหญ่ในฐานะที่เป็นนักฟิสิกส์เสียอีก”
อาตมากล่าวขอบคุณท่านอาจารย์ที่กรุณาให้ความกระจ่างในเรื่องนี้แก่อาตมา ท่านอาจารย์ท่านเดียวกันได้กล่าวอีกว่า “นักวิทยาศาสตร์ผู้ยิ่งใหญ่ท่านนี้เป็นเพื่อนของฉันเองอยู่ที่เพรสิเด็นซีคอลเลจ”
ในวันรุ่งขึ้นอาตมาก็จึงได้ไปพบท่านชคทิส จันทระ โพส ที่บ้านของท่านซึ่งอยู่ใกล้ๆกับบ้านของอาตมาที่ย่านคุรปาร์โรด ความจริงแล้วอาตมามีความชื่นชมท่านแบบห่างๆมานานแล้ว แต่คราวนี้ได้ไปใกล้ชิดกับท่านซึ่งตอนที่อาตมาไปพบท่านได้เกษียณก่อนครบอายุราชการไปแล้ว ท่านได้ต้อนรับขับสู้อาตมาเป็นอย่างดี ท่านเป็นคนรูปหล่อ ท่าทางบึกบึน อายุของท่านตอนนั้นราว 50 ปี ผมที่ศีรษะดก มีหน้าผากกว้าง และมีดวงตาของคนช่างฝัน ความเฉียบคมในน้ำเสียงของท่านส่อแสดงว่าท่านมีอุปนิสัยชอบทางด้านวิทยาศาสตร์มานาน
“ฉันเพิ่งกลับจากเดินทางไปประชุมกับสมาคมวิทยาศาสตร์ต่างๆของประเทศตะวันตกเมื่อไม่นานมานี้เอง บรรดาสมาชิกของสมาคมเหล่านี้ต่างก็ให้ความสนใจเป็นอย่างมากในเครื่องมือต่างๆที่ฉันประดิษฐ์ขึ้นมา ซึ่งจากเครื่องไม้เครื่องมือนี้ชี้ให้เห็นถึงความมีเอกภาพที่ไม่สามารถแยกออกจากกันของเหล่าสรรพชีวิต
“เครื่องเครสโกกราฟ”ของโพสนี้มีกำลังขยายอย่างมหาศาลถึง 10 ล้านเท่า ขณะที่เครื่องไมโครสโคปที่ผลิตได้ก่อนหน้านี้มีกำลังขยายแค่ไม่กี่พันเท่าเท่านั้นเอง แต่ก็มีคุณูปการสำคัญต่อศาสตร์ทางชีววิทยา เครื่องเครสโกกราฟจึงมีคุณูปการต่อศาสตร์แขนงนี้อย่างยิ่งใหญ่มหาศาลเกินที่จะพรรณนา”
“ท่านอาจารย์ครับ ท่านมีบทบาทสำคัญยิ่งที่ช่วยกระตุ้นให้ตะวันออกและตะวันตกได้เข้ามาอยู่ใกล้ชิดกันในทางวิทยาศาสตร์”
“ฉันได้ไปศึกษาที่มหาวิทยาลัยเคมบริดจ์ ประเทศอังกฤษมา ก็ได้ไปพบสิ่งที่น่าชื่นชมยินดีที่นั่น คือประเทศตะวันตกเมื่อเขาค้นพบทฤษฎีอะไรแล้วเขาก็จะนำทฤษฎีนั้นมาพิสูจน์ข้อเท็จจริงโดยการทำการทดลอง กระบวนการเชิงประจักษ์นิยมนี้ฉันได้นำมาใช้ควบคู่ไปกับแนวคิดของทางตะวันออกที่ฉันได้รับมรดกตกทอดมา เมื่อใช้เอาอย่างนี้มาใช้ร่วมกันก็ทำให้ฉันสามารถค้นพบสิ่งที่ซ่อนเร้นอยู่ในธรรมชาติที่ถูกปกปิดมานาน จากเครื่องเครสโกกราฟที่ฉันผลิตขึ้นมาใช้นี้ เป็นเครื่องแสดงให้เราเห็นว่า พืชทั้งหลายมีระบบประสาทรับรู้ความรู้สึกและมีชีวิตสามารถรับรู้อารมณ์ต่างๆได้ด้วย กล่าวคือ อารมณ์ความรัก ความโกรธ ความสนุกสนาน ความกลัว ความสุข ความเจ็บปวด ความตื่นเต้น ความสิ้นสติ และการตอบสนองต่อสิ่งเร้าอื่นๆ เป็นสิ่งสากลในหมู่พืชเช่นเดียวกับหมู่สัตว์”
“ท่านอาจารย์ครับ นี่แสดงว่าสิ่งที่พระเป็นเจ้ารังสรรค์มาทั้งหมดเมื่อนำมาทดลองกับเครื่องมือประดิษฐ์ของท่านอาจารย์แล้วก็มีชีวิตเหมือนกันหมด อย่างนี้นี่เล่าโยคีองค์หนึ่งที่ผมรู้จักท่านไม่เคยเด็ดดอกไม้เลย ท่านบอกว่าท่านไม่เด็ดดอกกุหลาบเพราะเป็นการไปทำลายความภาคภูมิใจไปจากต้นกุหลาบ และเป็นการใช้ความรุนแรงความป่าเถื่อนไปทำลายเกียรติภูมิของต้นกุหลาบนั้นด้วย ข้อนี้แสดงว่าคำพูดของโยคีองค์นี้สมด้วยเหตุและผล หากพิสูจน์โดยอาศัยเครื่องมือที่ท่านอาจารย์ค้นพบนี้”
“แสดงว่าโยคีผู้พูดเข้าใกล้สัจธรรมเข้าไปแล้ว แต่ว่าพวกนักวิทยาศาสตร์ยังอยู่ห่างไกลมาก วันหลังเธอมาที่ห้องทดลองของฉันสิ จะได้เห็นหลักฐานจากเครื่องเครสโกกราฟ จะได้หมดความสงสัยเสียที”
อาตมารับคำเชิญด้วยความยินดีและได้กล่าวคำอำลาท่านออกมา ต่อมาในภายหลังก็ได้ทราบว่าท่านได้ลาออกจากเพรสิเด็นซีคอลเลจไปตั้งศูนย์วิจัยอยู่ที่กัลกัตตา
เมื่อสถาบันของท่านโพสทำพิธีเปิดนั้น อาตมาก็ได้ไปร่วมงานกับเขาด้วย มีคนหลายร้อยคนไปไปร่วมในพิธี อาตมามีความประทับใจที่ได้เห็นสัญลักษณ์ทั้งทางด้านศิลปะและทางด้านจิตวิญญาณปรากฏอยู่ที่ศูนย์วิจัยทางวิทยาศาสตร์ที่เปิดใหม่นี้
ที่ประตูหน้าของศูนย์ฯประดับด้วยซากโบราณวัตถุจากศาสนสถานแห่งหนึ่ง ที่ด้านหลังสระบัวมีรูปปั้นผู้หญิงถือคบเพลิงเป็นสัญลักษณ์สื่อความหมายว่าคนอินเดียให้ความเคารพผู้หญิงว่าเป็นผู้ถือประทีปอมตะ และก็มีวัดเล็กๆอยู่ในสวนเป็นสัญลักษณ์ของจิตวิญญาณ แต่ไม่มีรูปเคารพใดๆเพราะว่าพระเป็นเจ้าเป็นนามธรรม
คำปราศรัยของท่านชคทิส จันทระ โพส ในวันเปิดศูนย์วิจัยอาจกล่าวได้ว่าเป็นคำพูดที่ออกมาจากปากของพระฤษีโบราณที่รู้แจ้งเห็นจริงในธรรมผู้หนึ่งดังนี้
“วันนี้ข้าพเจ้าของอุทิศสถาบันแห่งนี้ให้เป็นทั้งสถานที่วิจัยและเป็นวัด” คำพูดของท่านสะกดผู้ฟังที่มาร่วมงานให้ตกตะลึง
“ในการดำเนินการค้นคว้าวิจัยของข้าพเจ้านั้น ข้าพเจ้าถูกชักนำให้เข้าไปสู่พรมแดนของฟิสิกส์และสรีรศาสตร์ ข้าพเจ้าได้พบกับความประหลาดใจว่าเส้นพรมแดนของทั้งสองศาสตร์นี้หายไปและมีจุดสัมผัสร่วมเข้ามาอยู่แทน ระหว่างอาณาจักรของสิ่งมีชีวิตกับอาณาจักรของสิ่งที่ไม่มีชีวิต
“สิ่งที่ไม่มีชีวิตที่ถือว่าเป็นสิ่งที่อยู่นิ่งเฉยนั้นที่แท้แล้วเป็นสิ่งที่มีชีวิตอยู่ภายใต้การบงการของพลังอย่างหนึ่ง
“ปฏิกิริยาสากลอย่างหนึ่งเป็นตัวการนำสิ่งที่เป็นสสาร พืช และสัตว์ให้มาอยู่ภายใต้กฎอันเดียวกัน ทั้งสสาร พืช และสัตว์ล้วนแสดงปรากฏการณ์ออกมาเหมือนๆกัน เช่นความเฉื่อยชา ความเก็บกด ความฟื้นคืนสติ
ความดีใจ ตลอดจนความไม่ตอบสนองต่อสิ่งเร้าอย่างถาวรคือความตาย
“จากการที่ได้ค้นพบนี้ ข้าพเจ้ามีความหวังที่ยิ่งใหญ่ ถึงกับว่าไปประกาศต่อราชสมาคมของอังกฤษถึงผลที่ได้จากการค้นคว้านี้ แต่พวกนักสรีรศาสตร์ที่อยู่ในที่ประชุมแห่งนั้นได้แนะนำข้าพเจ้าว่าข้าพเจ้าควรจะตีกรอบตัวเองให้ทำการค้นคว้าทดลองแต่เฉพาะด้านฟิสิกส์ซึ่งสามารถประกันความสำเร็จได้อย่างแน่นอนแล้ว ไม่ควรจะกร้ำกรายเข้ามาสู่สาขาวิชาทางสรีรศาสตร์ แต่ข้าพเจ้ายอมเสียมารยาทเตร็จเตร่เข้ามาในดินแดนที่ตัวเองยังไม่เคยคุ้นเคยมาก่อน คือเข้ามาสู่สาขาสรีรศาสตร์
“ที่นักวิชาการมีความรู้สึกกีดกันเช่นนี้ก็เพราะอวิชชานั่นเอง โดยที่เขาลืมไปเสียว่าพระเป็นเจ้าที่ทรงทำสิ่งรังสรรค์ให้มาอยู่รอบๆตัวเราได้ทรงปลุกความปรารถนาใคร่ใคร่จะสอบถามและใคร่จะเข้าใจให้กับเราด้วย
“ในท่ามกลางความไม่เข้าใจของผู้อื่นนานหลายปีนี้ ขั้าพเจ้าจึงได้มารู้ว่าชีวิตของผู้ที่มุ่งมั่นทางวิทยาศาสตร์เต็มไปด้วยการต่อสู้ที่ไม่มีวันจบ เป็นชีวิตที่ต้องอุทิศให้เป็นวิทยาทาน โดยไม่คำนึงว่าจะทุกข์ สูญเสีย สำเร็จหรือลมเหลวอย่างไรบ้าง
“วันเวลาผ่านไปสมาคมวิทยาศาสตร์ชั้นนำของโลกก็ได้ยอมรับทฤษฎีและผลการทดลองของข้าพเจ้า และได้ให้การยอมรับความสำเร็จของอินเดียว่ามีคุณูปการต่อวิทยาศาสตร์ แม้ว่าจะถือว่าเป็นเรื่องเล็กน้อย แต่ก็เป็นประโยชน์เป็นหน้าเป็นตาของอินเดียอยู่เหมือนกัน
“อินเดียจะธำรงรักษาไว้ซึ่งของเก่าแต่ในขณะเดียวกันนั้นก็ยอมรับของใหม่เข้ามาปฏิบัติด้วย จึงสามารถปรับตัวโดยอาศัยการปฏิรูปต่างๆ
“คนอินเดียมักเป็นผู้ตื่นตัวอยู่เสมอ จะยอมทิ้งประโยชน์ส่วนใหญ่ไปเสาะแสวงหาประโยชน์สูงสุดในชีวิต จะไม่ยอมงอมืองอเท้ารอโชคชะตา แต่จะดิ้นรนจนกว่าจะได้สิ่งนั้น คนโง่คือคนที่ปฏิเสธความขัดแย้ง จึงไม่ได้สิ่งใด และก็ไม่มีสิ่งใดที่จะนำมาเสียสละ
“ผู้ที่มีความบกบั่นจนกว่าจะได้รับผลสำเร็จเท่านั้นจึงจะสามารถนำผลแห่งชัยชนะนั้นมาให้แก้โลกได้
“งานวิจัยที่ได้ดำเนินไปแล้วที่ศูนย์การวิจัยโพสแห่งนี้ เป็นการศึกษาเกี่ยวกับการตอบสนองของสสารและจากการที่ได้ค้นพบว่าพืชก็มีชีวิตเช่นกันนี้ ก็เป็นการขยายขอบเขตการวิจัยออกไปในด้านฟิสิกส์ สรีรศาสตร์ แพทยศาสตร์ เกษตรศาสตร์ และจิตวิทยา ปัณหาที่ในอดีตถือว่าเป็นไปไม่ได้นั้นเดี๋ยวนี้ได้ถูกนำมาสู่การสอบสวนโดยอาศัยการค้นคว้าจากห้องทดลองแล้ว
“ความสำเร็จที่ยิ่งใหญ่จะมีขึ้นไม่ได้หากปราศจากเสียซึ่งความบากบั่น และก็ด้วยความบากบั่นนี้เองที่ทำให้ข้าพเจ้าสามารถประดิษฐ์คิดค้นเครื่องมือและอุปกรณ์ทางวิทยาศาสตร์อย่างที่ท่านเห็นอยู่ที่ประตูทางเข้าของสถาบันวิจัยแห่งนี้แล้ว
“สิ่งต่างๆเหล่านี้เป็นประจักษ์พยานบอกให้พวกท่านได้ทราบถึงความเพียรพยายามที่กระทำอย่างต่อเนื่องว่าจะสามารถเข้าถึงสัจธรรมที่ซ่อนเร้นอยู่ภายในจนสามารถเอาชนะข้อจำกัดของมนุษย์ได้
“นักวิทยาศาตร์ผู้สร้างสรรค์งานทั้งหลายต่างก็รู้ว่าสถานที่วิจัยนั้นที่แท้แล้วก็คือจิต ซึ่งอยู่เบื้องหลังมายาที่จะทำให้สามารถค้นพบหลักแห่งสัจธรรมได้
“เรื่องที่นำมาบรรยายให้พวกท่านทั้งหลายฟังอยู่ในขณะนี้ ไม่ใช่เพียงนำของเก่ามาเล่าใหม่ให้ประจักษ์เป็นครั้งแรกในห้องต่างๆเหล่านี้ โดยการตีพิมพ์เผยแพร่งานของสถาบันอย่างต่อเนื่องนี้ คุณูปการของอินเดียเหล่านี้ก็จะขจรขจายไปทั่วโลก
“มันก็จะกลายเป็นสมบัติของสาธารณะ จะไม่มีการขายสิทธิบัตร เพราะแก่นแท้ของวัฒนธรรมแห่งชาติอินเดียของเรามีข้อกำหนดไว้ว่าเราจะต้องไม่ใช้ความรู้ของเราเพื่อประโยชน์ส่วนตนแต่เพียงอย่างเดียว
“ข้าพเจ้ามีความหวังต่อไปว่า สิ่งอำนวยความสะดวกที่มีอยู่ในสถาบันแห่งนี้ หากเป็นไปได้ก็อยากจะให้เป็นประโยชน์แก่ค้นคว้าวิจัยจากทุกประเทศ ซี่งข้อนี้ก็เป็นความพยายามของข้าพเจ้าที่จะปฏิบัติตามประเพณีของประเทศของข้าพเจ้านั่นเอง คือเมื่อย้อนหลังไปเมื่อกว่า 2500 ปีมาแล้วนั้น อินเดียมีมหาวิทยาลัยโบราณอยู่ 2 แห่ง คือ มหาวิทยาลัยนาลันทา และมหาวิทยาลัยตักศิลา เป็นที่ศึกษาเล่าเรียนของบรรดานักปราชญ์ราชบัณฑิตจากทั่วทุกส่วนของโลก
“แม้ว่าวิทยาศาสตร์จะไม่ใช่ของตะวันตกหรือตะวันออกแต่ว่าเป็นของสากล กระนั้นก็ดีอินเดียก็เหมาะสมเป็นอย่างยิ่งที่จะสร้างคุณูปการแก่วิทยาศาสตร์ ทั้งนี้เพราะความอยากรู้อยากเห็นของคนอินเดียที่อยากจะค้นคว้าหาความจริงที่ซ่อนเร้นอยู่ในธรรมชาตินั้น ก็จะมีสมาธิจิตคอยกำกับอยู่เสมอ ด้วยการมีสมาธิจิตคอยกำกับอยู่เบื้องหลังนี้เอง ก็จะเป็นการเพิ่มพลังให้จิตวิญญาณสามารถค้นหาสัจธรรมได้สำเร็จด้วยความอดทนอดกลั้นอย่างอย่างยวด”
เมื่ออ่านมาฟังท่านชคทิส จันทระ โพสสรุปลงเช่นนี้แล้ว ก็ถึงกับตื้นตันใจน้ำตาก็พาลไหลออกมา “ความอดทน”นี้เองที่เป็นเอกลักษณ์เฉพาะของอินเดียที่มีมานานตั้งแต่ครั้งบรรพกาล
อาตมาได้ไปที่ศูนย์วิจัยของท่านชคทิส จันทระ โพสอีกครั้งหนึ่งหลังจากวันที่ทำพิธีเปิดนั้น ท่านนักพฤกษศาสตร์ผู้ยิ่งใหญ่จำได้ซึ่งคำมั่นสัญญาที่เคยพูดบอกกับอาตมาไว้ในอดีตและได้พาอาตมาเข้าไปในห้องวิจัย”เดี๋ยวฉันจะเอาเครื่องเครสโกกราฟไปสัมผัสที่ต้นเฟิร์น เธอก็จะเห็นว่ากำลังขยายของมันมีอย่างมหาศาล สมมติว่าเราเอาตัวทากมาให้มันขยายในอัตราส่วนเดียวกันนี้ ตัวทากนั้นก็จะปรากฏการเคลื่อนตัวเหมือนกับขบวนรถไฟด่วนไม่มีผิด”
อาตมาเพ่งสายตาไปที่จอภาพที่สะท้อนเงาของเฟิร์นที่ถูกขยายก็สามารถเห็นความเคลื่อนไหวของสิ่งมีชีวิตเล็กๆ เมื่อใช้สายตามองไปต้นเฟิร์นเจริญเติบโตช้าๆ ท่านชคทิส โพสได้เอาซี่เหล็กไปสัมผัสที่ยอดของต้นเฟิร์น ปรากฏว่าต้นเฟิร์นที่กำลังเจริญเติบโตนั้นก็หยุดการเจริญเติบโตทันที และจะกลับมาเจริญเติบโตขึ้นมาอีกครั้งหนึ่ง เมื่อดึงเอาซี่เหล็กออกมา
“เธอก็จะเห็นว่า การแทรกแซงจากภายนอกแม้แต่เพียงนิดหน่อยก็จะเป็นอันตรายต่อเนื้อเยื่อรับรู้ความรู้สึกของต้นไม้ได้” ท่านชคทิส โพสตั้งข้อสังเกต “ต่อไปเธอดูให้ดีนะ เดี๋ยวฉันจะเอายาสลบทดลองใส่ลงไปก่อน แล้วต่อไปก็จะเอาแก้สลบใส่ลงไปทีหลัง”
ผลของการใส่ยาสลบลงไป ทำให้เฟิร์นยุติการเจริญเติบโตโดยสิ้นเชิง และเมื่อนำยาแก้สลบใส่ลงไป มันก็เริ่มการเจริญเติบโตอีกครั้งหนึ่ง สัญญาณภาพที่ปรากฏอยู่บนจอภาพนั้นก็เหมือนกับภาพยนตร์ไม่มีผิด
ต่อมาเมื่อท่านชคทิส โพสใช้เครื่องมือที่มีความคมเฉือนต้นเฟิร์น ปรากฏว่าสัญญาณบนจอภาพมองเห็นการดิ้นรนเหมือนหนึ่งว่ามันได้รับบาดเจ็บ และเมื่อท่านเอามีดโกนเฉือนตัดต้นเฟิร์น สัญญาณภาพที่ปรากฏบนจอแสดงให้เห็นว่ามันกำลังดิ้นรนอย่างรุนแรง แล้วในที่สุดมันก็แน่นิ่งเหมือนกับว่ามันได้ขาดใจตายไปแล้ว
“ตอนที่ฉันเอายาสลบหยดลงไปที่ต้นเฟิร์นนี้ เป็นการย้ายต้นไม้ไปปลูกยังที่แห้งใหม่ ซึ่งตามปกติแล้ววิญญาณของต้นไม้จะตายไปอย่างรวดเร็วหลังจากถูกเคลื่อนย้ายไป” ท่านชคทิส โพสยิ้มอย่างมีความสุขเมื่อกล่าวถึงกรรมวิธีในการช่วยชีวิตของพืช
“เครื่องเครสโกกราฟของฉันได้พิสูจน์ว่าต้นไม้มีระบบการหายใจ การเคลื่อนไหวของต้นไม้จะสอดประสานไปกับแรงดันของโลหิตในร่างกายของสัตว์ การคลื่อนไหวนี้จะไม่สามารถตรวจจับได้ด้วยเครื่องมือทางวิทยาศาตร์ธรรมดา แต่สามารถตรวจจับได้ด้วยเครื่องมือเครสโกกราฟว่าเป็นปรากฏการณ์ของปฏิกริยาของสิ่งมีชีวิต
“คลื่นที่หลั่งออกมาจากท่อกลมๆตามลำต้นของต้นไม้ ทำหน้าที่เสมือนหนึ่งว่าเป็นหัวใจของมัน เมื่อพิจารณาให้ดีแล้วก็จะเห็นเป็นประจักษ์ว่า พระเป็นเจ้าทรงมีแผนเป็นเอกภาพ ทรงเชื่อมโยงทุกสิ่งทุกอย่างในธรรมชาติเข้าหากัน”
ท่านชคทิส จันทระ โพส ได้ชี้มือไปที่เครื่องมือโพสอีกอย่างหนึ่ง
“ต่อไปฉันจะแสดงให้เธอดูโดยจะทำการทดลองกับดีบุกบ้าง ซึ่งก็จะเห็นว่าพลังชีวิตในโลหะต่างๆจะสนองตอบทั้งทางลบและทางบวกต่อสิ่งเร้า จะมีเส้นสัญญาณเครื่องหมายดำๆบันทึกปฏิกิริยาต่างๆให้ปรากฏ”
เมื่ออาตมาจับตาดู ก็เห็นเครื่องเครสโกกราฟทำการบันทึกคลื่นทีมีลักษณะพิเศษของโครงสร้างของอะตอมได้ เมื่อท่านอาจารย์ชคทิส โพสนำยาสลบหยดลงไปที่ดีบุก เส้นสัญญาณแสดงความเคลื่อนไหวก็จะหยุดการทำงาน เส้นสัญญาณนี้จะเริ่มเคลื่อนไหวอีกครั้งหนึ่งเมื่อดีบุกฟื้นคืนสู่สภาวะปกติ
จากนั้นท่านอาจารย์ชคทิส โพสลองเอาสารเคมีมีพิษราดลงไป ก็แลเห็นสัญญาณการสั่นระริกที่ปลายของดีบุก และขณะเดียวกันเส้นบันทึกสัญญาณการเคลื่อนไหวก็ไปหยุดตรงที่สุด”ตายแล้ว”
ท่านชคทิส โพสจึงกล่าวสรุปว่า
“เครื่องมือต่างๆของโพสได้พิสูจน์ให้เห็นว่า โลหะอย่างเช่นเหล็กกล้าที่ใช้ในกรรไกและเครื่องจักรกล เมื่อใช้ไปนานๆเข้าก็จะเกิดการเฉื่อยชา แต่พอให้พักผ่อนอยู่ชั่วขณะหนึ่งก็จะมีประสิทธิภาพและประสิทธิผลกลับคืนมาดังเดิม พลังชีวิตที่เป็นโลหะต่างๆจะได้รับอันตรายร้ายแรงหรืออาจจะตายไปเลยหากช้อตด้วยกระแสไฟฟ้าหรือถูกทุบตีอย่างรุนแรง
อาตมาสอดส่ายสายตาไปดูรอบๆห้อง ก็ได้เห็นสิ่งประดิษฐ์หลากหลาย เป็นประจักษ์พยานให้เห็นความมุ่งมานะพยายามที่ไม่มีวันหยุดของท่าน
“ท่านอาจารย์ครับ เป็นที่น่าเสียดายที่เขาไม่นำเครื่องมือที่ท่านอาจาย์ประดิษฐ์ขึ้นมานี้ไปใช้ในการพัฒนาการเกษตร เป็นไปได้ไหมครับที่เราจะใช้เครื่องมือเหล่านี้ในห้องทดลองเพื่อค้นหาพลังของปุ๋ยต่างๆที่มีต่อการเจริญเติบโตของพืช”
“เธอพูดถูก แต่ว่าประโยชน์มากมายของเครื่องมือต่างๆของโพสเหล่านี้คงจะถูกนำไปใช้โดยคนรุ่นอนาคต นักวิทยาศาสตร์คงจะไม่ได้ใช้ประโยชน์จากสิ่งที่ค้นคว้าได้นี้ในยุคร่วมสมัย ก็ได้แต่ชื่นชมยินดีกับการบริการเชิงสร้างสรรค์ที่ตนให้แก่สังคมเท่านั้นเอง”
อาตมาอำลาจากท่านชคทิส จันทระ โพส ด้วยความสำนึกในพระคุณอย่างที่สุดมิได้ “เชื้อแห่งอัจฉริภาพของท่านจะไม่มีวันหมดสิ้นไปหรือเปล่าหนอ” อาตมาคิด
ปรากฏว่าความอัจฉริยะของท่านยังคงสืบสานต่อมาอีกหลายปี ท่านชคทิส จันทระ โพส ได้ประดิษฐ์เครื่องมือที่มีความซับซ้อนมากยิ่งขึ้น เรียกว่า “เรโซแนนท์ คาร์ดิโอกราฟ” และท่านก็ได้ใช้เครื่องมือนี้ทำการวิจัยพืชของอินเดียมากมายหลายชนิด มีการค้นพบพืชสมุนไพรที่มีคุณสมบัติทางยาหลายชนิดด้วย
เครื่องคาร์ดิโอกราฟที่ว่านี้ถูกประดิษฐ์ขึ้นมาให้มีประสิทธิภาพความถูกต้องที่แม่นยำลูงมาก สามารถนำไปใช้วัดการเคลื่อนไหวทั้งในโครงสร้างของพืช สัตว์ และมนุษย์ ท่านนักพฤกษศาสตร์ผู้ยิ่งใหญ่ผู้นี้ได้พยากรณ์ไว้ว่า การใช้คาร์ดิโอกราฟที่ท่านประดิษฐ์ขึ้นมานี้จะนำไปสู่การกายภาคในพืชแทนที่จะเป็นเฉพาะในสัตว์เหมือนอย่างที่ผ่านมา
“จากการศึกษาที่กระทำไปพร้อมๆกันทั้งในพืชและสัตว์แสดงผลออกมาให้เห็นเป็นประจักษ์“ ท่านชคทิส จันทระ โพส กล่าว “ว่าทุกสิ่งที่มีอยู่ในมนุษย์ก็มีอยู่ในสัตว์เช่นกัน การทดลองที่กระทำในพืชนี้ จะมีคุณูปการนำไปสู่การลดความทุกข์ยากของสัตว์และของมนุษย์”
อีกหลายปีต่อมา ปรากฏว่าการค้นพบในพืชที่ท่านคชทิศ จันทระ โพสได้บุกเบิกไว้นี้ ได้รับการสืบสานโดยนักวิทยาศาสตร์คนอื่นๆ ดังเช่น ผลงานการวิจัยในปี ค.ศ. 1938 ที่มหาวิทยาลัยโคลัมเบีย ได้รับการรายงานโดยหนังสือพิมพ์เดอะนิวยอร์กไทมส์ดังนี้
“ได้มีการค้นพบเมื่อไม่กี่ปีมานี้ว่าเมื่อประสาทส่งข่าวสารระหว่างมันสมองกับส่วนต่างๆของร่างกายนั้น จะเกิดคลื่นไฟฟ้าขนาดเล็กมาก คลื่นไฟฟ้าเหล่านี้สามารถวัดได้ด้วยเครื่องกัลวาโนมิเตอร์ที่ละเอียดอ่อนมากๆที่มีอุปกรณ์ขยายเป็นล้านเท่าของเครื่องมือที่มีอยู่ในปัจจุบัน
“ปัจจุบันยังไม่พบวิธีการใดๆที่จะพอนำมาใช้ศึกษาการเดินทางของคลื่นเนื้อเยื่อสมองในสัตว์หรือในมนุษย์ได้ ทั้งนี้เพราะว่าการเคลื่อนไหวของคลื่นเหล่านี้มีความเร็วสูงมาก
“ดร. เค.เอส. โคล และ เอช. อาร์ เคอร์ติส รายงานว่าได้ค้นพบว่าเซลล์เดี่ยวลักษณะยาวๆของพืชน้ำจืดที่มีชื่อทางวิทยาศาสตร์ว่า นิเทลลา ที่เคยนิยมนำมาใส่ไว้ในอ่างเลี้ยงปลาเงินปลาทอง มีลักษณะเช่นเดียวกับคลื่นเนื้อเยื่อสมองนั้น ยิ่งไปกว่านั้นนักวิจัยทั้งสองท่านก็ยังพบด้วยว่าเนื้อเยื่อของพืชนิเทลลานี้ เมื่อเกิดตกใจก็จะแผ่คลื่นไฟฟ้าที่มีลักษณธคล้ายกับคลื่นเนื้อเยื่อสมองในสัตว์และในมนุษย์ทุกอย่าง เว้นเสียแต่ว่าจะมีความเร็วไม่เท่ากัน คลื่นสมองที่มีลักษณะเป็นไฟฟ้าในพืชพบว่ามีความเร็วน้อยกว่าในสัตว์มาก จากการค้นพบครั้งนี้นักวิจัยทั้งสองของมหาวิทยาลัยโคลัมเบียได้ใช้เป็นแนวทางสำหรับถ่ายรูปการเคลื่อนที่ของกระแสไฟฟ้าในสมอง
“ดังนั้นพืชน้ำนิเทลลานี้จึงอาจเป็นกุญแจสำคัญเพื่อเผยถึงความเร้นลับที่ซ่อนเร้นอยู่ให้เห็นถึงความสัมพันธ์อย่างใกล้ชิดระหว่างจิตกับสสาร.”

บทที่ 9 พบท่านคุรุมหาสัย ติดต่อกับเจ้าแม่กาลี

2007-09-16T17:39:00.001-07:00

บทที่ 9
พบท่านคุรุมหาสัย
ติดต่อกับเจ้าแม่กาลี

“ลูกเอ๋ย นั่งลงก่อนสิ หลวงพ่อกำลังพูดอยู่กับเจ้าแม่กาลี”
อาตมาเข้ามาในห้องนั้นอย่างเงียบเชียบก็ต้องตกตะลึง ที่ได้เห็นรูปร่างของท่านคุรุมหาสัยนั่งอยู่เป็นสง่าปานองค์เทพ มีหนวดเคราสีขาวเป็นมันปานใยไหม มีดวงตาโตมีประกายแวววาว รูปร่างเหมือนองค์อวตารของเทพผู้ศักดิ์สิทธิ์ ดูจากคางที่เชิดขึ้นและมือทั้งสองข้างที่กำเข้ามาแสดงว่าการมาเยือนเป็นครั้งแรกของอาตมาสร้างความสนใจให้แก่ท่านขณะที่อยู่ในท่ามศิษยานุศิษย์ของท่าน
คำแสดงการต้อนรับที่ง่ายๆของท่านคุรุมหาสัยมีผลกระทบต่อจิตใจของอาตมามากเหลือเกิน เพราะว่าอาตมาพลัดพรากจากโยมแม่ยังไม่ทันจางหายไป และความทุกข์จากการพลัดพรากเจ้าแม่กาลีก็แสนจะทุกข์ทรมานใจเป็นที่สุด พอได้ยินท่านมหาสัยทักทายเท่านั้นอาตมาก็ถึงกับฟุบร้องไห้สะอึกสะอื้นลงที่พื้นห้องเลยทีเดียว
“ลูกเอ๋ย สงบจิตสงบใจบ้างเถอะนะ” ท่านคุรุมหาสัยกล่าวปลอบโยน
อาตมาตอนนั้นเหมือนกับว่าเป็นคนถูกปล่อยให้อยู่ท่ามกลางทะเลแห่งความทุกข์ ก็เลยคว้าเท้าของท่านคุรุมหาสัยเหมือนกับว่ามันเป็นแพที่อาตมาพอจะยึดเป็นที่พึ่งได้
“หลวงพ่อครับ กรุณาช่วยผมหน่อยเถิด ได้โปรดเรียนถามเจ้าแม่กาลีว่าพระองค์ท่านยังรักผมอยู่หรือไม่”
แต่ท่านคุรุยังไม่ยอมให้คำมั่นสัญญาง่ายๆ ท่านยังสงวนท่าทีด้วยการนิ่งเฉย
อาตมามั่นใจโดยไม่ระแวงสงสัยแม้แต่น้อยว่าท่านคุรุมหาสัยสามารถติดต่อพูดคุยกับเจ้าแม่กาลีได้ ยิ่งพอรู้อย่างนี้แล้วอาตมาก็ยิ่งรู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจที่อาตมาเองมีตาแต่ไม่สามารถแลเห็นเจ้าแม่กาลีแต่ท่านคุรุมหาสัยสิกลับสามารถแลเห็นได้ อาตมากอดเท้าของท่านคุรุไว้แน่นส่วนปากก็พร่ำอ้อนวอนครั้งแล้วครั้งเล่าให้ท่านช่วยติดต่อเจ้าแม่กาลีให้
“หลวงพ่อจะช่วยติดต่อเจ้าแม่กาลีให้เธอ” ท่านคุรุมหาสัยยอมตอบตกลงด้วยรอยยิ้มแสดงถึงความเอื้ออาทร
เพียงได้ยินคำพูดเพียงไม่กี่คำเหล่านี้ของท่านคุรุจิตใจของอาตมาก็สงบลงไปได้
“หลวงพ่อครับ หลวงพ่อได้โปรดจดจำคำมั่นสัญญาที่หลวงพ่อให้ไว้นี้ ผมจะกลับมาฟังข่าวของเจ้าแม่กาลีจากหลวงพ่ออีกไม่นาน” อาตมาพูดด้วยน้ำเสียงที่มีความสุขซึ่งผิดกับก่อนหน้านี้เล็กน้อยที่เอาแต่ร่ำไห้สะอึกสะอื้น
อาตมาลงจากบันไดที่ค่อนข้างจะยาวมาด้วยจิตใจที่ถูกโถมทับด้วยความทรงจำในอดีต อาศรมของท่านคุรุมหาสัยนี้ความจริงก็คือบ้านเลขที่ 50 ถนนอัมเฮิร์สต์ที่เคยเป็นบ้านอาตมามาก่อนและโยมแม่ของอาตมาก็ได้มาเสียชีวิตอยู่ที่บ้านนี้นี่เอง และที่บ้านหลังนี้อีกเหมือนกันคือที่ซึ่งหัวใจของอาตมาแตกสลายเพราะโยมแม่มาเสียชีวิต และมาถึงวันนี้ที่นี่อีกเหมือนกันที่จิตใจของอาตมาแตกสลายเพราะไม่ได้พบกับเจ้าแม่กาลี อาตมามองไปที่กำแพงบ้านพร้อมกับรำพึงรำพันเรียกให้มาเป็นพยานเห็นความเจ็บปวดรวดร้าวและช่วยปลดเปลื้องความทุกข์นี้ให้แก่อาตมาด้วย
การก้าวเท้าเดินของอาตมาเต็มไปด้วยความกระตือรือร้นขณะเดินกลับบ้านที่ถนนคุรปาร์ และเมื่อกลับมาถึงบ้านแล้วอาตมาก็ไปปลีกวิเวกอยู่ที่ห้องเล็กติดเพดานและได้นั่งสมาธิอยู่ที่นี่จนกระทั่งถึงเวลา 4 ทุ่ม ความมืดมิดในยามค่ำคืนก็พลันสว่างจ้าด้วยภาพมหัศจรรย์อย่างหนึ่ง
ในท่ามกลางรัศมีบรรเจิดจ้าก็ปรากฏร่างเจ้าแม่กาลีมาประทับยืนอยู่เบื้องหน้าอาตมา ใบหน้าพร้อมกับรอยยิ้มอันอ่อนโยนของพระองค์ท่านมีความงดงามมากเหลือเกิน
“เรารักเจ้าเสมอและเราจะรักเจ้าตลอดไป” เสียงทิพย์ดังอยู่ในอากาศแล้วร่างของพระนางก็หายวับไป
ดวงอาทิตย์ในเช้าวันรุ่งขึ้นยังไม่ขึ้นสู่ขอบฟ้าเมื่ออาตมาไปพบท่านคุรุมหาสัยเป็นครั้งที่สอง อาตมาขึ้นบันไดบ้านที่อยู่ในความทรงจำเป็นความหลังของอาตมาไปจนถึงห้องที่อยู่ชั้นที่สี่ เห็นลูกบิดประตูมีผ้าหุ้มอยู่เป็นสัญญาณบ่งบอกว่าท่านคุรุต้องการความเป็นส่วนตัว ขณะที่อาตมายืนรีรออยู่นั้นเองท่านคุรุก็ได้มาเปิดประตูเชื้อเชิญให้อาตมาเข้าไป พออาตมาเข้าไปก็ได้ก้มลงทำความเคารพที่เท้าของท่านคุรุ อาตมานึกสนุกจึงทำตีหน้าเศร้าซ่อนความยินดีปรีดาไว้ภายใน
“หลวงพ่อครับ ผมรีบมาแต่เช้าเพราะต้องการจะทราบข่าวของเจ้าแม่กาลีจากหลวงพ่อ เจ้าแม่กาลีพูดถึงผมว่าอย่างไรบ้างครับ”
“ลูกเอ๋ย อย่ามาตีหน้าตายกับหลวงพ่อเลย”
ท่านคุรุพูดอย่างนี้แล้วก็นิ่ง แสดงว่าท่านรู้ทันอาตมา
“ทำไมจะต้องทำเป็นเรื่องลี้ลับ เรื่องที่ต้องหลบๆเลี่ยงๆอย่างนี้ด้วยเล่า พวกโยคีเขาจะพูดอะไรตรงไปตรงมามิใช่หรือ” พอได้ยินเช่นนี้อาตมาถึงกับสะดุ้ง
“ลูกต้องการทดสอบหลวงพ่อหรือ” ดวงตาที่สงบเยือกเย็นของท่านคุรุแสดงออกถึงความเข้าใจ “เช้านี้จะให้หลวงพ่อพูดย้ำถึงเรื่องที่ลูกรับรู้เจ้าแม่ด้วยตัวเองมาตั้งแต่เมื่อคืนในเวลาสี่ทุ่มนั้นอีกหรือไร”
ท่านคุรุมหาสัยสร้างความประทับใจให้แก่จิตวิญญาณของอาตมาอีกครั้งหนึ่ง อาตมาได้ก้มลงทำความเคารพที่เท้าของท่าน แต่ว่าคราวนี้น้ำตาที่ไหลออกมาของอาตมาเป็นน้ำตาแห่งความปีติมิใช่น้ำตาแห่งความระทมทุกข์เหมือนในอดีต
“เธอคิดว่าการแสดงความจงรักภักดีของเธอต่อพระแม่เจ้าจะไปไม่ถึงพระแม่เจ้าละหรือ พระแม่เจ้าที่เธอแสดงความเคารพทั้งในร่างของมนุษย์และร่างของเทพนั้นไม่มีวันที่จะไม่สนองตอบต่อสิ่งที่เธอร้องขอหรอก”
ท่านคุรุมหาสัยเป็นเพียงคุรุธรรมดาแต่สามารถร้องขอต่อพระแม่เจ้าให้ตอบสนองต่อความต้องการได้ บทบาทของท่านคุรุองค์นี้ในโลกนี้มีฐานะต่ำต้อยแต่มีภาระในฐานะผู้ส่งเสริมนุษยธรรมที่ยิ่งใหญ่ที่สุดเท่าที่อาตมาเคยรู้จักมา ที่อาศรมของท่านที่ถนนแอมเฮิร์สต์นั้นท่านคุรุบริหารโรงเรียนระดับไฮสกูลสำหรับเด็กชาย ท่านไม่เคยดุด่าว่ากล่าวนักเรียน ทุกอย่างปล่อยให้เป็นอิสระไม่มีการตั้งกฎเกณฑ์เพิ่อรักษาระเบียบวินัยของนักเรียน วิชาคณิตศาสตร์ชั้นสูงได้ถูกนำมาสอนในชั้นเรียนแต่ไม่มีการสอนวิชาเคมี ท่านเผยแผ่ภูมิปัญญาของท่านโดยใช้วิธีการให้เกิดการซึมซับทางจิตยิ่งกว่าจะใช้กฎเกณฑ์มาบังคับ ท่านคุรุมหาสัยมีความเคารพในเจ้าแม่กาลีมากท่านจึงไม่ต้องการความเคารพใดๆจากภายนอกยิ่งไปกว่าการเคารพจากเด็กๆ
“หลวงพ่อไม่ใช่คุรุของลูกหรอก คุรุของลูกจะมาเจอกับลูกในภายหลัง” ท่านคุรุมหาสัยบอกกับอาตมา “ โดยการแนะนำของคุรุของลูกนี้ประสบการณ์ของลูกที่มีต่อเจ้าแม่กาลีทั้งในด้านความรักและความภักดีก็จะถูกแปลไปเป็นดวงปัญญาที่ล้ำลึกมาก”
ทุกวันในช่วงบ่ายแก่ๆอาตมาก็จะไปที่อาศรมของท่านคุรุที่ถนนแอมเฮิร์ตสสตรีท ไปเพื่อแสวงหาดวงปัญญาที่มีอยู่เต็มเปี่ยมของท่าน ซึ่งดวงปัญญานี้มีอยู่เต็มมากจนกระทั่งว่ามันล้นออกมาขโลมจิตวิญญาญของอาตมา อาตมาไม่เคยก้มตัวแสดงความเคารพใครด้วยความซาบซึ้งตรึงใจเหมือนอย่างที่ได้กระทำต่อท่านคุรุมหาสัยผู้นี้เลย
“หลวงพ่อครับ ขอท่านได้โปรดคล้องพวงมาลัยที่ผมทำมาเพื่อท่านโดยเฉพาะนี้เถิด” อาตมากล่าวขณะมือถือพวงมาลัยดอกไม้หลังเดินทางมาถึงอาศรมในเย็นวันหนึ่ง
ท่านคุรุขยับตัวออกห่างจากอาตมาแสดงอาการปฏิเสธที่จะรับพวงมาลัยไปคล้องคอ แต่เพื่อจะไม่ให้อาตมารู้สึกเสียใจท่านได้ยิ้มให้เป็นการปลอบโยน

“ก็ในเมื่อเราทั้งสองคนเป็นผู้ภักดีต่อเจ้าแม่กาลี เจ้าก็ควรที่จะนำพวงมาลัยนี้ไปที่วัดเจ้าแม่แล้วนำไปคล้องที่ศอเจ้าแม่ก็แล้วกัน” ท่านคุรุมหาสัยกล่าวเช่นนี้ด้วยว่ามีนิสัยไม่ยอมให้ความเห็นแก่ตัวเข้าครอบงำใจท่าน
“พรุ่งนี้เราไปที่วัดทักษิเณศวรที่คุรุของหลวงพ่อท่านให้ความเคารพกันนะ” ท่านคุรุมหาสัยกล่าว ท่านคุรุเป็นศิษย์ของคุรุเทพมีนามว่า ศรีรามกฤษณะ บรมหงส์
พอในเช้าวันรุ่งขึ้นเราก็นั่งเรือไปตามแม่น้ำคงคาเป็นระยะทาง 4 ไมล์ เราเข้าไปที่วัดกาลีที่มีเก้าโดม ซึ่งเป็นที่ประทับของเจ้าแม่กาลีกับพระศิวะบนดอกบัวเงินที่มีกลีบดอกจำนวนถึงพันกลีบ ท่านคุรุมหาสัยให้ความเคารพต่อวัดแห่งนี้มาก ท่านได้ติดด่อพูดคุยกับเจ้าแม่กาลี ขณะที่ท่านสวดพระนามของเจ้าแม่ จิตของอาตมาที่เต็มตื้นไปด้วยปีติโสมนัสดูประหนึ่งว่ามันได้แตกออกเป็นเสี่ยงได้ถึงพันเสี่ยงเหมืนกลีบดอกบัวเลยทีเดียว
เราเดินไปหยุดอยู่ที่สวนป่าสน ซึ่งดอกของมันท่านคุรุมหาสัยใช้เป็นเครื่องบูชาเจ้าแม่กาลี แล้วท่านก็ได้สวดพระนามของเจ้าแม่กาลีอย่างต่อเนื่อง ส่วนอาตมาก็นั่งนิ่งอยู่บนสนามหญ้าท่ามกลางดอกสนสีชมพูที่หล่นลงมา บางครั้งอาตมามีความรู้สึกว่าจิตของอาตมาออกจากร่างล่องลอยไปพบกับพระเป็นเจ้า
ครั้งนี้นับว่าเป็นครั้งแรกที่อาตมาได้เดินทางไปแสวงบุญที่วัดทักษิเณศวรกับท่านคุรุมหาสัย และจากการได้ไปกับท่านนี้เองอาตมาก็ได้เรียนรู้ความอ่อนหวานของพระเป็นเจ้าที่แสดงออกมาในรูปของเจ้าแม่กาลีเจ้าแม่ผู้ทรงมีพระเมตตากรุณา ท่านคุรุจะไม่ค่อยให้ความเคารพในพระเป็นเจ้าในรูปของพระบิดามากนัก ทั้งนี้เพราะพระเป็นเจ้าที่อยู่ในรูปของเพศชายนั้นไม่ต้องกับอัธยาศัยอ่อนโยนละมุนละไมของท่านคุรุนั่นเอง
“ท่านคุรุสามารถเป็นต้นแบบของเทพจากสวรรค์ในโลกมนุษย์นี้ได้” อาตมานึกในใจขณะที่มองดูท่านสวดมนต์อยู่ในวันหนึ่ง ท่านจะไม่พูดวิพากษ์วิจารณ์อะไรทั้งสิ้นแต่จะมองโลกด้วยดวงตาที่บริสุทธิ์ของผู้เข้าถึงพระเป็นเจ้า ทั้งร่างกาย จิต วาจา และการกระทำของท่านจะประสานเป็นหนึ่งเดียวกับความเรียบง่ายของวิญญาณของท่าน
“คุรุของเราสอนเราไว้อย่างนี้” คือคำพูดของท่านคุรุมหาสัยที่แสดงออกให้เห็นว่าท่านอิงอาศัยคุรุของท่านและท่านไม่ได้เป็นตัวของตัวเอง ท่านมีความแนบแน่นอยู่กับท่านศรีรามกฤษณะและมิได้คิดว่าแนวความคิดใดๆเป็นความคิดของท่านโดยตรง
ในเย็นวันหนึ่งอาตมากับท่านคุรุมหาสัยเดินไปด้วยกันที่ตึกตรงที่เป็นที่ตั้งโรงเรียนของท่าน ความสนุกเพลิดเพลินของอาตมาหายไปเมื่อมีบุคคลคุ้นเคยกันคนหนึ่งเข้ามาพูดคุยกับพวกเราอยู่นาน
“หลวงพ่อรู้ว่าเธอไม่ชอบชายผู้นี้“ ท่านคุรุมหาสัยก้มกระซิบบอกอาตมา ”แต่หลวงพ่อก็ได้ติดต่อบอกกับเจ้าแม่กาลีแล้ว ท่านเห็นใจพวกเรามาก ทันทีที่เราเดินไปถึงบ้านหลังข้างหน้าโน้น ท่านให้สัญญาว่าจะบันดาลใจให้ชายผู้นี้นึกถึงธุระรีบด่วนที่ตนจะต้องไปทำ”
ตาของอาตมาจับจ้องอยู่ที่บ้านหลังนั้น และพอเราเดินไปถึงประตูบ้านหลังสีแดงนั้น ชายผู้นี้ก็รีบหันหลังเดินจากไปทั้งๆที่ยังไม่ทันพูดจบประโยคหรือได้กล่าวคำอำลา บรรยากาศแห่งความสงบก็เลยกลับคืนมาสู่เราอีกครั้งหนึ่ง
อยู่มาอีกวันหนึ่งอาตมาไปเดินอยู่ตามลำพังที่ใกล้ๆสถานีรถไฟฮาวราห์ ขณะไปหยุดยืนอยู่ที่ใกล้วัดแห่งหนึ่งอยู่นั้นก็ได้นึกตำหนิคนกลุ่มเล็กๆกลุ่มหนึ่งในมือถือกลองและฉิ่งฉาบส่วนปากส่งเสียงร้องตะโกนสวดมนต์ดังอึกทึกครึกโครม
“คนพวกนี้ไม่ได้มีความจงรักภักดีอย่างแท้จริงสักหน่อย ได้แต่ร้องตะโกนโหวกเหวกอ้างพระนามของพระเป็นเจ้าซ้ำๆซากๆไปอย่างนั้นเอง” อาตมานึกด่าในใจ ทันใดนั้นเองอาตมาก็ต้องตกใจแลเห็นท่านคุรุมหาสัยรีบเดินตรงมาหาอาตมา อาตมาถามท่านว่า “หลวงพ่อมาที่นี่ได้อย่างไรละครับ”
ท่านคุรุไม่ตอบคำถามที่อาตมาถามแต่ไพล่ไปตอบความคิดของอาตมาแทน “ลูกเอ๋ย ไม่เป็นความจริงดอกหรือที่พระนามของพระเจ้ามีความไพเราะจากปากของทุกคนไม่ว่าพวกเขาจะเป็นคนโง่หรือคนฉลาดก็ตาม” แล้วท่านคุรุก็เอาแขนของท่านมาโอบกอดรอบตัวอาตมาด้วยความรัก ต่อจากนั้นอาตมาก็มีความรู้สึกว่าตัวเองได้ขึ้นไปอยู่บนพรมวิเศษเหาะไปสู่ที่ประทับของพระเป็นเจ้า
“เธออยากจะดูภาพยนตร์บ้างไหม” ท่านคุรุมหาสัยถามอาตมาในบ่ายวันหนึ่ง ซึ่งก็ทำให้อาตมารู้สึกประหลาดใจเหมือนกัน ท่านใช้คำว่า “bioscopes” โดยมุ่งจะให้หมายถึง “motion pictures” อาตมาเองก็ได้ตอบท่านไปว่าอยากดูเพราะมีความดีใจที่จะได้ไปไหนมาไหนกับท่าน เราเดินไปกันที่สวนที่อยู่หน้ามหาวิทยาลัยกัลกัตตา ท่านคุรุได้ชี้มือไปที่ม้านั่งตัวหนึ่งที่ตั้งอยู่ใกล้กับสระน้ำ
“เราไปนั่งที่ม้านั่งตัวนั้นกันสักครู่เถอะ หลวงพ่อเห็นแม่น้ำลำธารทีไรก็เป็นนึกถึงความสงบเงียบของพระเป็นเจ้าขึ้นมาทันที ทุกสิ่งทุกอย่างสามารถสะท้อนลงไปในน้ำได้ฉันใด ทั่วทั้งจักรวาลนี้ก็จะสะท้อนลงไปในทะเลสาปคือพระจิตของพระเป็นเจ้าได้ฉันนั้น คุรุเทพของหลวงพ่อมักจะบอกอย่างนี้เสมอ” ท่านคุรุพูด
ทันทีที่เราเข้าไปในห้องโถงของมหาวิทยาลัยที่เขากำลังใช้เป็นห้องบรรยายอยู่นั้น อาตมารู้สึกว่าห้องมันทึมๆมีการฉายสไลด์ประกอบการบรรยายเป็นระยะๆ ซึ่งดูแล้วมันไม่น่าสนใจอะไรเลย
“นี่หรือคือภาพยนตร์ที่ท่านคุรุต้องการพาเรามาดู ไม่เห็นจะเข้าท่าตรงไหน” อาตมาได้แต่คิดบ่นไม่ชอบอยู่ในใจแต่ก็ไม่ทำให้ท่านเสียความรู้สึกด้วยการแสดงออกทางสีหน้าว่าไม่ชอบออกมา กระนั้นก็ดีท่านก็ได้หันมากระซิบบอกอาตมา
“ลูกเอ๋ย หลวงพ่อรู้แล้วว่าลูกไม่ชอบภาพยนตร์แบบนี้ หลวงพ่อได้บอกเรื่องนี้กับเจ้าแม่กาลีได้ทรงทราบแล้ว พระนางมีความเห็นอกเห็นใจเราทั้งสองมาก พระนางบอกว่าจะช่วยบันดาลให้ไฟฟ้าในห้องบรรยายนี้ดับและมันจะไม่ติดขึ้นมาอีกจนกว่าเราสองคนจะเดินคล้อยหลังออกจากห้องนี้ไปแล้ว”
พอคำกระซิบจบลงเท่านั้นเองในห้องประชุมไฟฟ้าก็เกิดดับตกอยู่ในความมืด อาจารย์ผู้บรรยายร้องเสียงหลงด้วยความประหลาดใจและบ่นว่า “ระบบไฟฟ้าของห้องประชุมนี้ต้องเสียแน่ๆ” แต่พออาตมากับท่านคุรุเดินข้ามธรณีประตูหอประชุมออกไปแล้วอาตมาลองหันกลับมามองอีกทีก็เห็นห้องบรรยายมีไฟฟ้าติดสว่างไสวเหมือนเดิม
“ลูกเอ๋ย ลูกไม่ชอบภาพยนตร์แบบนี้ แต่หลวงพ่อคิดว่าลูกจะต้องชอบภาพยนตร์อีกแบบหนึ่งแน่ๆ” ท่านคุรุกล่าวแล้วพาอาตมาออกมาที่ทางเดินตรงหน้าตึกอำนวยการของมหาวิทยาลัย แล้วท่านก็เอามือมาตบเบาๆลงที่อกบริเวณเหนือหัวใจของอาตมา
ทันใดนั้นเองก็เกิดเหตุมหัศจรรย์ ทุกสิ่งทุกอย่างก็ได้เปลี่ยนแปลงเป็นความเงียบไปหมด มันเหมือนกับภาพยนตร์เสียงสมัยใหม่ที่มีแต่ภาพเคลื่อนไหวแต่ไม่มีเสียงดังออกมาเพราะอุปกรณ์เสียงเกิดขัดข้องขึ้นมา ภาพที่เกิดขึ้นครั้งนี้ก็เช่นเดียวกัน เป็นการดลบันดาลของพระเป็นเจ้าให้เกิดปาฏิหาริย์นี้ขึ้นมา ทั้งบรรดาคนเดินเท้า บรรดารถม้าตามท้องถนน ตลอดจน รถยนต์ เกวียนเทียมโค และรถราง ต่างก็สัญจรไปมาโดยไร้เสียงทั้งสิ้น ตอนนั้นอาตมาราวกับว่าเป็นผู้ได้ตาทิพย์ สามารถมองเห็นฉากเหตุการณ์ต่างๆเหล่านี้ทั้งจากทางเบื้องหลัง จากสองข้าง และจากทางด้านหน้า ภาพกิจกรรมทุกอย่างในเมืองกัลกัตตาผ่านสายตาของอาตมาไปมาโดยปราศจากเสียง มันก็เหมือนกับภาพที่เกิดจากแสงไฟที่ปะทุออกมาจากเถ้าถ่านในตอนกลางคืน
ตอนนั้นร่างกายของอาตมาไม่ผิดอะไรกับเงาๆหนึ่งที่นิ่งอยู่กับที่อยู่ในท่ามกลางบรรดเงาทั้งหลายที่เคลื่อนไหวผ่านไปผ่านมา มีเด็กหลายคนซึ่งบางคนก็เป็นเพื่อนของอาตมาเองเดินผ่านไปมาและก็เหลือบตามองมาที่อาตมา แต่พวกเขาก็จำอาตมาไม่ได้
ภาพยนตร์ใบ้นี้นำความดื่มด่ำอย่างเหลือล้นเกินที่จะบรรยายมาให้แก่อาตมา ขณะที่อาตมาดื่มด่ำอยู่กับภาพเหล่านี้อยู่นั้น พลันท่านคุรุก็ได้เอามือมาทุบลงเบาๆที่อกของอาตมาอีกครั้งหนึ่ง แล้วเสียงต่างๆที่เคยได้ยินได้ฟังเป็นปกติของโลกก็กลับมาดังที่หูทั้งสองข้างของอาตมาอีกครั้งหนึ่ง ตอนนี้อาตมาก็ได้ตื่นขึ้นมาจากความฝันแล้ว ซึ่งมันก็ไม่ผิดอะไรกับคนที่สร่างขึ้นมาจากการเมาไวน์
“ลูกเอ๋ย หลวงพ่อสังเกตดูเห็นลูกชอบภาพยนตร์เรื่องที่สองนี้มาก” ท่านคุรุกล่าวด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม อาตมาได้ก้มตัวลงจะไปกราบเท้าท่านที่พื้นดิน
“ลูกทำอย่างนี้ไม่ได้ต่อไปแล้ว” ท่านคุรุกล่าว “ ลูกก็รู้อยู่แก่ใจว่าพระเป็นเจ้าได้มาอยู่ในร่างกายของลูกเหมือนกัน หลวงพ่อจะไม่ยอมให้เจ้าแม่กาลีมาสัมผัสเท้าของหลวงพ่อผ่านทางมือของลูกเป็นอันขาด”
หากมีใครคอยสังเกตดูอาตมากับท่านคุรุในช่วงนี้ก็จะเห็นเราทั้งสองคนเหมือนกับว่าเพิ่งจะสร่างเมาเดินโซเซออกมาจากทางเท้าที่มีคนเดินขวักไขว่ อาตมาเองมีความรู้สึกว่าบรรยากาศยามแดดร่มลมตกในเย็นวันนั้นช่างดื่มค่ำกำซาบไปด้วยอำนาจบารมีของพระเจ้าเสียเหลือเกิน
อาตมาไม่สามารถใช้ถ้อยคำใดมาบรรยายบุคลิกที่อ่อนโยนละมุนละไมของท่านคุรุมหาสัยได้ และอาตมาก็ยังสงสัยเหมือนกันว่าท่านคุรุองค์นี้รวมทั้งท่านคุรุอื่นๆที่อาตมามามีวิถีชีวิตพบพานท่านจะทราบหรือไม่ว่าอีกหลายปีต่อมาที่ดินแดนตะวันตกแห่งหนึ่ง อาตมาจะได้มาเขียนเรื่องราวเกี่ยวกับชีวิตของท่านเหล่านี้ในฐานะที่ท่านเป็นผู้ภักดีต่อพระเป็นเจ้า ท่านอาจจะไม่ทราบเหมือนอย่างที่ท่านผู้อ่านเรื่องราวอยู่ในขณะนี้ก็ได้
บรรดาท่านผู้วิเศษของศาสนาต่างๆนั้นล้วนได้เข้าถึงพระเป็นเจ้าโดยอาศัยข้อปฏิบัติที่ง่ายๆของพระเป็นเจ้าทั้งสิ้น ด้วยเหตุที่พระเป็นเจ้านั้นท่านเป็นนิรคุณ(ไม่มีคุณสมบัติ) เป็นอจินไตย(ไม่สามารถรับรู้ได้ด้วยประสาทสัมผัส) ดังนั้นความคิดและความปรารถนาของมนุษย์จึงได้สร้างสรรค์บุคลาทิษฐานขึ้นมาว่าพระเจ้าเป็นเจ้าแม่แห่งจักรวาล ความคิดของศาสนาฮินดูโบราณจึงเป็นการผสมผสานระหว่างเทวนิยมเชิงบุคลาทิษฐานกับปรัชญาของพระเป็นเจ้า ตามที่ปรากฏอยู่ในคัมภีร์พระเวทและภควัทคีตา ลักษณะของการผสมผสานระหว่างสิ่งที่เป็นปฏิปักษ์ต่อกันนี้ จึงก่อรูปขึ้นมาเป็นว่า ภักติ(ความจงรักภักดี) และชญาณ(ปัญญา) เป็นสิ่งที่จำเป็นยิ่ง โดยมีประปัตติ (การยึดพระเป็นเจ้าเป็นที่พึ่ง) และสรณคติ(การพึ่งความเมตตากรุณาของพระเป็นเจ้า) เป็นหนทางให้บรรลุถึงความรู้อันสูงสุดได้
ที่ท่านคุรุมหาสัยและคุรุอื่นๆทั้งหลายแสดงการถ่อมตนก็เนื่องจากท่านมีความตระหนักว่าจะต้องพึ่งพาพระเป็นเจ้าในฐานะที่ทรงเป็นเจ้าชีวิตและเป็นตุลาการผู้ตัดสินชะตากรรม ด้วยเหตุที่แก่นแท้ของพระเป็นเจ้านั้นก็คือความเกษมสุข เพราะฉะนั้นมนุษย์เราเมื่อสามารถส่งจิตไปผสานเป็นอันหนึ่งอันเดียวกับพระเป็นเจ้าได้แล้วก็จะประสบกับความเกษมสุขอย่างไม่มีข้อจำกัด ด้วยเหตุนี้จึงมีคำกล่าวว่า”คุณสมบัติเบื้องแรกของวิญญาณและจิตก็คือความเกษมสุข”
ผู้ภักดีทั้งหลายในทุกยุคทุกสมัยที่บูชาเจ้าแม่กาลีด้วยจิตใจที่เคารพนับถือพระองค์ท่านเหมือนกับว่าเป็นพระมารดานั้น ก็จะบอกว่าพวกเขาได้พบกับพระแม่กาลีออกมาเล่นกับผู้ภักดีเหมือนกับว่าแม่ออกมาเป็นกับลูก ในชีวิตของท่านคุรุมหาสัยเองก็มีปรากฏการณ์ที่เจ้าแม่กาลีออกมาเล่นด้วยท่านในโอกาสต่างๆทั้งที่สำคัญและไม่สำคัญ เพราะว่าในสายตาของพระเป็นเจ้าแล้ว ไม่มีสิ่งใดที่จะเรียกว่าใหญ่หรือเล็ก เพราะการที่จะมีโครงสร้างสูงใหญ่เทียมเมฆต่างๆได้นั้นก็ต้องอาศัยอะตอมเล็กๆที่พระเป็นเจ้าได้รังสรรค์เอาไว้ก่อนนั้นเอง สำหรับพระเป็นเจ้าแล้วไม่มีการแบ่งแยกว่าสิ่งนี้สำคัญและสิ่งนี้ไม่สำคัญ เพราะว่าแม้แต่เข็มหมุดตัวเดียวก็มีความสำคัญต่อจักรวาล หากไม่มีเข็มหมุดเพียงตัวเดียว จักรวาลก็อาจจะพังทลายได้.